บทที่ 4 ตลาดสด

ซีฮันนอนคิดทบทวนคำถามคำตอบที่เล่นเกมส์เมื่อช่วงบ่าย สรุปคือ

ร่างนี้ชื่อ จางชิงเยียน อายุ 13 ปี แม่ตายตั้งแต่นางยังไม่ถึงเดือน ทุกคนตามใจนางทุกเรื่อง กินทุกอย่างที่ขวางหน้าจนอ้วนอัปลักษณ์อย่างทุกวันนี้ พูดทุกอย่างที่อยากพูด ไม่เคยเก็บอารมณ์ เอาอารมณ์ไปปลดปล่อยกับบ่าวไพร่ มิน่าสายตาที่บ่าวไพร่มองนางถึงดูหวาดกลัว รังเกียจ และชิงชัง

พ่อชื่อ จางห่าวอู๋ เป็นอดีตรองแม่ทัพใหญ่ของแคว้นชางอ้ายแห่งนี้

พี่ชายชื่อ จางเจียงเฉิง เป็นทหารในกองทัพ

แม่นมเหยาซูไฮ เป็นแม่นมตั้งแต่รุ่นแม่ เป็นคนเก่าคนแก่ติดตามแม่มาตั้งแต่แต่งงานกับพ่อ

บ่าวผู้ชายที่คอยติดตามไม่ห่าง ชื่ออาฮง เป็นคนมีฝีมือ พ่อสั่งให้คอยติดตามดูแลนางเหมือนเป็นบอดี้การ์ด

เช้าวันรุ่งขึ้น ไม่สิ สายของวันรุ่งขึ้น แม่นมเหยากับอาจูมาที่ห้องคุณหนูชิงเยียนเพื่อปลุกนาง ตามเวลาที่เจ้านายตัวอ้วนเคยสั่งไว้ ‘ห้ามมาปลุกตอนเช้าข้าจะนอน’

“อาฮงไปไหนทำไมไม่ยืนเฝ้าหน้าประตู” แม่นำเหยากล่าวก่อนผลักประตูเข้าไปด้านใน “คุณหนู” อุทานตกใจเมื่อไม่เห็นร่างอวบอ้วนนอนบนเตียงเหมือนเคย นางหายไป

ณ ตลาดสดยามเหม่า (05.00-06.59 น.) พ่อครัวเจียงเดินนำหน้า มีอาฉีบ่าวรับใช้แบกตะกร้าเดินตามหลัง ในตะกร้ามีอาหารสดอยู่บ้างแล้ว มีเด็กสาวร่างอวบอ้วนหน้าสดอูมบวมแก้มห้อยเดินตามห่างๆ และมีอาฮงเดินตามติดนางไม่ห่างอยู่หลังสุด

ซีฮันหรือชิงเยียนตอนนี้ นอนไม่หลับเพราะคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดกับตนมากมายและแปลกที่ ในเมื่อมาอยู่บ้านนี้เมืองนี้ก็ต้องศึกษาความเป็นอยู่ของคนที่นี่สักหน่อย ขอตามพ่อครัวเจียงมาตลาดตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

“พ่อครัวเจียงวันนี้รับอะไรดีขอรับ” พ่อค้าขายหมูถามอย่างคุ้นเคยหน้าตายิ้มแย้ม

“เนื้อหมู 5 ชั่ง สามชั้น 5 ชั่ง เดี๋ยวข้ามาเอา” พ่อครัวเจียงกล่าวก่อนแล้วเดินไปซื้อผักซื้อปลาและอื่นๆ จนได้ของครบเต็มตะกร้า

“คุณหนูจะซื้ออะไรเพิ่มอีกไหมขอรับ” พ่อครัวเจียงหันมาถามเจ้านายตัวอ้วนด้านหลัง

“ไม่ ถ้าเจ้าไม่ซื้ออะไรแล้วก็กลับเถอะ” ชิงเยียนกล่าว

พ่อครัวเจียงเดินกลับมาที่ร้านขายหมู เพื่อรับเนื้อหมูที่สั่งไว้

“ได้แล้วขอรับ” พ่อค้าขายหมูรีบส่งหมูห่อใบตองสดมิดชิดมัดเรียบร้อย 2 ห่อให้พ่อครัวเจียงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

พ่อครัวเจียงเอื้อมมือไปรับหมู “เดี๋ยว” เสียงหนึ่งดังขึ้น พ่อครัวเจียงหยุดชะงักชักมือกลับก่อนรับหมู ทุกคนหันไปมองเด็กสาวตัวอ้วน

“เจ้าแน่ใจหรือว่าหมูนั้นน้ำหนักเท่าที่สั่งไว้” ชิงเยียนถามตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม ตามนิสัยของซีฮันเป็นคนตรงไปตรงมา ชาติก่อนถ้าไม่มีภารกิจ เขาจะไปจ่ายตลาดซื้อของสดกลับมาทำอาหารให้น้องๆ กินด้วยตัวเอง

“แม่นางทำไมเจ้าถึงถามข้าเช่นนั้น” พ่อค้าหมูยิ้มใจดี มองเด็กสาวตัวอ้วนที่ยืนอยู่ด้านหลังพ่อครัวเจียงและตอนนี้นางขยับเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้เห็นใบหน้าอวบอูมแทบมองไม่เห็นลูกตาของนาง

