คืนคลั่งรัก ตอนที่ 2

“เปียกหมดแล้วแอล...อืม อย่าปฏิเสธอีกเลยว่าคุณเองก็คิดถึงผม อยากให้ผมทำให้แบบนี้” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้นในขณะที่อีกฝ่ายกำลังสูดปากครางเหมือนคนไร้สติ สะโพกกลมกลึงแอ่นหยัด สองมือเล็กลูบไล้กดศีรษะเขาเข้าหาร่องรักเป็นระยะ ชายหนุ่มรับรู้ถึงแรงตอดกระตุกที่ถี่ขึ้น เขาจึงสอดนิ้วเพิ่มจำนวนเป็นสอง และสาม...ทั้งใช้ลิ้นละเลงกลีบสวาทแนบแน่นเร็วรัว

“อ๊า!! อ่ะ...” แล้วร่างเล็ก็เกร็งแอ่นสุดกำลัง เธอปลดปล่อยความสุขล้นเอ่อใส่ปากเขา ซึมซาบความสุขสมยิ่งขึ้นเมื่อชายหนุ่มใช้อุ้งปากดูดเลียเสียทุกตารางนิ้ว กวาดควานเอาทุกหยาดหยดดื่มกินราวกับเป็นของหวานโอชะ

“อืม...ถึงทีผมแล้วที่รัก ทรมานฉิบหายที่คุณต้องมาป่วยแบบนี้” แม้ไม่ได้สนใจว่าเธอซึ่งนอนหายใจหอบพร่าอย่างคนหมดเรี่ยวแรงจะรับรู้หรือเปล่า แต่ก็ยังพร่ำเพ้อจดจ่ออยู่กับร่องสวาทสีแดงอมชมพูด้วยความหลงใหล เขาใช้ลิ้นเลียขึ้นลงอีกครั้งด้วยความเสียดายที่หยาดน้ำหวานมีน้อยนิดเกินไปจนไม่รู้สึก ‘อิ่ม’ ก่อนจะผละออกแล้วคลานเข่าคร่อมร่างเล็กขึ้นไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

จัดการปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงปลดเปลือยความเป็นชายให้ผงาดชูชันจ่อซุกไปที่ริมฝีปากบวมเจ่อในทันที อีกฝ่ายกำลังงัวเงียครางฮือเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาบังคับแท่งเนื้อแข็งขึงกดเข้าสู่โพรงปากอุ่นสีแดงสด นำส่วนปลายตวัดขึ้นลงแล้วครางเสียงด้วยความซ่านเสียว

“ให้ตายเถอะแอล...ปากคุณน่าเอาชะมัด” จริงๆ อยากทำมากกว่านี้ก็กลัวจะเป็นการซ้ำเติมคนเจ็บ แต่จะให้หยุดเสียดื้อๆ เขาก็ทำไม่ได้ตั้งแต่สัมผัสเธอแล้ว หรืออาจรู้สึกกระหายหื่นตั้งแต่ได้กลิ่นด้วยซ้ำไป...

“คุณ...รักษ์...อ่า...” ลำเอ็นรุกเข้าสู่อุ้งปากจนน้ำลายล้นออกมาข้างแก้ม เธอหายใจติดขัดเมื่อบางครั้งเขาล่วงล้ำลึกจนแท่งเนื้อแข็งราวเหล็กกล้านั้นทะลวงถึงลำคอ ชายหนุ่มน้ำพาเข้าออก บางครั้งก็ดึงออกมาตีแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเอาเข้าปากยัดเยียดให้ดูดอมอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ

“แอล...ถ้าคุณไม่เจ็บอยู่ ผมเอาตายแน่...” สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้างามซึ่งกำลังถูกเขาใช้ลำสวาทโจมตีไปทุกส่วนโดยเฉพาะโพรงปากฉ่ำอุ่น เธอเหมือนคนกำลังถูกทรมานด้วยความสุขหรรษาขั้นสุดยอด เสียงครางหวิวๆ เสียงลมหายใจหอบพร่าน้อยๆ ปลุกกำหนัดตัณหาให้ตื่นพล่านร้อนผ่าวไปเสียทั้งตัว

ขนาดใช้แค่ปาก...เธอยังทำให้เขาแทบเป็นบ้าได้

แล้วถ้าหาก....

“อื้อ!”

“ใกล้แล้วแอล...ขอผมปล่อยใส่ปากนะที่รัก...โอว...” นี่เป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดมากเมื่อต้องทำทุกอย่างให้รวดเร็วขึ้นกว่าปกติ ใจเขาอยากซุกสอดความอาจหาญไว้ในตัวเธอนานๆ ไปเสียทุกส่วน แต่ก็ต้องรีบให้ความสุขจบลงเพื่อไม่ให้กระทบต่อสุขภาพของอีกฝ่ายมากไปกว่านี้

เขาดึงเข้าดึงออกส่วนหัวเสียดสีกับริมฝีปากและลิ้นอุ่นของเธอ กดสะเอวสอบเข้าหาโพรงปากนั้นเกือบสุดลำรัก พร่ำพลอดให้เธอช่วยดูดกลืนช่วยกระตุ้นความเสียวซ่านที่ใกล้แตกพร่าให้ถึงคราวจบสิ้น กระตุกตัวแรงพลางส่งเสียงครางทุ้มในลำคอเมื่อเธอดูดเขาเสียจนเกร็งเครียดไปหมด ธารขาวขุ่นถูกปลดปล่อยใส่อุ้งปากสีหวานจนล้นเอ่ออาบแก้ม เขากดตัวเองลึกแล้วแช่ไว้อย่างนั้นจนหญิงสาวสำลักจึงผละออกห่าง แล้วใช้มือจับท่อนเอ็นที่ยังคงความแข็งแกร่งตีไปที่ใบหน้าซึ่งอาบเต็มไปด้วยน้ำรักสีขุ่นเบาๆ

