คืนคลั่งรัก ตอนที่ 3

“ผมอยากให้น้ำฟ้ารักน้อง...แต่แกยังเด็กอาจต้องใช้เวลาสักหน่อย ผมจะพยายามนะคุณไม่ต้องกังวลหรอก ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน” เขายิ้มให้คนขี้น้อยใจ แล้วเดินไปลูบศีรษะของเธอ ประคองให้ร่างเล็กนอนลงเพื่อจะได้พักผ่อน

“...” หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อได้ยินคำว่าครอบครัวจากปากของเขา ได้แต่โอนอ่อนไปกับสัมผัสอ่อนโยนนั้น ตลอดมาคิดเพียงว่าเธอกับเขาแค่คนที่คบหากัน เป็นแฟน เป็นคนรัก...แต่ไม่เคยคิดถึงขั้นขยับไปเป็นครอบครัว ด้วยเพราะเป็นคนโลกส่วนตัวสูง และตัวเขาก็มีข้อผูกมัด มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะอยู่กันโดยไม่มีสถานะที่ชัดเจน ไม่รู้สิ...มันสับสนไปหมด

อยู่ๆ ทุกอย่างเริ่มวุ่นวาย ยิ่งต้องมารับมือกับลูกสาวของเขาด้วยแล้วก็ยิ่งรู้สึกระอา ถ้าได้อยู่เงียบๆ เหมือนเดิมคงดีกว่า

“นอนนะ...พักเยอะๆ ผมต้องไปทำงานก่อน วันนี้คุณคงต้องอยู่คนเดียวนะ แต่ผมจ้างแม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว น่าจะเริ่มงานมะรืน”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ปกติก็มีแม่บ้านมาทำความสะอาดสองสามวันครั้งอยู่แล้ว ฉันเองก็ทำทุกอย่างได้เหมือนเดิม ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“ตามใจนะ...ผมก็แค่เป็นห่วง อยากให้คุณมีเวลาพักมากๆ แล้วก็ทำงานของคุณไปไม่ต้องมากังวลเรื่องงานในบ้าน เอาเป็นว่าผมจะรีบกลับมาช่วยคุณก็แล้วกัน จะได้ไม่หักโหมจนเกินไป” เขายิ้มน้อยๆ ให้ รู้นิสัยดีว่าอัญตาชอบที่จะใช้ชีวิตเงียบๆ อยู่ในโลกส่วนตัวกับงานที่เธอรัก สามปีที่รู้จักกันมาแทบไม่เคยออกไปข้างนอกเลยยกเว้นตอนไปซื้อของเข้าบ้าน

อัญตาพยักหน้าตอบรับ ตั้งแต่รู้ว่าท้อง...ก็มีหลายครั้งที่อยากออกไปจากชีวิตของเขา แต่เพราะความอ่อนโยนของเขา ความผูกพันที่มีให้แก่กันนี่แหละ ที่มันคอยฉุดรั้งหัวใจให้ยินยอมคล้อยตามเสมอ

แต่เธอไม่รู้หรอกว่า...ความใจอ่อนนี้แหละ จะนำพาการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่มาให้ในไม่ช้า

อัญตาตั้งใจจะกลับไปคอนโดเมื่อถึงวันศุกร์ตามปกติของเธอ แต่ปฏิพัทธ์กลับยืนกรานเสียงแข็งจะให้อยู่รอต้อนรับลูกสาวของเขา เพื่อจะได้ทำความรู้จักกัน ใจหนึ่งก็ยินดีอีกใจ...ก็ยังประหม่าและกลัวว่าหากอีกฝ่ายรับสถานะของเธอไม่ได้ แล้วจะต้องทำอย่างไรต่อไป

ตอนกลางวันทั้งคู่วางแผนกันว่าจะทำอาหารมื้อพิเศษให้เด็กหญิง พร้อมกับของขวัญที่อัญตาจะมอบให้เพื่อสานสัมพันธ์ เธอไม่รู้จะซื้ออะไรเพราะไม่ใช่คนรักเด็ก ไม่เคยเลี้ยงลูกใครหลานใคร จิตสำนึกเดียวที่มีคือตอนนี้กำลังจะเป็นแม่ คนเป็นแม่...ย่อมอยากให้ลูกได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

เธอจึงซื้อตุ๊กตาหน้ายางตัวใหญ่พร้อมชุดเจ้าหญิงสุดหรู ก็ได้แต่หวังว่าสาวน้อยจะพึงพอใจ

เย็นวันนั้นเมื่อปฏิพัทธ์ไปรับเนตรชนก เธอก็จัดการเข้าครัวเตรียมอาหารมื้อค่ำสำหรับสามคน พอพลบค่ำ...สองพ่อลูกก็กลับมา

