ตอนที่6

ธนินขับรถมาหาคนรักที่คอนโดมิเนียมคีย์การ์ดที่แฟนสาวให้ไว้ถูกแตะที่ประตูทางเข้ารวมถึงด้านในลิฟต์เพื่อไปยังชั้นที่คนรักอาศัยอยู่ สองมือของเขาหอบหิ้วของที่เธอชอบจนพะรุงพะรัง เขายิ้มอย่างมีความสุขเมื่อปลายฟ้าติดต่อให้เขามาเธอในวันนี้

ชายหนุ่มกดออดที่หน้าประตูเพื่อแรกคนรักแม้ว่าเขาจะใช้คีย์การ์ดแตะเพื่อเปิดประตูได้ แต่เขากลับเลือกที่จะกดออดแทนเพราะกลัวว่าแฟนสาวอาจจะกำลังทำเรื่องส่วนตัวอยู่ในเวลานี้

“ธัน มาแล้วเหรอคะ” ปลายฟ้าเปิดประตูให้แฟนหนุ่มด้วยชุดคลุมอาบน้ำ ผมที่ยังเปียกบ่งบอกว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ

“ทีหลังแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนสิค่อยมาเปิดประตู ถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไง”

“ปลายก็ใส่ชุดคลุมอยู่นี่ไงคะอีกอย่างเวลานี้ไม่มีใครมาหรอกนอกจากธัน”

“ดื้อจริงๆ เลย ผมซื้อซูชิร้านที่คุณชอบมาด้วยนะ แล้วก็น้ำแตงโมของโปรดคุณ” ธนินชูของที่ซื้อมาให้เธอที่ไม่ได้มีแค่ที่เขาเอ่ย แต่ยังมีของสดรวมถึงผลไม้ที่ตั้งใจซื้อมาติดตู้เย็นไว้ให้เธอ

เขาจัดแจงของที่ซื้อมาเก็บเข้าที่เป็นระเบียบด้วยความเคยชิน ปลายฟ้าได้แต่ยืนมองคนรักโดยไม่พูดอะไรออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อแต่งตัว ไม่นานเธอก็ออกมาพร้อมกับชุดเดรสรัดรูปสีดำทำให้ธนินมองด้วยความสงสัย

“จะไปไหนเหรอปลาย”

“ค่ำนี้ปลายมีนัดกับเพื่อนๆ น่ะค่ะ”

“ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย” ธนินยิ่งคิ้วขมวดเพราะเขาไม่รู้เลยว่าเธอจะไปไหนกับใครและไปที่ไหน ปกติเวลาจะไปไหนเธอจะต้องบอกเขาก่อนตลอด

“ปลายมัวแต่ยุ่งๆ ที่ทำงานน่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไร งั้นกินซูชิรองท้องกันก่อนดีไหม ดูสิมีแซลม่อนที่คุณชอบด้วย” ชายหนุ่มแสร้งทำเปลีี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ตนเองคิดมากเกินไป

“ค่ะ” ปลายฟ้านั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา แต่ไม่ยอมคีบซูชิของโปรดเข้าปากเสียที

“ยังไม่หิวเหรอ”

“เปล่าค่ะ แต่...” ท่าทีอึกอักของเธอทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเกร็งไปด้วย

“มีอะไรหรือเปล่าปลาย”

“ธันคะ ปลายไปคิดเรื่องของเราดูแล้ว...ปลายว่าเราควรพอดีไหม” จู่ๆ เธอก็ตัดสินใจพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ทว่าสายตากลับไม่ยอมมองไปที่เขา

“ทำไมล่ะปลาย ทำไมถึงคิดแบบนั้น” ธนินใจเต้นรัว ตัวช้าราวกับคนหมดแรง แต่ยังรวบรวมสติถามเธออย่างใจเย็น

