ตอนที่3

หลายปีก่อนหน้านี้...

[มหาวิทยาลัย]

งานรับน้องปีหนึ่งถูกจัดขึ้นอย่างคึกครื้นนักศึกษารุ่นน้องที่เพิ่งเข้าปีหนึ่งต่างพากันตื่นเต้นที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมที่รุ่นพี่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับรุ่นน้องหน้าใหม่

“รุ่นน้องคณะบริหารที่มาใหม่เดินเข้ามาตั้งแถวตรงนี้เลยค่ะ” เสียงตะโกนของรุ่นพี่ที่ดังแข่งกับเสียงดนตรีที่ถูกบรรเลงจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“เรียงแถวเลยนะคะ เดี๋ยวพี่ๆ จะพาไปหอประชุม”

นักศึกษาปีหนึ่งทำตามทำคำสั่งของรุ่นพี่อย่างว่าง่าย อรยาที่เป็นหนึ่งในรุ่นน้องก็ได้แต่เดินตามเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมไม่ห่าง

“แกจะเกาะติดฉันทำไมเนี่ยยัยอร” พิชาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในกลุ่มที่เลือกมาเรียนคณะเดียวกับอรยาหันไปมองเพื่อนที่เกาะแขนตนแน่นไม่ยอมปล่อย

“ก็ฉันไม่รู้จักใครนี่นา” อรยาเป็นคนทำความรู้จักใครไม่เก่งอีกทั้งยังไม่ค่อยเข้าสังคมอีกด้วยทำหน้าเศร้าไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง แต่กลับถูกเพื่อนลากมาเสียจนได้

“แล้วฉันรู้จักหรือไง ก็ต้องไปทำความรู้จักกับคนอ่่ืนเขาสิ”

“ถ้าคนอื่นไม่อยากรู้จักฉันล่ะ”

“โอ้ย! ยังไม่ทันลองเลยยัยบื้อ แกจะมีแค่ฉันจนเรียนจบเลยหรือไง”

“ไม่ได้หรือไง”

“ไอ้ได้มันก็ได้ แต่เราก็ต้องรู้จักคนอื่นด้วยสิ” พิชาอยากให้เพื่อนได้ลองเข้าสังคมกับคนอื่นๆ บ้าง แต่เพื่อนเธอช่างขี้กลัวเหลือเกิน

ช่วงพักกลางวันอรยาทำได้แค่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จากับใครระหว่างที่รอเพื่อนไปเข้าห้องน้ำ เธอได้แต่มองเพื่อนๆ แต่ไม่กล้าเข้าไปชวนคุยจู่ๆ สายตาของเธอพลันเห็นรุ่นพี่ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งดูเด่นกว่าคนอื่นทำให้เธอไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย

“อร...อร”

“ห๊ะ?” อรยาสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ

“มองอะไร เหม่อเชียว”

“ปะ...เปล่า”

“แน่ใจ? ฉันเรียกตั้งหลายรอบแกเหม่ออยู่ชัดๆ”

“ฉันแค่รุ่นพี่คนนั้นอยู่” เมื่อโดนเพื่อนจับได้เธอจึงเลิกโกหกแล้วชี้ให้เพื่อนดูรุ่นพี่ที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้

“พี่ธันอะเหรอ”

“หืม แกรู้จักเหรอพีช” อรยาถึงกับขมวดคิ้วสงสัยไม่คิดว่าเพื่อนจะรู้จัก ถึงจะรู้ว่าบ้านพิชาทำธุรกิจค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่ไม่คิดว่าเพื่อนจะรู้จักคนเยอะขนาดนี้

“อืม ลูกชายเพื่อนคุณพ่อน่ะฉันเคยเจอล่าสุดเมื่อปีก่อน แต่ขี้เก๊กอ่ะ แกชอบเหรอ”

“เปล่าไม่ได้ชอบ แค่พี่เขาสูงดี” ยิ่งรู้ว่าเพื่อนรู้จักเธอยิ่งไม่กล้าบอกความรู้สึกของตนเองออกไป

“ชอบก็บอกมาเถอะ ฉันไม่ไปบอกพี่เขาหรอกไม่ได้สนิทกันสักหน่อย อีกอย่างฉันไม่ค่อยชอบด้วย” พิชาเป็นคนที่คิดอะไรมักจะพูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง เธอไม่ชอบลูกชายของเพื่อนพ่อเพราะในสายตาเธอคนรักของเธอหล่อและดูดีที่สุดในโลก

“ไร้สาระ ฉันจะไปชอบเขาได้ไงล่ะเพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกเองนะ”

“ไม่ชอบก็ไม่ชอบ แต่ถ้าชอบก็ลุยเลยมัวช้าระวังนกนะจ๊ะ”

“จะบ้าแล้วแกเนี่ย รีบกลับไปที่หอประชุมได้แล้ว” แม้ปากจะบอกไม่ได้คิดอะไร แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นรัวเพียงแค่ได้เห็นหน้าเขา

นับตั้งแต่วันนั้นสายตาของอรยาก็มักจะมองหาธนินอยู่ตลอด แต่เธอไม่เคยเข้าไปทักทายหรือทำตัวเองให้มีตัวตนในสายตาเขาเลย จนกระทั่งเขาได้ตกลงคบหากับปลายฟ้าดาวคณะนิเทศน์ศาสตร์ที่ทั้งสวยและเพรียบพร้อมทุกอย่าง

“นี่! ยัยอรพี่ธันเรียนจบปีนี้แล้วนะ ไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือไง” พิชาที่ทนเห็นเพื่อนแอบชอบธนินมานานถึงสองปีแต่ไม่คิดจะทำอะไรนอกจากแอบมองเขาอยู่ไกลๆ

“แล้วฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ” อรยาปลงตกกับความขี้ขาดของตนเอง เธอรู้ตัวว่าเธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะไปสารภาพความรู้สึกที่มีให้เขารับรู้ และตอนนี้เขาก็มีคนที่คบหาอยู่เธอยิ่งต้องรู้ที่ของตัวเอง

“ถ้าเป็นฉันไม่ปล่อยเวลาให้นานกว่านี้หรอก”

“ฉันไม่กล้านี่นา ถ้าฉันกล้าได้สักครึ่งของเธอก็ดีสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มสลดรู้สึกเสียดาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ

“อย่างน้อยก็ทำให้พี่เขารู้จักเธอบ้างก็ยังดี ให้ฉันแนะนำให้เอาไหม” เมื่อทนไม่ไหวกับความขี้กลัวของเพื่อนเธอจึงอยากออกโรงให้เอง

“ไม่เอา พี่เขาจะรู้จักฉันไปทำไมล่ะเดี๋ยวเรียนจบฉันก็ไม่เจอพี่เขาแล้ว”

“แล้วจะปล่อยให้ผ่านไปแบบนี้เหรอ”

“อืมก็คงงั้น” อรยาก้มหน้าทำรายงานต่อแม้ในใจจะปวดหนึบเพราะคงจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว

“เอางี้ไหม วันรับปริญญาเธอเอาของขวัญไปให้พี่เขาดีไหม อย่างน้อยก็ให้เขาเห็นหน้าหน่อยก็ยังดี”

“จะดีเหรอ เขาไม่รู้จักฉันนะ”

“วันรับปริญญารุ่นน้องก็เอาของขวัญไปให้รุ่นพี่เยอะจะตาย เป็นเรื่องปกติ”

“แบบนั้นก็ได้” อรยาอมยิ้มน้อยๆ กับความคิดของเพื่อน อย่างน้อยเธอก็ได้ให้ของขวัญก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก

ในวันรับปริญญาของรุ่นพี่ที่เรียนรุ่นน้องทั้งในคณะและต่างคณะต่างร่วมแสดงความยินดีกับการเรียนจบของรุ่นพี่ อรยาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นมือของเธอถือถุงกระดาษที่มีของขวัญที่ตั้งใจเลือกและการ์ดที่บรรลงเขียนอย่างดีอีกทั้งยังมีดอกไม้ช่อสวยที่เตรียมไว้ให้คนที่เธอได้แต่แอบมองเขามาตลอดสองปี

“ทางสะดวกแล้วเข้าไปหาพี่เขาสิ” พิชาที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างรีบผลักเพื่อนสนิทเข้าไปทันทีที่ทางสะดวก

“พี่ธันคะ”

“ครับ?” ชายหนุ่มหันกลับไปมองตามเสียงที่เรียกก่อนจะทำหน้ามึนงงเล็กน้อย

“Congratulations นะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเบาหวิวแล้วส่งของที่เตรียมมาให้เขาโดยไม่ยอมเงยหน้ามองหน้าเขา

“ขอบคุณครับ” ธนินรับของขวัญแล้วส่งยิ้มให้เธอ

“ถ่ายรูปกันก่อนไหม” เขากำลังจะชวนเธอถ่ายรูป แต่ทว่าตากล้องที่จ้างมาตอนนี้ไปถ่ายให้แฟนสาวของเขาอยู่

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ไปก่อนนะคะ” ว่าจบคนตัวเล็กก็หันหลังกลับเดินเข้าไปท่ามกลางฝูงคนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตคนอื่นๆ

“เอ้า! หายไปไหนแล้ว” ชายหนุ่มยืนเกาหัวแกรกๆ มึนงงกับคนที่เพิ่งเอาของขวัญมาให้ตนเอง เขาไม่รู้สึกคุ้นหน้ารุ่นน้องคนนั้นเลย จะถ่ายรูปเก็บไว้เจ้าตัวก็ดันหายไปเสียแล้ว

กาลเวลาที่ผันเปลี่ยนไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของอรยาเปลี่ยนไปเลย มีผู้ชายพยายามเข้าหาเธอแต่กลับไม่มีใครมาแทนที่ธนินได้เลย เธอยังคงตามส่องเขาอยู่ห่างๆ จากในโซเชียลจนกระทั่งเรียนจบและได้มีโอกาสได้ทำงานบริษัทเดียวกับเขา เธอก็ยังเป็นได้แค่คนที่แอบชอบเขาอยู่ห่างๆ