“เจ้าลองช่างให้ข้าดูหน่อยซิ” เด็กสาวกล่าวเสียงเรียบ

“ทำไมข้าต้องชั่งให้เจ้าดูด้วย คนซื้อยังไม่มีปัญหาเลย เจ้าเป็นใครกัน” พ่อค้าหมูหุบยิ้ม เขากล่าวเสียงเข้มท่าทางหงุดหงิด นังอ้วนนี่เป็นใครสาระแนจริง

“เจ้าไม่กล้าชั่งให้ข้าดู เพราะน้ำหนักของมันไม่ถึงตามที่พ่อครัวเจียงสั่งไว้ใช่หรือไม่” ดวงตาที่ถูกไขมันแก้มบดบังเกือบมิดของเด็กสาวตัวอ้วนจ้องหน้าพ่อค้าหมูนิ่งอย่างรู้ทัน

คำกล่าวของเด็กสาวตัวอ้วนทำให้ชาวบ้านที่มาจ่ายตลาด ที่อยู่บริเวณนั้นสนใจหันมามุงดูเป็นวงกว้าง

“ถ้าข้าชั่งแล้วน้ำหนักเท่ากับที่พ่อครัวเจียงสั่งไว้เจ้าจะว่าอย่างไร” พ่อค้าหมูกล่าวเสียงเข้ม ท่าทางเชื่อมั่นในความถูกต้องของตัวเอง ทำให้ชาวบ้านที่ยืนดูต่างเชื่อในคำพูดของเขาบ้างแล้ว

“หึหึหึ งั้นเจ้าก็ช่างเลย ถ้าน้ำหนักตรงกับที่พ่อครัวเจียงสั่ง เนื้อหมู 5 ชั่ง หมูสามชั้น 5 ชั่ง ข้าจะจ่ายเพิ่มให้เจ้าอีกเท่าตัว” ทุกคนเห็นเด็กสาวตัวอ้วนหัวเราะก่อนกล่าว ใบหน้าอวบอูมกลมเหมือนซาลาเปากระเพื่อมแย้มยิ้ม ไม่มีความกลัวเกรงแม้แต่น้อย

“ได้” พ่อค้าหมูวางหมู 2 ห่อไว้ใต้เคาน์เตอร์ร้านก่อนหยิบตาช่างขึ้นมา แล้วก้มหยิบหมู 2 ห่อ ขึ้นมาวางด้านบน

“ข้าจะช่างให้เจ้าดูชัดๆ” พ่อค้าหมูหยิบหมูห่อแรกเกี่ยวตาชั่ง และใส่เหล็กถ่วงอีกด้าน ทุกคนมองเห็นตรงกัน 5 ชั่งตรงเผง

“เห็นไหม?” ใบหน้าพ่อค้าหมูยิ้มอย่างมีชัย ชาวบ้านที่มุงดูต่างเห็นด้วยและวิพากษ์วิจารณ์ตำหนิเด็กสาวตัวอ้วนที่รูปร่างหน้าตาอวบอ้วนอัปลักษณ์แล้ว คิดจะใส่ร้ายพ่อค้าหมูอีก

ชิงเยียนยังคงยืนนิ่งใบหน้าเรียบเฉยมองพ่อค้าหมูช่างหมูอีกห่อเงียบๆ

พ่อค้าหมูหยิบหมูอีกห่อช่างให้เห็นชัดๆ 5 ชั่ง ตรงตามที่สั่งไว้จริง ทั้ง 2 ห่อ

“หมูทั้งสองห่อ 5 ชั่งพอดีเป๊ะ ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม” พ่อค้าหมูเสียงดังถามชาวบ้านที่มุงดู ทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกัน “ใช่”

“เจ้าจะว่ายังไง ขอโทษข้า และจ่ายอัดให้ข้าตามที่พูดไว้เสียดีๆ” พ่อค้าหมูกล่าวเสียงเข้มใบหน้ายิ้มเยาะ นังอ้วนอัปลักษณ์ ฝีมือมันคนละชั้น

ชิงเยียนไม่กล่าวสิ่งใด ขยับเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ตรงพ่อค้าหมูยืน

“เจ้าจะทำอะไร” พ่อค้าหมูโวยวายเมื่อเห็นร่างอวบอ้วนกำลังเบียดเข้ามาตรงที่เขายืน

ชิงเยียนไม่สนใจเสียงโวยวายของพ่อค้าหมู ยังคงเดินเบียดเข้าไป แต่พ่อค้าหมูพยายามกัน ทั้งผลักทั้งดันไม่ให้เข้าไป อาฮงกลัวคุณหนูจะได้รับอันตรายขยับกายจะเข้าไปช่วย แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

“ไอ้เวรเอ้ย” เสียงสบถด่ามาพร้อมสันมือฟันไปที่ต้นคอของพ่อค้าหมู จนเขากระเด็นล้มลงไปนั่งกับพื้น ร่างอวบอ้วนเดินเข้าไปยืนหลังเคาน์เตอร์ได้สำเร็จ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าเริ่มแย้มยิ้มบาง

“นังอ้วน กล้าทำร้ายข้างั้นรึ ข้าจะแจ้งทางการให้จับเจ้า” พ่อค้าหมูโกรธจัด ยังเจ็บต้นคอไม่หาย กำลังจะลุกขึ้น

“ปัง” ชิงเยียนหยิบมีดบังตอสับหมู สับบนเขียงเสียงดัง นัยน์ตาดุจ้องพ่อค้าหมูนิ่ง ท่าทางเอาจริง ทำให้พ่อค้าหมูทรุดนั่งลงที่เดิมไม่กล้าลุก