“ปลายว่าช่วงหลังมานี้เราไม่มีเวลาให้กันเลย ธันทำแต่งานจนแทบจะลืมว่ามีปลายอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ” หญิงสาวหันมาสบตากับเขาด้วยแววตาที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

“ถ้าเรื่องนั้นผมปรับให้ได้นะปลาย”

“จำได้ไหมคะว่าเราเคยคุยกันเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้ว ปลายรู้ว่าธันทำเพื่ออนาคตของเรา แต่ปลายไม่ได้ต้องการคนที่บ้างานแบบนั้น”

“ปลาย เราคุยกันดีๆ ก่อนไหมอย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรวู่วามเลยนะ” ธนินพยายามใช้ความใจเย็นเข้าช่วยเจรจาไม่ให้ความสัมพันธ์นี้จบลง เขารู้ตัวว่าเขาผิดแต่เขาอยากให้เธอตัดสินใจใหม่อีกที

“เราคุยกันดีๆ อยู่ค่ะ ปลายคิดดีแล้วนะธัน เราอย่าไปกันไกลให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลยนะ จบกันตั้งแต่ตอนนี้ดีแล้วค่ะ” ปลายฟ้าเอ่ยออกมาพร้อมกับแววตาที่จ้องมองไปที่เขา

“ผมขอโทษนะที่ทำให้เรื่องของเราต้องจบ แต่ปลายลองกลับไปคิดดูอีกทีได้ไหม”

“ปลายคิดดีแล้วค่ะ คิดมาตลอดตั้งแต่ช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา ปลายนอนคิดทุกวันจนตอนนี้ปลายไม่อยากต้องคิดเรื่องนี้อีกแล้ว” เธอตัดสินใจดีแล้วตลอดหนึ่งปีหลังมานี้เธอคิดวนแต่เรื่องความสัมพันธ์แม้จะพยายามหาข้อดีของเขามากลบ แต่พอต้องเจอสถานการณ์เดิมๆ ที่ิเคยทะเลาะกันเธอจึงตัดสินใจที่จะเลือกจบความสัมพันธ์นี้ลงเสียที

“...ขอโทษที่ทำให้คุณต้องคิดมากมาตลอด ขอโทษทีเป็นแฟนที่ดีให้คุณสบายใจไม่ได้เลย”

“ธันไม่ได้ทำผิดหรอก อย่าโทษตัวเองเลยคุณเป็นแฟนที่ดีนะคะ แต่ปลายก็มีสิ่งที่ต้องการที่คุณให้ปลายไม่ได้”

“เรื่องแต่งงานใช่ไหม”

“เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่งค่ะ”

“งั้นเรามาแต่งงานกันไหมปลาย” ธนินรีบเอ่ยในสิ่งที่เธอต้องการเพื่อหวังว่าเธอจะเปลี่ยนความคิด

“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ปลายรู้ว่าคุณยังไม่พร้อม ต่อจากนี้ไม่ต้องพยายามอะไรเพื่อปลายอีกแล้วนะ คุณควรได้เจอคนที่เขาเข้าใจคุณมากกว่าปลาย” ปลายฟ้ายิ้มบางๆ ให้เขาก่อนจะเสหน้ามองทางอื่นไม่อยากมองตาเศร้าๆ ของเขาในตอนนี้

“ตอนนี้คงไม่ทันแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ ปลายคิดมาดีแล้ว ขอโทษนะที่ต้องจบเรื่องของเราแต่ปลายไม่อยากไปไกลกว่านี้แล้ว”

“ผมเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว แต่เรายังติดต่อกันได้เหมือนเดิมใช่ไหมปลาย”

“จริงๆ ก็ไม่ควรนะคะ แต่ถ้าเป็นแค่เพื่อนกันก็คงได้ค่ะ”

