แผนลวงรักร้ายของคุณนายฟู่

‘ท่องไว้เซี่ยหนิงซี... บีบน้ำตาให้สุด ร้องไห้ให้สะอึกสะอื้น วันนี้แหละที่อิสรภาพและเช็คเงินสดหมื่นล้านจะตกเป็นของเธอ’

เซี่ยหนิงซีพร่ำบอกตัวเองในใจซ้ำไปซ้ำมา ขณะฟุบใบหน้าสะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยขนาดคิงไซซ์

ห้องพักฟื้นระดับ VIP ของโรงพยาบาลจิงไห่เมดิแคร์โอ่อ่าหรูหราไม่ต่างจากเพนต์เฮาส์ของโรงแรมห้าดาว ทว่าบรรยากาศภายในกลับตึงเครียดจนแทบจะจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง

ร่างสูงใหญ่ของ 'ฟู่จินเฉิน' เอนหลังพิงพนักเตียงอยู่ตรงหน้าเธอ ศีรษะของเขาพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว ทว่าความบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาอันตรายและรังสีคุกคามของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมหาเศรษฐีหนุ่มหลุบมองหญิงสาวที่กำลังเกาะกุมมือเขาไว้แน่น เซี่ยหนิงซีเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้น้ำตาหยดใสกลิ้งหล่นลงบนพวงแก้มเนียนอย่างมีศิลปะ มุมองศาใบหน้าถูกคำนวณมาแล้วว่าดูน่าสงสารและงดงามที่สุด

"จินเฉิน ในที่สุดคุณก็ฟื้น" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แฝงความเจ็บปวดลึกซึ้ง

"ฉันกลัวแทบแย่ กลัวว่าจะต้องสูญเสียคุณไป"

ฟู่จินเฉินไม่ได้ตอบกลับ เขาดึงมือออกจากการเกาะกุมของเธออย่างเย็นชาตามความเคยชิน ท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์นั้นไม่ได้ทำให้เซี่ยหนิงซีเสียใจ ตรงกันข้าม เธอกลับลอบจุดพลุฉลองในใจอย่างบ้าคลั่ง

‘ใช่! สะบัดมือฉันทิ้งเลยคุณสามี รังเกียจฉันให้มากๆ ทำหน้าตายใส่ฉันให้สุดขีดไปเลย’

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เตรียมไว้บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมันไปตรงหน้าเขา บนหน้ากระดาษสีขาวปรากฏตัวอักษรพิมพ์หนาชัดเจนว่า 'หนังสือสัญญาหย่าและแบ่งสินสมรส'

"ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักฉัน" เซี่ยหนิงซีก้มหน้า กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด แสร้งทำเป็นฝืนทนความร้าวราน

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันทำตัวเป็นภรรยาที่งี่เง่า น่ารำคาญ คอยแต่จะหึงหวงคุณ แต่พอเห็นคุณเฉียดตาย ฉันก็ตระหนักได้ว่า... ความสุขของคุณสำคัญกว่าความเห็นแก่ตัวของฉัน"

พูดจบ เธอก็ปรายตาไปทางมุมห้อง ที่ตรงนั้นมีร่างบอบบางของ 'ฮั่วเหลียนชิง' ยืนอยู่ หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์มีใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอคือรักแรกของฟู่จินเฉิน และเป็นเป้าหมายสำคัญในแผนการสละโสดรอบสองของเซี่ยหนิงซี

"ถ้าคุณต้องการอยู่กับคุณฮั่วเหลียนชิง ฉันก็พร้อมจะหลีกทางให้ค่ะ... ขอแค่คุณเซ็นตรงนี้ เราสองคนก็จะเป็นอิสระต่อกัน" เซี่ยหนิงซียื่นปากกาสีเงินหรูหราไปให้ชายหนุ่มด้วยมือที่ยังคงแสร้งทำเป็นสั่นไหว

‘แหม บทนางเอกเจ้าน้ำตาผู้เสียสละนี่มันเกิดมาเพื่อฉันชัดๆ ทักษะระดับรางวัลออสการ์ขนาดนี้ คุณสามีหน้าตายต้องรำคาญจนรีบเซ็นใบหย่าฟาดหน้าฉันแน่ๆ รีบเซ็นสิคะ! เซ็นปุ๊บฉันจะได้เอาเงินหมื่นล้านไปเซ้งทำเลเปิดบาร์โฮสต์สักที’

โจวอวี่ เลขาหนุ่มคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล ลอบถอนหายใจและเบือนหน้าหนี เขาเห็นคุณนายฟู่อาละวาดหึงหวงเจ้านายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่การมาบีบน้ำตาขอหย่าในวันที่เจ้านายเพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุแบบนี้ มันช่างเป็นการกระทำที่เรียกร้องความสนใจได้ผิดเวลาเสียจริง

ฟู่จินเฉินปรายตามองเอกสารบนตักสลับกับใบหน้าเปื้อนน้ำตาของภรรยา แววตาของเขาไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นหมายจะรับปากกาจากมือเธอเพื่อยุติความน่ารำคาญนี้เสียที

‘เยส! หมื่นล้านจ๋า บาร์โฮสต์จ๋า ซิกซ์แพ็กแน่นๆ ของโฮสต์หนุ่มวัยยี่สิบจ๋า แม่กำลังจะไปหาแล้ว’

กึก

ปลายนิ้วที่กำลังจะแตะโดนด้ามปากกาพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ฟู่จินเฉินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ความเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นมาที่ขมับชั่วขณะ ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด ไม่ใช่อาการบาดเจ็บทางกายแต่เป็นเสียงแหลมใสที่ดังก้องกังวานทะลุเข้ามาในโสตประสาท

เสียงนั้นร่าเริง สดใส และเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งสวนทางกับเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

หมื่นล้าน? บาร์โฮสต์? ซิกซ์แพ็ก?

