ตอนที่ 5: นีออนกระทะร้อน และจังหวะชีวิตที่ต้องสู้ (Sizzling Neon & The Hustle Beat)

คลิปวิดีโอประกาศอิสรภาพของ ROAJ กลายเป็นไวรัลข้ามคืน ยอดฟอลโลว์ในโซเชียลมีเดียพุ่งทะลุหลักล้าน แฟนคลับต่างชาติแห่กันมาคอมเมนต์ชื่นชมในความกล้าหาญ... ภาพลักษณ์ของพวกเธอตอนนี้คือ "กบฏผู้งดงามแห่งวงการไอดอล"

​แต่ในความเป็นจริง... กบฏผู้งดงามทั้ง 4 กำลังนั่งมองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยสุดท้ายที่ตั้งอยู่กลางห้องพักโรงแรมจิ้งหรีดด้วยสายตาละห้อย

​[ความจริงที่ไม่มีฟิลเตอร์]

​"ฉันหิว..." ลี่อิงครวญคราง เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ผมเปียคู่สีม่วงที่เคยเด้งดึ๋งตอนนี้ลู่ตกลงมาอย่างหมดสภาพ

​เยว่ซื่อถอนหายใจยาวพลางแคะกระปุกออมสินหมูน้อยที่แอบพกติดตัวมา "เราเหลือเงินสดรวมกันแค่หลักพัน... ค่าเช่าห้องก็ใกล้จะถึงดิวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงค่าเช่าห้องซ้อมหรือค่าทำเพลงเลย เราช็อตชัวร์ๆ"

​ชิงชิงมองบะหมี่ถ้วยนั้นสลับกับหน้าเพื่อนๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนถ้วยไปทางลี่อิง "ลี่อิงกินเถอะ เธอใช้พลังงานเยอะตอนซ้อมเต้นหน้ากระจกเมื่อเช้า"

​"ไม่เอา ชิงชิงเจี่ยแหละกิน พี่ต้องใช้เสียงนะ" ลี่อิงดันถ้วยกลับ

​มิ้น ลีดเดอร์ผู้แบกความหวังของวงยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกปวดใจ เธอสูดหายใจลึกๆ ดึงความเด็ดขาดสไตล์พี่ใหญ่ออกมา

​"ไม่ต้องเกี่ยงกัน! แบ่งกันกินคนละสามคำ แล้วลุกไปเปลี่ยนชุดซะ เราจะออกไปหาเงินกัน!"

​เยว่ซื่อเลิกคิ้ว "หาเงิน? พี่จะพาพวกเราไปเปิดหมวกร้องเพลงเหรอ? แต่เรายังไม่มีลำโพงเลยนะ"

​"เปิดหมวกน่ะเอาไว้ทีหลัง..." มิ้นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยแผนการบางอย่าง "ตอนนี้เราต้องไปใช้ 'แรงงาน' แลกเงินก่อน ตามพี่มา!"

​[ไอดอลสวมผ้ากันเปื้อน]

​ครึ่งชั่วโมงต่อมา สาวๆ ROAJ ในชุดเสื้อยืดธรรมดาๆ ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่หน้าร้าน "เจ๊สมศรี หมูกระทะ" ร้านขนาดใหญ่ริมถนนที่เต็มไปด้วยโต๊ะไม้และเตาถ่าน กลิ่นหมูหมักและน้ำจิ้มสุกี้ลอยเตะจมูกจนลี่อิงท้องร้องเสียงดัง จ๊อก~

​เจ๊สมศรี เจ้าของร้านวัยห้าสิบปลายๆ ยืนกอดอกมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มทั้งสี่คนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่เชื่อถือ

​"พวกหนูเนี่ยนะจะมาสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟ? หน้าตากันหยั่งกะหลุดมาจากทีวี จะยกเตาถ่านไหวเร้อ? ร้านฉันไม่ได้ต้องการตุ๊กตามาตั้งโชว์นะเว้ย"

​เยว่ซื่อทำท่าจะเถียง แต่ทำนองความหิวบังคับให้เธอต้องเงียบ มิ้นก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มสู้ชีวิตขั้นสุด

​"เจ๊คะ! เจ๊ดูถูกพวกเราไม่ได้นะคะ หนูศึกษามาแล้ว ร้านหมูกระทะสเกลร้อยโต๊ะแบบเจ๊เนี่ย ต้นทุนค่ากระทะทองเหลืองกับกระทะอะลูมิเนียมมันต่างกันเยอะ! ไหนจะงบประมาณค่าถ่าน ค่าวัตถุดิบรายวันอีก... ถ้าเจ๊จ้างพวกหนู หนูช่วยเจ๊ประหยัดงบเตาถ่านได้ เพราะพวกหนูเดินเสิร์ฟไว เติมน้ำซุปไว ไฟไม่ทันมอด ลูกค้าก็กินอิ่มเช็คบิลแล้ว 회전율 (Turnover rate) ของโต๊ะเจ๊จะพุ่งปรี๊ดเลยค่ะ!"