“ขอบคุณที่ยังไม่ตัดขาดผมออกจากชีวิต” ธนินยิ้มแม้นัยน์ตาเศร้าจนเกือบน้ำตาไหลออกมา แต่เขาไม่อยากให้เธอเห็นน้ำตาของเขา เขารู้ว่าเธอก็คงเสียใจมาไม่น้อยกว่าจะตัดสินใจเลือกแบบนี้

“เรายังเป็นเพื่อนกันได้นี่คะ”

“ขอบคุณนะ ผมขอกอดคุณเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”

“ได้ค่ะ” เธอเข้าไปสวมกอดเขาที่ตอนนี้สถานะได้แปรเปลี่ยนไปจากเดิม จากคนรักกลายเป็นแค่คนรู้จัก ความทรงจำที่ดีที่เคยทำร่วมกันวนอยู่ในหัวของเธอขณะที่กอดกับเขา แต่สุดท้ายเธอก็ได้เลือกแล้ว

“ไม่คิดเลยว่าจะต้องจบแบบนี้ ผมไม่ได้เตรียมใจมาเลย” ธนินยกมือปาดคราบน้ำตาที่เปื้อนขอบตาออกลวกๆ เขาไม่อยากผละออกจากอ้อมกอดนี้เลย แต่สถานะของเขาตอนนี้ไม่สามารถขอร้องอะไรจากเธอได้อีก

“เหมือนกันค่ะ แต่แบบนี้ดีที่สุดแล้วส่วนนี่คีย์การ์ดห้องคุณ ปลายคืนให้ค่ะ” ปลายฟ้ายื่นคีย์การ์ดที่เขาเคยให้เอาไว้ส่งคืนให้เขา

“เก็บไว้ก็ได้นะ ห้องผมต้อนรับคุณเสมอ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ คืนให้ดีแล้วเผื่อคุณเอาไปให้สาวคนอื่น” ปลายฟ้าพูดอย่างขำๆ พร้อมกับยัดคีย์การ์ดใส่มือให้เขา

“ผมจะมีใครได้อีกล่ะ”

“อย่าปิดกั้นตัวเองเลยค่ะ ธันหล่อจะตายเดี๋ยวก็มีผู้หญิงมาจีบเยอะแยะ”

“ปลายก็เหมือนกันนะ ขอให้เจอคนที่ทำให้คุณไม่ต้องเสียใจอีก”

“ขอบคุณนะธันสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาเลย เราเก็บไว้แค่ความทรงจำดีๆ ก็พอแล้วเนอะ”

“อืม ขอบคุณเหมือนกันนะ” ธนินเอ่ยก่อนที่จะส่งคีย์การ์ดคืนให้เธอ ต่อจากนี้เขาคงไม่ได้มาหาเธอที่นี่อีกแล้วและเขากับเธอคงจะไม่ได้เจอกันอีก

ชายหนุ่มก้าวขาขึ้นรถอย่างกับคนไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้สมองของเขาตื้อตันไปหมด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาไม่ทันได้เตรียมใจเรื่องนี้ เขาคิดว่าการได้เจอเธอวันนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นทว่ากลับตรงกันข้ามกับที่คิดไว้

เขาไม่ร้องไห้ฟูมฟายเสียสติ เพราะรู้ว่าตนเองเป็นต้นเหตุให้ความสัมพันธ์นี้ต้องจบลง ความต้องการของเธอกับเขานั่นแตกต่างกัน แม้จะรักกันมากแค่ไหนแต่ถ้าอยู่ไปโดยที่ทั้งสองคนคิดไม่เหมือนกันสุดท้ายไม่ช้าหรือเร็วก็ต้องจบอยู่ดี

ธนินไม่โกรธไม่เกลียดปลายฟ้าเลยที่เธอตัดสินใจแบบนั้น เขาเข้าใจเธอดีเขายอมรับการตัดสินใจของเธออย่างง่ายๆ เพื่อไม่ให้เธอต้องหนักใจและเขาก็ยังจะเป็นคนที่หวังดีกับเธออยู่เสมอไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม