บทที่ 8 ประทานสมรส 2

คำบอกกล่าวของบิดาทำให้ชิงเยียนรู้สึกสบายใจมากขึ้น ยังมีเวลาทำใจอีกเป็นปี และถ้า...ถ้าแม่ทัพหวัง ผู้นี้ตายในสนามรบ ข้าก็ไม่ต้องแต่งงาน ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงตอนนั้นข้าก็ลอยตัวเป็นอิสระแล้ว

เพียงแค่คิดใบหน้าของเด็กสาวตัวอ้วนก็แย้มยิ้มอย่างสุขใจ

“ยังมีเวลาอีกมาก ไว้ตอนนั้นค่อยคุยกันนะท่านพ่อ” ชิงเยียนกล่าวอย่างเป็นกันเอง

ห่าวอู๋เริ่มชินกับคำพูดและกิริยา แข็งกระด้าง แก่นห้าวของบุตรสาวแล้ว คิดแล้วตั้งแต่เยียนเอ๋อฟื้นจากความตายนางเปลี่ยนไปมาก ไม่ทำตัวเอาแต่กินกับนอนและลงโทษบ่าวไพร่อย่างไร้เหตุผล นางทำโน่นทำนี่ไม่อยู่นิ่ง อารมณ์ดีตลอดทั้งวัน มีน้ำใจกับบ่าวไพร่มากขึ้น ให้นางมีกิริยาเหมือนบุรุษเขาก็จะรับให้ได้ ขอให้นางเป็นคนดีแบบนี้ตลอดไป

“พ่อเห็นเจ้าทำสวนด้านหลังจวนแล้ว ทำให้นึกถึงที่ดินที่หมู่บ้านชิงยี่ ฮ่องเต้ประทานเป็นรางวัลให้พ่อ 3,000 หมู่ (1 หมู่ = 166 ตรว.) ป่านนี้คงรกร้างหมดแล้ว”

“หมู่บ้านชิงยี่อยู่ไกลไหม ข้าขอไปดูหน่อยได้ไหม เผื่อทำอะไรได้บ้าง” ชิงเยียนแสดงท่าทางสนใจ

“อยู่ห่างจากนี่ประมาณ 100 ลี้ เจ้าอายุยังน้อยอย่าไปเลยพ่อเป็นห่วง”

“ไม่ต้องห่วง ข้าไปกับพี่ฮง เอาอาฉีไปด้วยอีกคน”

“ให้นมไปด้วยนะเจ้าค่ะ” แม่นมเหยาได้ยินการสนทนาขณะเอาของว่างมาให้

“อย่าเลย แม่นมอายุมากแล้ว หนทางมันไกลและลำบาก เดี๋ยวจะล้มป่วยเปล่าๆ”

“มีแต่บ่าวผู้ชาย นมเป็นห่วงเจ้าค่ะ”

“อือ...งั้นเขาอาจูไปเป็นเพื่อนอีกคนก็แล้วกัน”

*****

อาฉีกับอาฮงผลัดกันบังคับรถม้าอยู่ด้านหน้า เจ้านายตัวอ้วนกับอาจูนั่งอยู่ในรถ รถม้าวิ่งไปตามถนนไม่เรียบตรงไปหมู่บ้านชิงยี่

ชิงเยียนอดนึกถึงราชโองการประทานให้สมรสกับแม่ทัพหวังเซี่ยนหรงไม่ได้ ทั้งที่พยายามทำใจไม่ให้นึกถึงแล้ว แต่ยิ่งพยายามลืมกับจดจำได้แม่นยำ ทางเดียวที่จะทำให้ลืมไม่ต้องนึกถึงคือหาอะไรทำให้มากๆ และที่สำคัญสงครามยังอีกเป็นปีกว่าจะสงบ

‘ข้าไม่อยากแช่งเจ้าหรอกนะท่านแม่ทัพ แต่ถ้าเจ้าถึงฆาต ชะตาขาด ตายในสนามรบ ข้าจะสบายใจมากกว่านี้หลายเท่า’

*******

ณ ชายแดนบนพื้นที่กว้าง กระโจมหลังใหญ่อยู่ท่ามกลางกระโจมที่พักทหารเรียงรายนับร้อยหลัง มีทหารเฝ้าหน้าประตูกระโจมสองนาย

“ท่านแม่ทัพอยู่หรือไม่” รองแม่ทัพอู๋ฉีถาม ในมือถือสิ่งของที่จะนำมาให้ท่านแม่ทัพ

“อยู่ขอรับ” ทหารเปิดม่านประตูให้อย่างนอบน้อม

“ท่านแม่ทัพ มีราชโองการส่งมาถึงท่านขอรับ” อู๋ฉียื่นม้วนผ้าสีเหลืองทอง

แม่ทัพหวังเซี่ยนหรงอยู่ในชุดเกาะรูปร่างสูงโปร่ง อกกว้าง ช่วงไหล่ผึ่งผาย ผิวเข้มเพราะตรากตรำ ริมฝีปากสีเนื้อได้รูป จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน ดวงตาเรียวโตคมกริบ คิ้วเข้ม ด้วยวัยเพียง 19 ปี ขึ้นเป็นระดับแม่ทัพใหญ่ จัดว่าเป็นคนมีฝีมือและมันสมองร้ายกาฬหาผู้ใดเปรียบได้ยาก

เขาเปิดราชโองการอ่าน “ประทานสมรสงั้นรึ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “เป็นบุตรตรีของรองแม่ทัพห่าวอู๋ ชื่อจางชิงเยียน” เขารู้จักรองแม่ทัพห่าวอู๋ เพราะเป็นทหารคนสนิทของบิดา

