คืนคลั่งรัก ตอนที่ 1

กลางดึก...อัญตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการกระหายน้ำ เธอกวาดสายตามองหาพยาบาลพิเศษที่ปกติจะนั่งหลับอยู่บนโซฟาปรับนอนใกล้ๆ เธอตลอดแต่กลับไม่เห็น จึงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

“คุณรักษ์...” เธออุทานเรียกชื่อเขา ผู้ชายร่างใหญ่ที่นั่งหลับอยู่ตรงโซฟารับแขก ในมือยังคงจับสมาร์ตโฟนที่เปิดคลิปข่าวค้างเอาไว้ แต่เมื่อได้ยินเสียงเธอเขาก็ลืมตาตื่น เหมือนว่าไม่ได้หลับสนิทตั้งแต่แรก

“อ้าว...ตื่นมาทำไม อยากได้อะไรหรือเปล่า”

“คุณมาเมื่อไหร่...แล้วพยาบาลไปไหนคะ”

“ผมมาเกือบเที่ยงคืนแล้วเลยไม่อยากปลุก แค่บอกให้พยาบาลออกไป” เขาตอบพลางลุกขึ้นแล้วโยนสมาร์ตโฟนไว้บนโซฟาก่อนจะเดินเข้าไปที่เตียงคนเจ็บ

“ฉันหิวน้ำ” เธอเม้มริมฝีปากแล้วบอก เบนสายตาจากเขาเพราะยังรู้สึกขุ่นเคืองที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ชายหนุ่มก็เดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบน้ำเทใส่แก้วนำมาให้ พอดื่มเสร็จเธอก็เอนตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้เขา

“เป็นยังไงบ้าง...”

“ฉันง่วง...อยากนอนต่อ”

“ผมรู้ว่าถ้าคุณเป็นคนตื่นแล้วหลับยาก คุยกันหน่อยสิ...ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน โทร.ก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่อ่าน” ดีที่เขายังสอบถามข่าวคราวกับทางพยาบาลส่วนตัวของเธอได้

“ฉันก็อยู่ที่นี่ตลอดไม่ได้ไปไหน”

“อย่าประชดน่าแอล...ผมต้องไปดูลูก” เขาถอนหายใจ ใช้สองมือค้ำยันเตียงคนไข้ มองร่างเล็กจากด้านหลัง

“...” เธอไม่พูด แต่ก็อยากถามกลับไปว่าแล้วในท้องไม่ใช่ลูกเขาหรือไร

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

“ไม่”

“ผมก็มาแล้วไง...”

“ไม่ต้องมาก็ได้นี่คะ...อีกไม่กี่วันก็คงได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

“แอล...ผมรู้ว่าผมทำไม่ถูก คุณก็เจ็บอยู่ เราค่อยๆ คุย ค่อยๆ หาทางแก้ปัญหาไปด้วยกันเถอะนะ ผมไม่ได้มีทางเลือกมากนักหรอก ยิ่งตอนนี้คุณท้องด้วย ทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”

“ใช่...มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ถ้าฉันแท้งๆ ไปซะคุณคงไม่ต้องลำบากใจแบบนี้” เธอลุกพรึ่บแล้วหันมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ปกติเธอไม่ใช่คนอ่อนไหวง่าย แต่อาจเพราะเกิดเหตุการณ์หลายอย่างที่กระทบต่อจิตใจในเวลาเดียวกัน ก็ย่อมเสียการควบคุมเป็นธรรมดา

ไม่ใช่สิ...เธอควบคุมความรู้สึกไม่ได้เลยต่างหาก จนปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น

“ไม่ต้องร้อง...ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเสียหน่อย นะ...” เขาเข้าไปสวมกอดร่างเล็กที่นั่งสะอื้นตัวสั่นเทา ไม่มีเวลาแปลกใจที่ได้เห็นน้ำตาครั้งแรกของหญิงสาว มือใหญ่ลูบปลอบไปตามแผ่นหลังเพื่อประโลมคนเจ็บ ยอมรับว่าทั้งตกใจและคิดไม่ถึงกับการได้สัมผัสมุมอ่อนแอของเธอ

ตอนแรกก็อยากต่อว่าเรื่องที่เมาแล้วขับจนเกิดอุบัติเหตุ ทั้งเป็นอันตรายต่อคนอื่นและตัวเองก็บาดเจ็บ แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่จะต้องมาซ้ำเติมกัน

“ปล่อย...” เธอผลักเขา ร่างใหญ่เซห่างออกไปเล็กน้อย

“อย่าดื้อหน่อยเลย คุณควรพักผ่อนนะแอล” ยังมิวายเดินเข้าไปประคองให้คนตัวเล็กกว่านอนลง แต่อีกฝ่ายก็ดิ้นพล่าน ทั้งยังผลักไสตบตีเขาไม่ยั้ง “โอ๊ย! แอล นี่หยุดนะ...”

“ไปให้พ้นเลยไอ้บ้า กลับไปอยู่กับลูกกับเมียคุณซะแล้วไม่ต้องกลับมาอีก”

“แอล! มีเหตุผลหน่อยสิ แอล!!”

“บอกให้ปล่อยไง อื้อ!!” เสียงที่หวีดร้องขับไล่ไสส่งถูกปิดกั้นโดยริมฝีปากหนาที่ประกบจูบนัวเนีย มือหนึ่งของเขาจับท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี อีกมือก็รัดกอดไว้ทั้งตัวจนกระทบกระเทือนไปถึงบาดแผลฟกช้ำ แม้พยายามดิ้นหนี...แต่ก็ไม่อาจต้านทานต่อแรงฉกรรจ์

ชายหนุ่มกดเน้นดูดกลีบปากบางที่คุ้นเคยและคิดถึง สองวันมานี้เขาเฝ้าแต่พะวงเรื่องของเธอจนไม่เป็นอันดูแลลูกสาว อยากอยู่ดูแล อยากทำหน้าที่ของตัวเอง แต่พอกลับมาเธอก็พยศใส่จนน่าโมโห

“ถึงจะเจ็บอยู่...ผมก็ไม่ปล่อยหรอกนะ...” สายตาคมกล้ามองเธอ ลมหายใจหอบกระเส่าอย่างไม่ตั้งใจ เขารู้ว่าไม่ควรฟุ้งซ่านตอนนี้ แต่กลับทำอย่างจิตสำนึกบอกไม่ได้เลย ร่างกายมันโหยหาเกินกว่าจะยับยั้ง เขาเป็นแบบนี้เสมอเมื่ออยู่ใกล้กัน...

ควบคุมตัวเองไม่เคยได้สักครั้ง...

“ไปให้...อื้อ!!”

ก่อนที่คำปริภาษใดๆ จะเล็ดลอดเขาก็เข้าประกบจูบปิดวาจานั้นซ้ำด้วยความรำคาญใจ คำหวานๆ สักคำไม่ได้ยิน มีแต่จะเถียงฉอดๆ คนเอาแต่ใจแบบนี้ก็ต้องมีการสั่งสอนกันบ้าง ชายหนุ่มครางฮืออย่างย่ามใจ ใช้กำลังที่เหลือกว่ารวบรัดเธอเอาไว้ให้อยู่ในอาณัติ ทั้งลูบไล้ร่างเล็กผ่านเสื้อผ้าของทางโรงพยาบาล ทั้งสอดลิ้นรุกรานให้อีกฝ่ายหายใจติดๆ ขัดๆ กับรสจูบอันคุ้นเคย

เธอยังคงพยายามรวบรวมแรงกายฮึดดิ้นต่อต้าน แต่ไม่เคยได้ผล สุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในอำนาจของเขาอยู่ดี เหมือนกับทุกๆ ครั้ง... “อื้อ!” และเมื่อถูกเล้าโลมหนักเข้า ความอ่อนเปลี้ยก็ครอบงำชักพาให้เคลื้อมไหวสุดแต่แรงสัมผัสจะชักนำ...