​เจ๊สมศรีเบิกตาโต อึ้งกับศัพท์เทคนิคและการคำนวณต้นทุนที่พรั่งพรูออกมาจากปากเด็กสาวหน้าตาสะสวย "เออ... นังหนูนี่มันรู้เรื่องเว้ย! เอ้า! ให้ลองงานวันนึง ถ้าลูกค้าบ่น ฉันไล่ออกทั้งแก๊ง!"

​และแล้ว... ปฏิบัติการ Kitsch Survival ก็เริ่มต้นขึ้น!

​[จังหวะชีวิตหน้าเตาถ่าน]

​การเสิร์ฟหมูกระทะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอดีตไอดอลค่ายใหญ่

​ลี่อิง เมนแดนซ์จอมพลัง รับหน้าที่แบกถาดผักและเนื้อสัตว์ เธอใช้สเต็ปเท้าจากการเต้นสไลด์ตัวหลบลูกค้าที่เดินขวักไขว่ได้อย่างพลิ้วไหวราวกับเต้นเพลงจังหวะ 120 BPM

"โต๊ะ 8 หมูสามชั้นสอง ถาดค่ะ! หลบหน่อยค่า~!"

​เยว่ซื่อ มักเน่สายคูล รับหน้าที่เสิร์ฟน้ำและน้ำแข็ง เธอเดินแจกแก้วด้วยท่าทางเท่บาดใจ จนลูกค้าวัยรุ่นสาวๆ โต๊ะข้างๆ ถึงกับหน้าแดงซ่าน

"น้ำแข็งครับ... เอ้ย ค่ะ รับอะไรเพิ่มบอกได้นะคะ" เยว่ซื่อส่งสายตาปิ๊งๆ เพื่อทิป

​ส่วน ชิงชิง เมนโวคอลเสียงหวาน รับหน้าที่จดออเดอร์ แม้ภาษาไทยจะยังไม่แข็งแรง แต่เธอก็ใช้รอยยิ้มละลายโลกและเสียงใสๆ ถามลูกค้า

"อา... เอา หมู-นุ่ม ช่ายมายค้า? รับน้ำ-จิ้ม เพื่มไหมค้า?" ลูกค้าโต๊ะนั้นถึงกับเหมาสั่งหมูเพิ่มอีกห้าถาดเพราะแพ้ความน่ารัก

​ส่วน มิ้น... เธอวิ่งวุ่นดูแลความเรียบร้อย คอยเปลี่ยนตะแกรงและเติมน้ำซุปให้ทุกโต๊ะ เหงื่อเม็ดโตร่วงหล่นจากหน้าผาก แต่ใบหน้าของเธอกลับเปื้อนยิ้ม... นี่คือรสชาติของชีวิตจริงที่พวกเธอไม่เคยสัมผัสในค่ายเพลง

​[ซิมโฟนีแห่งความสุกงอม (The Sizzling Symphony)]

​ช่วงค่ำ ลูกค้าแน่นร้านจนล้น บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงดังอึกทึก แต่ในความวุ่นวายนั้น เยว่ซื่อที่กำลังยืนพักเหนื่อยอยู่ข้างเสาร้าน กลับหลับตาลงและเริ่มฟัง...

​ซู่... ซ่า... (เสียงเนื้อหมูกระทบเตาร้อนๆ)

แก๊ง... แก๊ง... (เสียงที่คีบน้ำแข็งกระทบแก้วน้ำ)

ช้ง... เช้ง... (เสียงเจ๊สมศรีสับหมูอยู่หลังร้าน)

​มันคือจังหวะ! เยว่ซื่อเริ่มขยับหัว และทำเสียงบีทบ็อกซ์เบาๆ ในคอให้เข้ากับเสียงรอบตัว

​ลี่อิงที่เดินผ่านมาได้ยินเข้า ก็หยิบตะเกียบที่ยังไม่ได้ใช้มาเคาะเบาๆ กับถาดอะลูมิเนียมในมือ แต๊ก... แต๊ก... แต๊ก... ชิงชิงเดินเข้ามาสมทบ เธอเริ่มฮัมเพลงประสานไปกับจังหวะนั้น เป็นท่วงทำนองที่สดใส สนุกสนาน และเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา มิ้นเดินเข้ามาเห็นน้องๆ กำลังสนุก จึงรีบหยิบกระดาษจดออเดอร์ใบเล็กๆ ออกมา แล้วใช้ปากกาเขียนเนื้อเพลงลงไปอย่างรวดเร็ว

​ * "ไม่ใช่แสงสปอร์ตไลท์... แต่เป็นไฟเตาถ่านที่ร้อนแรง" *

* "เหงื่อที่ไหลริน... คือประกายเพชรที่แท้จริงของเรา" *

* "Kitsch ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าหรูหรา... แต่มันคือความกล้าที่จะยืนหยัด!" *

​พวกเธอมองหน้ากัน รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าที่เปื้อนคราบเขม่าควัน เพลงใหม่ของพวกเธอ... ไม่ได้เกิดในสตูดิโอราคาแพง แต่เกิดจากหยาดเหงื่อและเสียงกระทะหน้าเตา!

