บทที่ 3 เกมส์

“เจ้าค่ะ” อาจูออกไปไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมบ่าวชายหญิงหลายสิบคน

“เข้ามา เข้ามา หาที่นั่งตามสบาย” ใบหน้าอวบอ้วนแย้มยิ้มน้ำเสียงเป็นกันเอง ทำให้บ่าวทุกคนมองหน้ากันอย่างแปลกใจ

ทันทีที่อาจูไปบอกพวกเขาว่าคุณหนูต้องการเล่นเกมส์มีอัดให้เป็นรางวัล พวกเขาจำใจมาไม่ใช่เพราะอยากได้อัด แต่ไม่อยากให้คุณหนูอารมณ์เสีย ไม่งั้นอาจมีบ่าวโชคร้ายถูกจับลงโทษเพื่อระบายอารมณ์อีก

ซีฮันมองเห็นบ่าวทยอยเดินเข้ามานั่งคุกเข่าในห้องเรียบร้อย “มากันครบหรือยัง” น้ำเสียงอารมณ์ดี ใบหน้าแย้มยิ้มตลอดเวลา บ่าวรับใช้เห็นแล้วต่างก็อุ่นใจ แต่ก็ยังต้องระวังคำพูดและกิริยาตลอดเวลา

“ครบแล้วเจ้าค่ะ” อาจูตอบอย่างนอบน้อม

“เกมส์ของข้าไม่ยาก ข้ามีคำถาม ใครยกมือก่อนและตอบถูกข้าจะให้รางวัลคนผู้นั้น พวกเจ้าเข้าใจไหม”

“เข้าใจขอรับ” “เข้าใจเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ทุกคนตอบเกือบพร้อมกัน ใบหน้าเริ่มแย้มยิ้มนึกสนุกกับเกมส์ของเจ้านายอ้วน

บ่าวทุกคนเงยหน้ามองเจ้านายอ้วน ใบหน้าซาลาเปาของนางแย้มยิ้มขณะเอ่ยปากถามอย่างตั้งใจ

“ท่านพ่อข้าชื่ออะไร?” บ่าวทั้งหมดยกมือเกือบพร้อมกัน “เจ้าตอบ” ชี้นิ้วไปที่บ่าวผู้ชายคนหนึ่ง

“ใต้เท้าจางห่าวอู๋ขอรับ” มืออวบอ้วนหยิบอัดในถุงผ้าโยนให้บ่าวผู้นั้น เพราะเขานั่งอยู่ไกล บ่าวทุกคนพอเห็นเพื่อนได้อัดเป็นรางวับจริง ต่างตั้งใจฟังและตอบคำถามที่ง่ายแสนง่ายให้ได้ พวกเขาอยากได้อัดบ้างแล้ว

“พี่ชายข้าชื่ออะไร?” เจ้านายอ้วนถาม “คุณชายจางเจียงเฉินเจ้าค่ะ” บ่าวตอบ เจ้านายอ้วนจ่ายอัด

“ข้าชื่ออะไร?” เจ้านายอ้วนถาม “คุณหนูจางชิงเยียนเจ้าค่ะ” บ่าวตอบ เจ้านายอ้วนจ่ายอัด

“ข้าอายุเท่าไหร่?” เจ้านายอ้วนถาม “12 เจ้าค่ะ” บ่าวตอบ

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” อาจูแย้ง

“งั้นเจ้าว่าเท่าไหร่” เจ้านายอ้วนถาม

“13 เจ้าค่ะ” นางตอบ

“แม่นม ท่านต้องรู้ว่าใครตอบถูก” เจ้านายอ้วนหันไปถามนมเหยาที่นั่งดูอยู่ไม่ห่าง

“13 เจ้าค่ะ” นมเหยาตอบชัดเจน

“ดี” เจ้านายอ้วนขานรับ จ่ายอัดให้อาจู และยื่นอัดให้แม่นม

“ไม่ต้องให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ” นมเหยาปฏิเสธ

“เก็บไว้” มืออวบอ้วนหยิบอัดยัดใส่มือแม่นมพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“นางชื่ออะไร” เจ้านายอ้วนชี้นิ้วไปที่สาวแม่นมของตัวเอง

“แม่นมเหยาซูไฮเจ้าค่ะ” บ่าวตอบ เจ้านายอ้วนจ่ายอัด

ซีฮันตั้งคำถามมากมาย บ่าวรับใช้แข่งกันตอบอย่างสนุกสนาน หัวเราะร่าเริงลืมความเกรงกลัวกันไปชั่วขณะ ได้รับอัดกันไปถ้วนหน้า ต่างแย้มยิ้มดีอกดีใจกันถ้วนหน้า

“ข้าเป็นอะไรตาย” เจ้านายอ้วนถาม

“คุณหนูนอนหลับ ตอนเช้าข้ากับนมเหยาเข้าไปปลุกท่านก็ไม่หายใจแล้วเจ้าค่ะ” อาจูตอบเพียงผู้เดียว เพราะมีนางเพียงคนเดียวที่รู้ เจ้านายอ้วนส่งอัดให้นาง