“หนูอยากไปกินข้าวที่ร้านเดิมนะคะคุณพ่อ...ทำไมวันนี้มาบ้านเร็วจังเลย” สาวน้อยบ่นอุบหน้าหงิกหน้างอเมื่อไม่ได้ดั่งใจ เธออ้อนพ่อว่าอยากไปกินของโปรดที่ร้านประจำ แต่พ่อก็ไม่ยอมบอกว่าคืนนี้เป็นคืนพิเศษ อยากให้กลับไปรับประทานอาหารที่บ้านด้วยกัน

“พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้ ยังไงก็มีเวลาอยู่กับพ่อตั้งสองวัน เข้าไปข้างในกันเถอะ” ชายหนุ่มจูงลูกสาวเปิดประตูเข้าไปในบ้าน อัญตายืนรอรับอยู่ด้วยท่าทีงุ่นง่าน เธอมองเขาเล็กน้อยก่อนจะเหลือบไปยิ้มให้กับสาวน้อย

“สวัสดีจ้ะน้ำฟ้า...”

“...” เนตรชนกมองหญิงสาวแปลกหน้าแล้วมองพ่อสลับกัน สายตาเต็มไปด้วยคำถาม

“นี่น้าแอล...น้าแอลจะย้ายมาอยู่กับเรานะลูก” เขาบอกโดยไม่ปิดบัง สีหน้าของเด็กน้อยเศร้าสลดอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เขาถึงกับต้องยกมือขึ้นลูบใบหน้าด้วยความเครียด

“หมายความว่ายังไงคะ...มาอยู่ที่นี่...เขาเป็นใครคะพ่อ...” ความรู้สึกเจ็บแปลบเสียดแทงในอก ดวงตาร้อนผ่าวๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

แม้จะเป็นเด็ก...แต่เธอก็พอจะรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

“น้ำฟ้าฟังนะลูก...” ชายหนุ่มนั่งยองๆ ข้างลูกสาวแล้วจับมือเล็กเอาไว้แน่น “น้าแอล...กำลังจะมีน้องให้หนู เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน” “คุณพ่อ...” น้ำตาไหลพรากลงอาบแก้มทันที สาตาพร่ามัวมองบิดาด้วยความผิดหวัง รู้สึกโดดเดี่ยวและกำลังจะถูกทอดทิ้งจากทั้งแม่ และพ่อที่เธอเคยเชื่อมั่นว่ารักเธอที่สุด

สองมือใหญ่คว้าร่างลูกสาวที่กำลังหวีดร้องและกระทืบเท้าดิ้นจนน่าตกใจเอาไว้ พยายามลูบปลอบแต่ไม่ได้ผล “น้ำฟ้าใจเย็นๆ ก่อนลูก พ่อยังรักหนูเหมือนเดิมพ่อสัญญา”

“โกหก...พ่อเคยสัญญาจะไม่มีเมียใหม่ยังทำไม่ได้เลย แค่นี้ก็รู้ว่าพ่อไม่ได้รักหนูแล้ว หนูจะกลับบ้าน!”

“น้ำฟ้า ฟังพ่อนะ...” เขาลูบไปตามใบหน้าเปียกชื้นน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดและสงสาร “น้ำฟ้าคือหัวใจของพ่อ ต่อให้พ่อทำผิดแค่ไหนก็ไม่มีวันจะไม่รักลูกหรอก”

“หนูไม่เชื่อ! ทุกคนทิ้งหนู ถ้ารู้แบบนี้แล้วทำให้หนูเกิดมาทำไมคะ” สาวน้อยกล่าวพลางสะอื้นฮัก พยายามทุบตีดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ

“น้ำฟ้า...พ่อขอโทษนะลูก พ่อขอโทษ...” ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วกอดลูกไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม เขาหันมองอัญตาที่หลบหน้าก้มงุดยืนอยู่ข้างๆ ราวกับเธอกำลังสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้

“พ่อกับแม่ก็เหมือนกัน เห็นคนอื่นดีกว่าหนู หนูไม่อยากเป็นลูกพวกคุณแล้ว! ปล่อย!”

“ใจเย็นสิลูก...เอาล่ะ เดี๋ยวพ่อพาไปบนห้องดีกว่า” เขาพูดแล้วก็อุ้มลูกสาวตัวน้อยเดินผ่านหน้าอัญตาขึ้นไปยังชั้นบน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสะอื้นอย่างน่าใจหาย อัญตาหันมองตามหลังร่างใหญ่จนเขาหายลับพ้นบันไดไปแล้ว ทุกอย่างไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายเลยแม้แต่น้อย เธอคิดแล้วว่าเนตรชนกจะต้องไม่ยอมรับเธอ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งเป็นเรื่องยากที่เขาจะได้สิทธิ์ในการดูแลลูกสาวอย่างเต็มตัว สองมือเล็กเผลอลูบไปที่หน้าท้องน้อย ค่อยๆ พยุงร่างของตัวเองไปนั่งที่โซฟาอย่างคนสิ้นแรง

“ทำไมหนูถึงเลือกจะมาเกิดกับแม่ล่ะลูก...ถ้าตัวคนเดียวแม่คงตัดสินใจได้เด็ดขาดกว่านี้”