มหาเศรษฐีหนุ่มหรี่ตาลง เขามองไปรอบห้อง โจวอวี่ยังคงยืนหน้าตายอยู่หน้าประตู ส่วนฮั่วเหลียนชิงก็เอาแต่ยืนทำหน้าเศร้าซับน้ำตา ไม่มีใครเปิดโทรทัศน์ และไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ แล้วเสียงเมื่อครู่มาจากไหน?

เซี่ยหนิงซีเห็นสามีชะงักมือไปก็เริ่มขมวดคิ้วในใจ

‘อ้าว หยุดทำไมล่ะคุณสามี เซ็นสิคะ! มือไม่มีแรงหรือไงเนี่ย โจวอวี่! นายมัวยืนบื้อทำไม รีบมาจับมือเจ้านายนายเซ็นเอกสารเดี๋ยวนี้เลยนะ ขืนชักช้าฉันจะพลาดคิวจองตัวฉู่เหยียน โฮสต์อันดับหนึ่งของไนต์คลับยัยเซี่ยวนะยะ’

คราวนี้ฟู่จินเฉินมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้หูแว่ว หรือสมองกระทบกระเทือนจนเกิดภาพหลอน เขามองตรงเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของภรรยาตัวเอง

เสียงเจื้อยแจ้วที่ด่าทอของเธอ และการวางแผนจะเอาเงินไปเปย์ผู้ชายบาร์โฮสต์... มาจากผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ปานจะขาดใจตรงหน้านี้

"จินเฉินคะ" ฮั่วเหลียนชิงที่เห็นสถานการณ์นิ่งเงียบไปนานผิดปกติ ตัดสินใจก้าวออกมาจากมุมห้อง เธอใช้ฝ่ามือบอบบางทาบอก แสร้งทำน้ำเสียงอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจ

"อย่าฝืนเลยนะคะ หนิงซี... เธอคงไม่อยากบีบคั้นคุณหรอกค่ะ ถ้าคุณยังเหนื่อยอยู่ ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้วันหลังก็ได้"

เซี่ยหนิงซีตวัดสายตามองรักแรกของสามี แววตาของเธอสลดลงอย่างสมบทบาท แต่ภายในใจกลับกำลังสับแหลกไม่เหลือชิ้นดี

‘โอ๊ยยย แม่ดอกบัวขาวเกรดบี บีบน้ำตาช้าไปสามวินะยะ มุมหน้าตอนพูดก็ไม่สวย แถมจังหวะก้าวขาออกมายิ่งดูปลอมสุดๆ จะมาท้าทายสคริปต์ว่าที่เจ้าของรางวัลออสการ์อย่างฉันเหรอ ฝันไปเถอะ! รีบๆ เข้ามาออดอ้อนคุณสามีสิ เขาจะได้รำคาญฉันแล้วรีบเซ็นๆ ไปซะที มามัวทำตัวเป็นคนดีอะไรตอนนี้ แม่จะบ้าตาย!’

ริมฝีปากที่มักจะเหยียดตรงเป็นเส้นขนานของฟู่จินเฉินกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย

ดวงตาคมกริบกวาดมองฮั่วเหลียนชิงที่กำลังทำหน้าเศร้าสร้อย สลับกับเซี่ยหนิงซีที่ร้องไห้จนตัวโยน เขามองทะลุการแสดงอันแนบเนียนของภรรยาออกเป็นครั้งแรกในรอบสองปี

ที่แท้ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ตามหึงหวงเขาราวกับคนเสียสติ ร้องไห้ฟูมฟายทุกครั้งที่มีผู้หญิงเข้าใกล้เขา ทั้งหมดนี่คือการแสดงงั้นหรือ? เธอไม่ได้รักเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กำลังรอคอยเวลาที่จะฮุบสมบัติของเขาไปปรนเปรอผู้ชายคนอื่นต่างหาก!

"แม่ดอกบัวขาว... เกรดบีงั้นเหรอ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปากหยักลึก

ประโยคนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ทว่ากลับทำให้ร่างบางของเซี่ยหนิงซีที่กำลังสะอื้นไห้พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ

‘เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ผีเข้าหรือไงเนี่ย! บทนี้ไม่มีในสคริปต์นะ สคริปต์มันต้องเป็นคุณสามีปลอบใจแม่ดอกบัวขาวนั่น แล้วตวัดปากกาเซ็นใบหย่าไล่ฉันออกจากห้องสิ’

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้น VIP อีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนบนเตียงจนโจวอวี่ที่ยืนอยู่ห่างออกไปยังรู้สึกเสียวสันหลัง

ฟู่จินเฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่มองหน้าภรรยาจอมมารยาของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตารำคาญระอาอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นสายตาของสิงโตที่ค้นพบว่าเหยื่อตรงหน้าน่าสนใจกว่าที่คิดไว้มาก