“อย่าดื้อ...ผมรู้ว่าคุณไม่สบาย จะไม่ทำให้เจ็บหรอกสัญญา...” น้ำเสียงแหบพร่ากล่าวคำมั่น พลางกลืนน้ำลายลงคอ จับจ้องเธอที่กำลังสิ้นฤทธิ์ ก่อนจะผละออกห่างเล็กน้อยแล้วปลดกระดุมเสื้อตัวโคร่งออกจากร่างเล็ก สองเต้าอวบที่ไร้ซึ่งปราการโอบอุ้มพุ่งชูชันตรงหน้า เขากอบกำเอาไว้แล้วป้อนเข้าปากตัวเองอย่างตะกละตะกลาม ดูดดื่มกลืนกินก้อนเนื้อนุ่มประหนึ่งกำลังหิวกระหายนักหนา

อัญตาค่อยๆ ถูกประคองให้นอนลงอย่างว่าง่าย เธอหายใจหอบกระเส่าไปตามจังหวะการโอ้โลมของเขา ความเจ็บ ความร้าวระบมถูกความรู้สึกเสียวซ่านเข้าแทนที่ ร่างกายเกร็งเครียดรับสัมผัสหฤหรรษ์ มือเล็กเอื้อมไปกดศีรษะเขาแล้วขยำผมนุ่มหนาด้วยความกระสัน แม้สำนึกจะตะโกนบอกว่าไม่ควรเพียงไร แต่กายก็คล้อยตามอยู่ทุกขณะจิต

“คุณรักษ์...ที่นี่โรงพยาบาล หยุด...หยุดได้แล้ว”

“แอล...มันดีจัง ขอให้ผมรักคุณเถอะนะ คิดถึงผิวหอมๆ เนื้อนุ่มๆ แบบนี้ที่สุดเลย” เขาไม่ได้ฟังที่เธอบอก ไม่ได้สนใจ ได้ยินเพียงเสียงพร่ำพร่าไม่ได้สรรพ จึงรุกเร้ากินดื่มเต้าอวบอย่างเมามันในอารมณ์ ก่อนจะไต่เลื้อยลงมาสำรวจผิวกายสาวหอมกรุ่น ละเลียดลิ้นไปตามร่องท้องเกร็งเครียด ตวัดเลียร่องรูสะดือบุ๋มในขณะที่สองมือกำลังพัวพันถอดกางเกงเอวยืดของเธอร่อนลงเรื่อยๆ

“คุณ อื้อ!! อา...” กางเกงของผู้ป่วยอันตรธานไปตอนไหนไม่รู้ หากเมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่าเรียวลิ้นร้ายได้สอดแทรกเข้าสู่ร่องเนื้ออุ่นชื้นของเธอเสียแล้ว กลีบสาวสะบัดไปตามแรงลิ้มเลียที่รัวเร็ว เธอหวีดร้องเป็นระยะ สะดุ้งตัวแอ่นสะโพกให้อย่างไม่อาจฝืน สองขาถูกมือใหญ่ถ่างออกจากกันอ้ากว้าง ริมฝีปากและลิ้นยังคงปรนเปรอส่วนสงวนไม่ปรานี

ร่างเล็กบิดเกลียวดิ้นพล่านโยกเข้าหาเป็นจังหวะ ความคุ้นเคยทำให้เธอปล่อยตัวปล่อยใจหมดสิ้น ความร้อนระอุแล่นพล่านอยู่ตรงหน้าท้องน้อย หมุนวนเสียวซ่านเหมือนใจจะขาด...แล้วจู่ๆ เขาก็ละมือข้างหนึ่งออกจากโคนขา สอดนิ้วล้วงลึกเข้าสู่โพรงเนื้อที่กำลังฉ่ำแฉะปริ่มเปร่อ ใช้ทั้งลิ้นทั้งนิ้วทะลวงสอดเข้าออกเป็นจังหวะ เธอไม่อาจต้านทานอีกแล้ว...

ความกระสันมันก่อมวนมหาศาลให้โหยหาการถูกเติมเต็มอย่างบ้าคลั่ง