“อื้อ!!” ร่างเล็กเปลือยบิดส่ายหายใจกระเส่า พยายามใช้แรงน้อยนิดผลักเขาเพราะหายใจไม่ออก

“เก่งมากที่รัก...ผมสัญญาถ้าคุณไม่ดื้อผมจะไม่รังแกคุณอีก...” ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากมน ทั้งที่ยังหายใจไม่เป็นจังหวะ ทั้งเนื้อทั้งตัวร้อนผ่าวเหงื่อซิบอาบผิวเนื้อแม้จะอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ

ชายหนุ่มผละออก...ด้วยรู้ว่าไม่ควรอ้อยอิ่งเอาแต่ใจไปมากกว่านี้ รีบจัดการทำความสะอาดให้เธอแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อย่างเรียบร้อย

“ฉัน...เจ็บ...” เธอบอก แม้จะไม่มีสายระโยงระยางเหมือนวันแรกๆ แต่บาดแผลฟกช้ำก็ยังไม่หายดี ตอนนี้เมื่อความรู้สึกดำมืดได้ผ่านพ้นไปแล้ว อาการปกติทั่วไปจึงกลับมาสู่จิตสำนึก

“นอนเถอะ...ผมจะอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหนอีกแล้ว” เขาห่มผ้าให้แล้วกอดปลอบ พลางพรมจูบไปตามใบหน้าที่ถูกทำความสะอาดดีแล้ว หญิงสาวพริ้มตาหลับแล้วค่อยๆ หายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในขณะที่เขายังนั่งกุมมืออยู่ข้างๆ

ให้ตายเถอะ...ร้อนฉิบหาย...

เขายังไม่พอ ความอัดอั้นยังคงแผดเผาอยู่ในตัวอย่างโคตรทรมาน แต่ก็จำต้องท่องให้ขึ้นใจไว้ว่ายามนี้อัญตาเป็นคนป่วย เธอบาดเจ็บและท้องอยู่ ซ้ำยังเกือบแท้งด้วย ต่อไปนี้เขาจะเอาแต่ใจตัวเองแบบบ้าคลั่งไม่ได้อีกแล้ว...

“ผมตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องคุณกับน้ำฟ้า...แกควรได้รู้เรื่องน้องที่กำลังจะคลอดด้วย” เขาบอกขณะประคองร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องนอน

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอหันมองเขาก็ได้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียดกังวล “ไม่เป็นไร...ฉันกับลูกเราอยู่ของเราได้ ถ้าลูกสาวคุณไม่เข้าใจขึ้นมาจะลำบากเปล่าๆ” เธอว่าแล้วปลดมือที่ช่วยพยุงให้ปล่อยออกแล้วเดินไปนั่งที่เตียง ตอนนี้อาการบาดเจ็บหายเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วหลังจากนอนพักรักษาตัวอยู่ร่วมสองสัปดาห์ ส่วนลูกในท้องก็ปลอดภัยดี เพียงแต่ต้องใช้ชีวิตอย่างระวังให้มาก และค่อนข้างแปลกใจที่เขาพูดเรื่องนี้ทันทีที่เก้ากลับมาถึงบ้าน

โดยปกติแล้ว...ในช่วงวันหยุดเธอไม่เคยได้อยู่บ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ บ่งบอกให้รู้ว่าเขาใส่ใจความรู้สึกของลูกสาวมากแค่ไหน มากกว่า...คนที่ยอมทุกอย่างเพื่อเขาอย่างเธอเสียอีก

“มันถึงเวลาแล้วแอล...น้ำฟ้าจะต้องเข้าใจ เขาโตแล้ว”

“ฉัน...” เมื่อมาถึงจุดนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าควรดีใจหรือเปล่า เธออาจเป็นคนโลกสวยมากไปที่เป็นห่วงเขามากกว่าตัวเอง ห่วงว่าเขาจะต้องสูญเสียลูก ห่วงว่าจะต้องทำตัวยังไงกับลูกเขาหากต้องเจอกัน ในเมื่อเธอก็อยู่ในความลับมาตลอด แล้วเด็กอายุเพียงเท่านั้นจะทำใจยอมรับได้หรือที่ถูกปกปิดความจริงมาหลายปี “ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง...ต่อไปนี้คุณก็อยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องกลับไปที่คอนโดอีกแล้ว”

“ฉันขอกลับไปอยู่ที่คอนโดดีกว่า...ระหว่างรอคุณคุยกับลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรายังพอหาทางแก้ไขได้ แต่ถ้าแกมาเห็นฉันอยู่ที่นี่ กลัวจะยิ่งน้อยอกน้อยใจเข้าไปใหญ่” นี่เป็นการตัดสินใจอย่างไม่มีข้อกังขา แม้จะแอบน้อยใจเสียใจเสียเองที่ถูกละเลยไปบ้าง แต่หากย้อนกลับมาคิดถึงความเป็นจริงแล้ว นอกจากเรื่องลูกปฏิพัทธ์ก็ไม่เคยบกพร่องเรื่องอื่นเลย เขาเป็นคนรักที่ดี

และเมื่อเธอท้อง...เขาก็แสดงถึงความพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง ยอมแม้ในเรื่องที่น่าลำบากใจที่สุด แล้วเธอจะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร