เหล่าไอดอลพริตตี้คิตชีน่ารักนะ ว่าไหม

5 นาที... ทุกคน เตรียมตัว!"

​เสียงตะโกนแหบพร่าของสตาฟฟ์เวทีดังแทรกผ่านความวุ่นวายหลังเวทีที่อัดแน่นไปด้วยความเครียดและกลิ่นสเปรย์ฉีดผม ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องสำอางที่ลอยอบอวลอยู่เต็มอากาศ ห้องพักศิลปินที่ปกติจะดูกว้างขวาง กลับดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อถูกยึดครองโดยทีมช่างแต่งหน้า ช่างทำผม ช่างเสื้อผ้า และแน่นอน... สมาชิกทั้ง 4 คนของวง ROAJ ที่กำลังยืนสั่นสะท้านอยู่ในชุดคอนเซปต์สุดเปรี้ยว ที่พวกเขาเรียกว่า "Pretty Kitsch"

​คอนเซปต์นี้คือการเดิมพันที่ยิ่งใหญ่ของค่าย... การผสมผสานความน่ารักที่ดู "เยอะ" และ "ล้น" ในแบบเรโทร-โมเดิร์น แฟชั่นหลากสีสันที่จัดจ้าน นีออน กระโปรงสั้นระบายฟูฟ่องตัดกับเสื้อครอปเข้ารูปและบูทส้นสูง แต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ที่ไม่ได้พยายามจนเกินไป และมาดเท่ที่น่าค้นหา ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นยุค 90 ที่ถูกอัปเกรดให้ล้ำสมัย

​มิ้น (Mint) ลีดเดอร์และพี่ใหญ่ของวง ยืนก้มหน้ามองบูทสีม่วงลาเวนเดอร์นีออนของเธอ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอก มิ้นคือสาวไทยคนเดียวในกลุ่ม เธอมาที่นี่พร้อมกับความฝันที่ยิ่งใหญ่และการฝึกฝนที่หนักหน่วงตลอด 4 ปี แต่เมื่อถึงเวลานี้... เวลาที่แสงไฟสปอร์ตไลท์กำลังจะส่องมายังเธอจริงๆ ความมั่นใจทั้งหมดกลับหดหายไปเหลือเพียงความกังวลที่กลืนกินเธอไปทั้งตัว

​‘อีกแค่ 5 นาที... ฉันจะทำพังไหม? ฉันจะเป็นลีดเดอร์ที่ดีพอหรือเปล่า? ถ้าฉันร้องเพี้ยน... ถ้าฉันเต้นผิด...’ ความคิดเหล่านั้นไหลเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างบ้าคลั่ง

​ลี่อิง (Li Ying) เมนแดนซ์จอมแสบที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังขยับตัววอร์มร่างกายอย่างไม่หยุดหย่อน ผมสีม่วงพาสเทลถักเป็นเปียคู่ดูสดใส แต่ดวงตาของเธอกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เธอพยายามสะบัดขา สะบัดแขนเพื่อคลายความเกร็ง แต่ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งรุนแรงขึ้นเมื่อเสียงเชียร์ของแฟนคลับนับหมื่นที่รออยู่หน้าเวทีดังกระหึ่มเข้ามาถึงหลังเวที

​"มัน... มันดังมากเลย" ลี่อิงกระซิบเสียงสั่น เธอมองไปที่มิ้นด้วยสายตาที่ขอความช่วยเหลือ

​มิ้นที่พยายามคุมสติของตัวเอง ได้ยินเสียงของลี่อิง จึงเงยหน้าขึ้นและฝืนยิ้ม "มันคือเสียงของความรักนะลี่อิง แฟนๆ มารอดูพวกเรา"

​แต่ในขณะเดียวกัน ชิงชิง (Qing Qing) เมนโวคอลเสียงใสที่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง กลับดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เธอหลับตาแน่น กุมไมโครโฟนที่มีสติกเกอร์รูปดาว Kitsch ติดอยู่จนมือสั่น ชิงชิงคือผู้ที่แบกความหวังเรื่องเสียงร้องของวง... และเธอกำลังเผชิญกับปีศาจในใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

​‘เสียงสูงท่อนฮุคใหม่... ฉันจะทำได้ไหม? เมื่อเช้าโปรดิวเซอร์ยังดุฉันอยู่เลย... ถ้าฉันพลาด... ทุกอย่างจะจบลง’ ชิงชิงคิด น้ำตาเล็กๆ เริ่มคลอที่เบ้าตาของเธอ