“คำถามสุดท้ายที่ข้าจะถามนี้ ขอให้พวกเจ้าตอบตามตรง ตามความคิดของพวกเจ้า ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธ ข้าสัญญาว่าจะไม่โกรธ หรือลงโทษใดๆ พวกเจ้า” เจ้านายอ้วนกล่าวเสียงดังชัดเจน ทำให้บ่าวต่างสงสัยและตั้งใจฟังคำถาม

“พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นยังไง” บ่าวทุกคนได้ยินคำถาม ต่างมองหน้ากัน ใบหน้าถอดสีสลดลงทันที ไม่กล้าสบตากับเจ้านายอ้วน นั่งก้มหน้ากันนิ่ง

นิ้วอวบอ้วนชี้ไปที่อาจู “เจ้าพูดก่อน” อาจูถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ไม่กล้าเอ่ยปากท่าทางอึดอัด “พูดเถอะข้าสัญญาแล้วนิ” น้ำเสียงนุ่มนวลท่าทางอ่อนโยนไม่เหมือนอดีตที่ผ่านมาแม้แต่น้อย

“โมโหร้ายเจ้าค่ะ” อาจูกล่าวเสียงสั่นบางเบาขณะก้มหน้า แต่ก็พอได้ยิน

“หึหึหึ รางวัลของเจ้า” เจ้านายอ้วนหัวเราะอย่างพอใจ หยิบอัดยื่นให้ตรงหน้าอาจู

บ่าวทุกคนเห็นเหมือนกัน เจ้านายอ้วนหัวเราะไม่โกรธจริงๆ อาจูไม่กล้ารับอัดที่ยื่นมาตรงหน้า

“เอาไปเถอะ” มืออวบอูมยัดอัดลงในมือผอมบางของอาจู

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” อาจูกล่าว มืออวบของเจ้านายสัมผัสแผ่นหลังนางเบาๆ เหมือนเป็นการปลอบประโลม

“เอ้า..จะมีใครตอบอีกไหม” น้ำเสียงนุ่มนวล สีหน้าอ่อนโยนขณะเอ่ยถาม

บ่าวหลายคนต่างยกมือตอบ เจ้านายอ้วนชี้ให้ตอบทีละคน ฟังและจ่ายอัดตามสัญญา

“โมโหง่าย” “ไม่มีเหตุผล” “ขี้หงุดหงิด” “เอาแต่ใจ” “ขี้เกียจ” “ปากจัด” “ด่าเก่ง” “ขี้งอน” “ตื่นสาย” “ลงโทษบ่าวไพร่ไร้เหตุผล” “เฆี่ยนตีบ่าวไพร่ระบายอารมณ์” “ใจจืดใจดำ” “ไม่มีความเมตตา” ฯลฯ

คำตอบแต่ละข้อมีแต่ข้อเสียทั้งนั้น ฟังแล้วทำใจยากจริงๆ ‘ทำไมต้องให้ข้ามาอยู่ในร่างของนางด้วย’

เมื่อเกมส์จบลง บ่าวไพร่บางคนตอบไม่ทันหรือไม่ได้ตอบ ทำให้ไม่ได้อัดกับเขา

“ทุกคนเสียเวลามาเล่นเกมส์กับข้า ข้าให้พวกเจ้าพิเศษแล้วกัน” มืออวบอ้วนยื่นอัดให้บ่าวแต่ละคนเพิ่มอีกคนละเหรียญขณะเดินออกไปจากห้อง

“ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” “ขอบคุณคุณหนูขอรับ” บ่าวชายหญิงต่างกล่าวขอบคุณก้มศีรษะประหลกๆ หน้าตายิ้มแย้มดีใจกันถ้วนหน้า

ซีฮันนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำที่สั่งทำพิเศษสำหรับเจ้าของร่างนี้ อ่างน้ำกว้างพอให้ห้าคนลงอาบน้ำได้อย่างสบาย เขามองพิจารณารูปร่างเปลือยเปล่าที่อยู่เหนือและใต้ผิวน้ำ

เด็กสาววัย 13 ปี รูปร่างอวบอ้วนพุงห้อยเป็นชั้น หน้าอกยังโตไม่เต็มที่แต่เพราะความอ้วนเลยดูมีหน้าอกใหญ่กว่าอายุ ผิวหนังมีคราบไคลสีดำเกาะติดตามข้อพับและจุดที่ผิวหนังเบียดกัน ดูสกปรกไม่น้อย

เรื่องรูปร่างหน้าตาผิวพรรณข้ายังพอทำใจได้ ดูแลเรื่องการกินการอยู่ออกกำลังกายให้เหมาะสมพอดีเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น เหมือนร่างกายเมื่อชาติก่อนที่แข็งแรงบึกบึนเป็นรูปร่างที่ผู้ชายส่วนใหญ่ไขว่ฝันอยากจะมี และเป็นที่ต้องใจของสาวๆ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีกระปู๋ ชาตินี้ต้องเป็นผู้หญิงไปทั้งชาติ ข้าต้องใช้เวลาทำใจนานเท่าใดกัน