7 ยินดีเสมอ

หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยการปูทางสู่อนาคต ศุภกรณ์และบัวแก้วก็แยกตัวเดินออกมาจากห้องอาหารมุ่งหน้าไปยังโถงทางเดินที่ทอดยาวเงียบสงบ แสงแดดรำไรที่ส่องลอดผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงลงมาอาบไล้ทางเดิน ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูเป็นส่วนตัว

บัวแก้วจงใจลดความเร็วฝีเท้าลง เธอขยับกายเข้าหาชายหนุ่มจนไหล่บางเนียนละเอียดเบียดชิดกับลำแขนแกร่งที่ซ่อนอยู่ใต้เชิ้ตเนื้อดี กลิ่นหอมรัญจวนใจที่เป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว กลิ่นกุหลาบป่าผสมกับไอกายอุ่นๆ โชยเข้าปะทะจมูกของศุภกรณ์จนเขาต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเขาเริ่มรู้สึกถึงแรงขับเคลื่อนบางอย่างในกาย

“ดีใจจังนะคะที่คุณตัดสินใจมาทำงานที่บริษัทของคุณพ่อ...” เธอหยุดเดินแล้วหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหยาดเยิ้มพลางช้อนมองชายหนุ่มอย่างมีความหมาย

“บัวคงมีโอกาสได้ปรึกษาเรื่องงานกับคุณบ่อยๆ ใช่ไหมคะ” เสียงของเธอนั้นแหบพร่าและหนักแน่นราวกับจะสลักลงไปในใจของเขา

ศุภกรณ์ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยผุดผาดก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังทรวดทรงอ้อนแอ้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีชมพูหวาน เขาเอื้อมมือหนาไปวางแตะที่เอวคอดกิ่วของเธอเบาๆ สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและความอบอุ่นของผิวเนื้อที่ทำให้ใจสั่นไหว

“ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับคุณบัว...” เขาโน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ “ผมพร้อมจะให้คำปรึกษาคุณทุกเรื่องครับ...”

เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ บัวแก้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะคะคุณศุภกรณ์...” เธอกระซิบ

“สำหรับคุณบัว... ผมมีเวลาให้เสมอครับ”

กาลเวลาล่วงเลยไปหลายเดือน ศุภกรณ์กลายเป็นมือขวาคนสำคัญในบริษัทของคุณอนันต์ เขาไม่ได้เพียงแค่ทำงานเก่ง แต่เขายังมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนพนักงานทั้งบริษัทต่างพากันชื่นชม ความขยันขันแข็งของเขาทำให้คุณอนันต์ไว้วางใจถึงขั้นอนุญาตให้เขาเข้านอกออกในคฤหาสน์ได้เหมือนคนในครอบครัว

เช้าวันหยุดที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ศุภกรณ์ในชุดลำลอง ก้าวเข้ามาในอาณาเขตบ้านด้วยความย่ามใจ วันนี้เขาตั้งใจจะมาชวน บัวแก้ว ไปดูภาพยนตร์เรื่องดังที่เธอบ่นว่าอยากดูนักดูหนา

ที่สำคัญ... เขารู้ดีว่าวันนี้ บัวริน ไม่อยู่บ้านเพราะต้องไปทัศนศึกษากับทางโรงเรียนแต่เช้ามืด ทางสะดวกสำหรับเขาที่จะปรนเปรอพี่สาวคนโตได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องระแวงสายตาตัดพ้อจากน้องสาวคนเล็ก เขามุ่งหน้าไปยังเรือนกระจกที่ต่อเชื่อมกับห้องนั่งเล่นส่วนตัว ก่อนจะเห็นบัวแก้วในชุดนอนผ้าไหมซาติน