5 อย่าโกหกสิคะ

รถแคมรี่สีดำเลี้ยวผ่านประตูรั้วสู่ถนนคอนกรีตที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังงาม ศุภกรณ์มองผ่านกระจกหน้าเห็นอ่างน้ำพุหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ส่งเสียงน้ำกระเซ็นอย่างรื่นหู ในใจของเขาสั่นไหวอย่างประหลาด ก่อนจะหยิบกระเป๋าหรูราคาแพงที่ถูกลืมไว้เมื่อสองวันก่อนขึ้นมาถือไว้มั่น

แม่บ้านวัยกลางคนเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มละไม

“รอคุณบัวแก้วสักครู่นะคะ เธอกำลังเดินมาจากเรือนหลังเล็กค่ะ เชิญคุณผู้ชายเข้าไปนั่งรอข้างในให้สบายก่อนนะคะ”

“ขอบคุณครับ” ศุภกรณ์ตอบสั้นๆ สายตาคมกวาดมองไปรอบอาณาเขตที่ดูหรูหราไปทุกตารางนิ้ว หากเขาจะฝากกระเป๋าไว้ที่แม่บ้านแล้วกลับไปเลยก็ได้ แต่เขาอยากเห็นใบหน้าสวยพริ้มเพราของเจ้าของกระเป๋าที่ติดตาเขาตั้งแต่วันนั้น จนทำให้เขาตัดสินใจที่จะรอ... รอเพื่อที่จะได้สบตาเธออีกครั้ง

ผ่านไปไม่นาน ร่างงามระหงที่กำลังเดินตรงมาจากเรือนสีขาวหลังเล็กก็ทำให้ศุภกรณ์ถึงกับลืมหายใจ บัวแก้ว ในชุดเดรสกระโปรงยาวทรงหลวมสีชมพูพาสเทล เนื้อผ้าพริ้วไหวไปตามจังหวะการเดินที่ดูสง่างาม แสงแดดยามเช้าตกกระทบผิวขาวละเอียด ผมลอนยาวสีดำขลับที่ทิ้งตัวถึงกลางหลังและริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบนั้นปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวชายหนุ่มให้ตื่นตัว

“สวัสดีครับคุณบัวแก้ว” เขาเอ่ยทักทาย น้ำเสียงทุ้มลึกกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว

“สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ที่รบกวนนะคะ แล้วก็ยังทำให้คุณเสียเวลารออีก” เธอคลี่ยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้มจางๆ ดวงตากลมโตสบตาเขาอย่างขอบคุณ ทว่าแฝงด้วยประกายลึกลับที่ชวนให้ค้นหา

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีนำมาคืนให้คุณอยู่แล้ว” เขาพูดยิ้มๆ พร้อมกับยื่นกระเป๋าคืนให้

“คุณศุภกรณ์มาได้จังหวะมากเลยนะคะ พอดีป้าแม่ครัวกำลังตั้งโต๊ะอาหารเช้าอยู่พอดีเลย ถ้ายังไง... เชิญทานอาหารเช้าด้วยกันสักมื้อนะคะ” คำชวนของเธอนุ่มนวล พร้อมสายตาที่มองมาก็ดูเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก

“ที่จริงผมทานกาแฟมาแล้ว ไม่ต้องยุ่งยากก็ได้ครับ” เขาปฏิเสธตามมารยาท ทั้งที่ในใจอยากจะอยู่ต่อ

แต่แล้วเสียงท้องเจ้ากรรมก็ประท้วงขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ ศุภกรณ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มเก้อเขินให้หญิงสาวที่กำลังหลุดหัวใจเบาๆ

“บัวแก้วว่า... ท้องของคุณกำลังบอกว่าคุณโกหกอยู่นะคะ” เธอขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากตัวเธอ

“ถ้าไม่รังเกียจ เชิญไปทานอาหารเช้าด้วยกันเถอะค่ะ บัวแก้วไม่อยากนั่งทานคนเดียว”

สายตาที่เว้าวอนและริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยของเธอเหมือนเป็นคำสั่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

“งั้นก็ได้ครับ... ผมคงขัดใจคุณบัวแก้วไม่ได้แล้วจริงๆ” เขาเดินตามแผ่นหลังบางที่ซ่อนสัดส่วนเย้ายวนไว้ภายใต้ชุดกระโปรงหลวมนั้นไปที่โต๊ะอาหาร ในหัวพลันจินตนาการไปถึงผิวเนื้อใต้ผ้าสีชมพูนั่นว่าจะนุ่มนวลเพียงใด คืนนี้สายฝนอาจจะไม่ตก... แต่ความเร่าร้อนในคฤหาสน์หลังนี้ดูเหมือนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น