​เยว่ซื่อ (Yue Shi) น้องเล็กมักเน่สายแร็ป ที่ปกติจะดูคูลและมั่นใจ กลับเป็นคนที่ดูจะรับมือกับสถานการณ์ได้ดีที่สุด เธอยืนพิงกำแพง ทวนเนื้อมันส์ๆ ในใจ แต่ความจริงแล้ว... ภายในของเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพี่ๆ เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันน้อยลงเรื่อยๆ

​"3 นาที!" เสียงสตาฟฟ์ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการเดินเข้ามาจับไหล่ของชิงชิงและเยว่ซื่อเพื่อให้ไปยืนต่อคิว มิ้นรีบเดินเข้าไปหาชิงชิงที่ยืนอยู่ท้ายสุด เธอเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและน้ำตาที่คลออยู่

​มิ้นยื่นมือไปจับมือของชิงชิง "ชิงชิง..."

​ชิงชิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัวจ้องมองมาที่ลีดเดอร์ "มิ้นเจี่ย... ฉันกลัว... ถ้าฉันทำพัง... ทุกคนจะเกลียดฉันไหม?"

​มิ้นรู้สึกถึงความเจ็บปวดในอกที่ส่งผ่านมือของชิงชิง เธอรู้ดีว่าชิงชิงต้องทนรับแรงกดดันแค่ไหน... แรงกดดันจากค่าย แรงกดดันจากครอบครัว และที่สำคัญ... แรงกดดันจากตัวเธอเอง

​"ชิงชิง ฟังพี่นะ" มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น เธอใช้ภาษาจีนผสมไทยที่ทุกคนในวงเข้าใจ "ไม่มีใครทำพังหรอก... และไม่มีใครจะเกลียดเธอ... พวกเรา... ROAJ... คือทีมเดียวกัน"

​"ใช่แล้ว!" ลี่อิงกระโดดเข้ามา กอดคอทั้งคู่ไว้ "ถ้าเธอร้องเพี้ยน... ฉันจะเต้นให้แรงขึ้นจนคนดูมองไม่ทันเอง! ถ้าเธอร้องไม่ได้... ฉันจะร้องแทนเธอ!"

​"ลี่อิง! เธอเป็นคนเต้นนะ!" เยว่ซื่อหลุดขำออกมากับคำพูดของลี่อิง

​มิ้นหันไปมองเยว่ซื่อแล้วยิ้ม "และถ้าลี่อิงเต้นผิด... เยว่ซื่อก็จะแร็ปให้เร็วขึ้นจนคนดูฟังไม่ทันใช่ไหม?"

​มุกโบ๊ะบ๊ะนี้ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดจางหายไปเล็กน้อย ชิงชิงเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แม้จะยังดูอ่อนล้าแต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น

​มิ้นรวบมือของน้องๆ ทั้ง 3 คนมาวางทับกันไว้ตรงกลาง "เราซ้อมมาหนักมาก... เพื่อวันนี้ วันที่พวกเราจะมายืนอยู่ตรงนี้... วันที่พวกเราจะมาเป็นปฏิวัติสีนีออนให้ทุกคนได้เห็น!"

​"ROAJ!" มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง

​"Revolution Of Art and Joy!" ทุกคนตะโกนออกมาพร้อมกัน

​สิ้นเสียงตะโกน แผงวงจรควบคุมลิฟต์บนเวทีก็เริ่มขยับ สตาฟฟ์เวทีเริ่มส่งสัญญาณให้ทุกคนเดินขึ้นไปยืนบนแท่นลิฟต์ มิ้นยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างลี่อิงและชิงชิง เยว่ซื่อยู่ด้านหน้าสุด

​ฉากบนเวที: บทเพลงแห่งปฏิวัติสีนีออน

​ลิฟต์บนเวทีค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้น ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ มิ้นรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงพลังงานที่แปลกประหลาดที่กำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย พลังงานที่มาจากมิตรภาพ พลังงานที่มาจากความฝัน และพลังงานที่มาจากเสียงเพลงที่กำลังจะดังขึ้น

​เมื่อลิฟต์หยุดนิ่ง ไฟสปอร์ตไลท์สีม่วง ลาเวนเดอร์ แดง และนีออนเขียวก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน! เสียงดนตรีแนว City Pop จังหวะสนุกๆ ที่มีกลิ่นอายของ Kitsch อย่างชัดเจนเริ่มบรรเลงขึ้น... พร้อมกับเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มราวกับจะทำให้ทั้งฮอลล์สั่นสะเทือน

​"Ready to show... the Kitsch!" เสียงแร็ปสดใสของเยว่ซื่อดังขึ้นเปิดการแสดง เธอเริ่มเต้นด้วยท่าทางที่ดูคูลแต่ก็มีความน่ารักขี้เล่น

​ตามมาด้วยมิ้นที่ร้องท่อนเปิดเสียงใส "สะท้อนแสงนีออน... ในเมืองที่วุ่นวาย... ความมั่นใจของฉันน่ะ... มันคิตชีเกินกว่าใครจะต้านทาน!"

​การแสดงบนเวทีเต็มไปด้วยพลังและความสดใส สาวๆ ทั้ง 4 เต้นอย่างพร้อมเพรียงและมีเสน่ห์ที่โดดเด่นของแต่ละคน มิ้นที่ดูแลน้องๆ อย่างใกล้ชิด ชิงชิงที่พยายามควบคุมเสียงร้อง ลี่อิงที่เต้นอย่างสุดพลัง และเยว่ซื่อที่แร็ปด้วยความมั่นใจ

​ในช่วงท่อนฮุค... ท่อนที่ชิงชิงต้องใช้เสียงสูง ชิงชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหลับตาลง... เธอนึกถึงมือที่อบอุ่นของมิ้น และคำพูดของลี่อิงและเยว่ซื่อ... เธอปล่อยเสียงร้องออกมาอย่างสุดกำลัง... และมัน สมบูรณ์แบบ! เสียงร้องของเธอมีความใสและทรงพลังก้องกังวานไปทั่วฮอลล์

​หลังม่าน: หยาดน้ำตาแห่งชัยชนะ

​หลังจบโชว์ ทั้ง 4 คนยืนหอบหายใจอยู่กลางเวที เหงื่อไหลซึมตามไรผม แต่ใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุด พวกเธอก้มคำนับขอบคุณแฟนๆ อย่างสง่างาม และพูดชื่อวงพร้อมกัน

​เมื่อลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาถึงพื้นหลังเวที ความตึงเครียดทั้งหมดที่สะสมมานานก็พังทลายลง ลี่อิงกระโดดเข้ามากอดมิ้นไว้แน่น แล้วเริ่มร้องไห้โฮ

​"ฉัน... ฉันทำได้แล้วมิ้นเจี่ย... ฉันเต้นไม่ผิดเลย!" ลี่อิงพูดเสียงสะอื้น

​มิ้นลูบหลังลี่อิงอย่างอ่อนโยน น้ำตาแห่งความโล่งอกเริ่มไหลออกจากดวงตาของเธอเช่นกัน เธอกอดลี่อิงและชิงชิงที่เดินเข้ามาสมทบ เยว่ซื่อเดินเข้ามากอดทุกคนอย่างเงียบๆ

​"มิ้นเจี่ย..." ชิงชิงพูดเสียงสั่น "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่เชื่อในตัวฉัน"

​มิ้นมองไปที่ชิงชิงและน้องๆ ทั้งหมด "ความน่ารักของพวกเรา ไม่ใช่แค่ชุดหรือหน้าตานะ... แต่มันคือการที่เราไม่เคยทิ้งกันต่างหาก" มิ้นกล่าวปลุกใจ "พวกเราคือปฏิวัติสีนีออนที่แท้จริง!"

​ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งหลังเวที... ชายวัยกลางคนที่ดูเคร่งขรึมกำลังยืนมองสถานการณ์นี้ ชายคนนี้คือ คุณเฉิน ประธานค่ายเพลงที่ดุที่สุด เขาเป็นคนเดียวที่ค้านคอนเซปต์ Kitsch มาตลอด และเป็นคนที่เคยดุชิงชิงเมื่อเช้า

​เขายืนมองสาวๆ ที่กำลังกอดกันร้องไห้ ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา... เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน... ทั้งความพึงพอใจ และความวิตกกังวล

​คุณเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์หาโปรดิวเซอร์ "ดูโชว์ของพวกเธอหรือเปล่า?" น้ำเสียงของเขาดูนิ่งแต่มีน้ำหนัก

​"ดูครับ... มันดีกว่าที่คิดมากเลยครับประธาน" เสียงโปรดิวเซอร์ตอบกลับ

​"ดีเกินไป... สำหรับกลุ่มเด็กใหม่แบบนี้" คุณเฉินพูดด้วยเสียงที่เบาลง "จับตาดูพวกเธอไว้ให้ดี... และเริ่มแผนต่อไปได้เลย"

​บทสรุปช่วงต้น

​โชว์เดบิวต์ของวง ROAJ ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม! ชื่อของวงและคอนเซปต์ "Pretty Kitsch" กลายเป็นกระแสติดเทรนด์โซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็ว... แต่อะไรคือแผนต่อไปที่คุณเฉินพูดถึง? และความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสำเร็จนี้คืออะไร? เตรียมตัวพบกับบทสรุปที่คาดไม่ถึงในตอนหน้า!