​[Guerrilla Concert: เวทีริมถนน]

​เมื่อร้านใกล้ปิด เจ๊สมศรีเดินมาหาพวกเธอพร้อมกับซองเงินค่าจ้างและทิปที่ลูกค้าให้ไว้

"พวกเอ็งเก่งกว่าที่คิดเว้ย เอาไป... ค่าแรงวันนี้"

​มิ้นรับซองมาด้วยมือที่สั่นเทา มันไม่ได้เยอะเท่าเศษเงินของค่ายเพลง แต่มันมีค่ามหาศาลสำหรับพวกเธอตอนนี้

"เจ๊คะ..." มิ้นเงยหน้าขึ้นมองเจ๊สมศรีด้วยสายตามุ่งมั่น "หนูขออนุญาตใช้พื้นที่หน้าร้านเจ๊สัก 10 นาทีได้ไหมคะ? พวกหนูเป็นนักร้อง... และพวกหนูอยากร้องเพลงตอบแทนลูกค้าที่ยังเหลืออยู่"

​เจ๊สมศรีขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจและโบกมือ "เออๆ เอาสิ แต่อย่าเสียงดังจนตำรวจลงล่ะ!"

​เยว่ซื่อวิ่งไปยืมลำโพงบลูทูธตัวเล็กๆ ของเด็กล้างจานหลังร้านมาตั้งหน้าร้าน ลี่อิงจัดแจงเคลียร์พื้นที่ มิ้นและชิงชิงยืนเช็คไมค์สายเก่าๆ ที่เสียบกับลำโพง

​ลูกค้าที่กำลังนั่งกินอยู่เริ่มหันมามองด้วยความสงสัย บางคนจำพวกเธอได้จากในเน็ต เริ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

​"สวัสดีค่ะทุกคน! พวกเรา ROAJ ค่ะ!" มิ้นพูดใส่ไมค์ เสียงของเธอดังก้องกังวานไปทั่วถนน "วันนี้พวกเราไม่มีเวทีอลังการ ไม่มีชุดหรูหรา... มีแค่ผ้ากันเปื้อนเปื้อนควันหมู! แต่พวกเรามีบทเพลงที่เพิ่งแต่งเสร็จเมื่อกี้ มาฝากทุกคนค่ะ!"

​เยว่ซื่อปล่อยบีทบ็อกซ์หนักๆ ออกมา ลี่อิงเริ่มเต้นฟรีสไตล์ด้วยความแข็งแรงและทรงพลัง ชิงชิงปล่อยเสียงใสๆ ร้องนำท่อนฮุค และมิ้นร้องประสานเสียงอย่างลงตัว

​มันคือการแสดงแบบ "Guerrilla Concert" (คอนเสิร์ตริมถนน) ที่ดิบ เถื่อน แต่โคตรจริงใจ! ผู้คนละแวกนั้นเริ่มหยุดเดินแล้วมุงดู วินมอเตอร์ไซค์จอดรถดู ลูกค้าในร้านลุกขึ้นมาปรบมือตามจังหวะ

​แสงนีออนจากป้ายร้าน "เจ๊สมศรี หมูกระทะ" สาดส่องลงมากระทบตัวพวกเธอ มันอาจจะไม่ใช่ไฟสปอร์ตไลท์ราคาแพง... แต่มันทำให้พวกเธอเปล่งประกายได้อย่าง Kitsch ที่สุด!

​[บทสรุปตอนที่ 5: เริ่มต้นจากศูนย์]

​เมื่อโชว์จบลง เสียงปรบมือและเสียงผิวปากดังเกรียวกราว แฟนคลับที่จำได้บางคนตะโกนเรียกชื่อพวกเธอด้วยความตื่นเต้น เจ๊สมศรีถึงกับยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าร้าน

​คืนนั้น สาวๆ กลับมาที่ห้องพักโรงแรมจิ้งหรีด เยว่ซื่อเทเงินทั้งหมดลงบนเตียง... มันมากพอที่จะทำให้พวกเธอรอดไปได้อีกหนึ่งอาทิตย์ และมากพอที่จะ...

​"พรุ่งนี้..." มิ้นพูดขึ้น สายตาเป็นประกาย "เราจะเอาเงินก้อนนี้ ไปเช่าห้องอัดเสียงอินดี้รายชั่วโมง เราจะอัดเพลง 'Sizzling Neon' แล้วปล่อยมันลงเน็ตให้โลกได้ฟัง!"

​ชิงชิง ลี่อิง และเยว่ซื่อพยักหน้าพร้อมกัน ไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป มีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้ลุยในเส้นทางของตัวเอง!