บทย่อ
เพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูกสาว...ทำให้เขาไม่อาจรักเธอได้ “แอล...คุณอย่าเป็นอะไรเลย คุณต้องเข้มแข็งนะแอล” ชายหนุ่มนั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยหัวใจที่บาดเจ็บเหมือนจะหยุดเต้นเสียให้ได้ เมื่อทราบข่าวจากตำรวจพื้นที่ซึ่งเข้าไปให้ความช่วยเหลืออัญตา แต่สุดท้ายก็พบว่าเธอถูกยิง... เขาช้าไป เขาไม่รับสายเธอ...ตอนมาเห็นเบอร์โทร.เข้ามาหลายสายมันก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อไม่สามารถติดต่อกับหญิงสาวได้อีก เขารีบตรวจหาโลเคชันก็พบว่าอัญตาออกไปนอกเมือง ซึ่งมันผิดปกติมากๆ สำหรับเธอ จึงไม่รีรอที่จะโทร.แจ้งความและตำรวจก็ประสานงานไปยังตำรวจพื้นที่อีกทีเพื่อให้ช่วยตามหาเป้าหมายตามโลเคชัน แม้จะทำงานกันเร็วขนาดไหนแต่ทุกอย่างก็สายไป ตอนนี้พรนับพันถูกจับตัวไปฝากขังเอาไว้ที่โรงพัก ต่อให้ร้ายแค่ไหนเขาก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะถึงขั้นจะคร่าชีวิตใครได้ คงเพราะความชะล่าใจนี่แหละที่ทำให้อัญตาเจ็บตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และครั้งนี้ถึงขั้นเจ็บอย่างสาหัส หากอัญตากับลูกในท้องเป็นอะไรไป เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เลย เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดพลาดของเขาเอง หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมง...กระทั่งสี่ชั่วโมงผ่านพ้น ประตูห้องผ่าตัดที่ชายหนุ่มนั่งจับจ้องอยู่ทุกลมหายใจก็เปิดออก เขารีบโผเข้าหาแพทย์ผู้ทำการรักษาที่เดินออกมาทันที “ญาติคนเจ็บใช่ไหมครับ” หมอถามด้วยสีหน้าแฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เขาเป็นยังไงบ้างครับ...ภรรยาของผม เขาปลอดภัยดีใช่ไหม” “ครับ...ตอนนี้เราผ่าตัดเอากระสุนออกแล้ว โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ...” “...” ชายหนุ่มหายใจหายคอได้ด้วยความโล่งอก เขาหลับตาลงแล้วยกมือขึ้นลูบหน้า “แต่หมอต้องขอโทษด้วยนะครับ...เราช่วยชีวิตเด็กไว้ไม่ได้” คุณหมอก้มหน้านิ่งด้วยความอาลัย ชีวิตหมอผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่กับชีวิตเด็กน้อยๆ ที่ไม่อาจอยู่ถึงวันลืมตาดูโลกได้มันน่าสลดหดหู่ยิ่งนัก “ลูกผมเหรอครับ...หมอหมายความว่ายังไง...แก แกเป็นอะไรครับ เกิดอะไรขึ้น!” หัวใจที่ฟูฟ่องเมื่อครู่พลันแตกยับดับดิ้น เขาเจ็บจนหายใจไม่ออก ความจุกแน่นเสียดแทงทุรนทุรายเป็นที่สุดเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากบุรุษในชุดกาวน์ “คุณแม่เสียเลือดมาก...ทำให้แท้งครับ กระสุนถูกยิงโดนหน้าท้องเฉียดมดลูกไปนิดเดียว เราผ่าตัดด้วยความระวังที่สุดแล้วครับ แต่ก็ช่วยเหลือลูกของคุณไว้ไม่ได้ ต้องขอโทษจริงๆ” “...” ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ร่างเซถอยไปจนเจ้าหน้าที่พยาบาลต้องเข้ามาช่วยประคองพาไปนั่งที่เก้าอี้ดังเดิม จากนั้นคุณหมอก็กล่าวขอตัวแล้วจากไป ทิ้งญาติคนเจ็บให้เจ็บยิ่งกว่าอยู่เดียวดายตามลำพัง ก่อนที่จะมีพยาบาลเดินออกมาจากห้องผ่าตัดเพื่อแจ้งข่าว
บทนำ
“แอลอย่าหลับนะ แอลอย่าเป็นอะไรนะสัญญากับผมสิ”
“คุณรักษ์...” หญิงสาวหายใจแผ่วผิวเอ่ยเรียกร่างใหญ่ที่กำลังกุมมือเธอและวิ่งตามรถเข็นผู้ป่วย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนความทรงจำมันขาดห้วงหายไปชั่วขณะหนึ่ง พอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่แล้ว
“ใช่ผมเอง...”
“ญาติหลีกไปก่อนนะคะ ต้องพาคนไข้ไปทำแผลก่อนค่ะ” เสียงพยาบาลเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มก็รีบหลบหลีกให้
เขามองเจ้าหน้าที่พยาบาลที่หุ้มล้อมรุมเตียงคนเจ็บพาเข้าไปด้านในห้องฉุกเฉิน แล้วประตูก็ปิดลง
สองชั่วโมงต่อมา
“โชคดีมากที่ไม่แท้ง...แต่ต่อไปนี้ต้องระวังตัวให้มากๆ นะครับ ครรภ์อ่อนๆ แบบนี้ต้องดูแลเป็นพิเศษ หมอคงต้องให้นอนพักจนกว่าจะแน่ใจว่าไม่แท้งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่อยให้กลับบ้านได้นะครับ”
“ขอบคุณ...ครับหมอ” ปฏิพัทธ์แลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วกล่าวกับแพทย์ผู้ทำการักษา แล้วถอยมานั่งบนโซฟามองร่างที่ยังไม่ได้สติของอันดามันด้วยความว้าวุ่นใจ
เธอท้องได้สามเดือนแล้ว...เธอจะรู้หรือเปล่า และถ้ารู้ทำไมไม่บอกเขา
เธอปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อก็รู้ดีว่ายังไม่มีความพร้อมด้วยกันทั้งคู่
โดยเฉพาะเขา...เขาจะบอกกับลูกสาวว่าอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