“คุณชายจางเจียงเฉิน บุตรชายของท่านรองแม่ทัพห่าวอู๋ก็อยู่ในกองทัพของเราขอรับ” อู๋ฉีรีบบอก

“ข้าเคยเห็นเขาแล้ว หน่วยก้านไม่เลว” เซี่ยนหรงกล่าว นึกชื่นชมเด็กหนุ่มวัย 17 ปีผู้นี้ ท่าทางองอาดสง่างามฝีมือไม่เลว

“แต่ข้าเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแม่นางจางชิงเยียนมาบ้าง ท่านอยากฟังไหมขอรับ” อู๋ฉีกล่าวแผ่วเบาเกือบกระซิบ

“เจ้าอยากพูดก็พูดมาเถอะ” เซี่ยนหรงกล่าว เขาไม่ได้อยากรู้อะไรนัก แต่มีคนมาบอกถึงที่ฟังไว้ก็ไม่เสียหลาย

“นางเป็นคนอวบอ้วนหนักกว่าสองร้อยช่าง หน้าตาเหมือนซาลาเปา ชอบลงโทษบ่าวไพร่โดยไม่มีเหตุผล กินแล้วก็นอน เอาแต่ใจตัวเอง ข้าได้ยินมานิดหน่อย” อู๋ฉีกล่าวยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นใบหน้าของท่านแม่ทัพหนุ่มเคร่งเครียดผิดปกติ

“ไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัว” รองแม่ทัพอู๋ฉี เอาตัวรอดเป็นยอดดี รีบกล่าวลาเดินออกไปทันที

หวังเซี่ยนหรงถึงกับนิ่งอึ้ง นี่หรือรางวัลพระราชทานให้เขา คนที่ทำคุณให้กับแผ่นดิน ยอมทิ้งชีวิตสุขสบายมานอนกลางดินกินกลางทรายกลางสนามรบ เพื่อปกป้องแคว้นชางอ้าย ในเมื่อนางแย่ถึงเพียงนี้ ทำไมถึงประทานสมรสให้คนแบบนี้เป็นคู่ชีวิตกับเขา

ตอนนี้เป็นช่วงสงครามหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่ควรคิดอะไรนอกเรื่อง ต้องคิดถึงสงครามตรงหน้า ต้องปกป้อง และป้องกันแผ่นดินให้อยู่รอดปลอดภัยพ้นพวกรุกรานเหนือสิ่งอื่นใดให้สำเร็จก่อน

*****

ชิงเยียนมองเห็นอาจูนั่งหลับสัปหงก คงเหนื่อยกับการเดินทางบนรถม้า จึงขยับกายเข้าไปใกล้ให้นางซบหัวไหล่ อาจูหลับนานเพราะหัวไหล่ที่นุ่มมีแต่ไขมันของเจ้านายตัวอ้วน

“ขอประทานโทษเจ้าค่ะ” อาจูลืมตาตื่นพบว่าตัวเองกำลังซบไหล่คุณหนูชิงเยียนรู้สึกตกใจรีบก้มศีรษะกล่าวขอโทษยกใหญ่

“ไม่เป็นไร ข้าเต็มใจ” น้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้อาจูรู้สึกอุ่นใจ เจ้านายตัวอ้วนเปลี่ยนไปจริงๆ ตั้งแต่ฟื้นจากความตาย ไม่ว่ายังไงคนตรงหน้าดีกว่าคนในอดีตมากนัก

“ทำไมเจ้าถึงได้มาเป็นบ่าวจวนตระกูลจางได้ล่ะ” ชิงเยียนชวนคุยฆ่าเวลา

“พ่อแม่บ่าวยากจน มีลูกเยอะ จึงขายบ่าวมาเป็นทาสรับใช้นายท่านเจ้าค่ะ” อาจูเล่าทั้งน้ำตา ชิงเยียนโอบไหล่พร้อมคำปลอบอ่อนโยน

“ข้าเข้าใจ ไม่มีใครอยากเป็นทาสหรอก ไว้ข้าจะหาหนทางช่วยเจ้าหาเงินไถ่ตัวให้พ้นจากการเป็นทาสรับใช้เอง”

คำกล่าวของเจ้านายตัวอ้วน ทำให้อาจูตะลึง เป็นไปได้ยังไง มีที่ไหนเจ้านายหาเงินไถ่ตัวทาสตัวเอง นางพูดเล่นใช่ไหม

รถม้ามาถึงที่ดินในหมู่บ้านชิงยี่ มีผู้เฒ่าเก่าแก่คอยดูแลเพียงลำพัง ชิงเยียนมองแล้วที่ดินกว้างขวาง รกร้างหญ้าขึ้นสูง ไม่ใช่งานเล็กๆ ซะแล้ว

“อาฉีกลับไปบอกพ่อข้า ข้าจะอยู่ที่อีกหลายวัน จนกว่างานทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่ต้องห่วงข้ามีพี่ฮงอยู่เป็นเพื่อน และเจ้าอาจูกลับไปด้วย” ชิงเยียนตัดสินใจเด็ดขาด

“คุณหนูข้า...” อาจูพูดไม่ออก นางทำอะไรผิดหรือเปล่าคุณหนูถึงส่งตัวกลับ

“เจ้ากลับไป ช่วยดูแลนมเหยาให้ดี ข้าก็ดีใจแล้ว” คำกล่าวนุ่มนวลของเจ้านายตัวอ้วนทำให้อาจูเข้าใจ

อาฉีขับรถม้ากลับพร้อมอาจูทันที เพื่อให้ไปถึงจวนก่อนมืดค่ำ