3 พรหมลิขิต

เสียงหัวเราะประสานกันเบา ๆ ดังขึ้นภายในรถหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และไอความร้อนจากร่างกายของคนสองคน สายตาที่สบกันผ่านกระจกมองหลังนั้นไม่ได้มีเพียงความหลัง แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะลุกโชน

“ชีวิตคนเรานี่ก็แปลกดีนะ เลิกกันไปแล้ว... แต่ยังมีโอกาสได้เจอกัน แล้วก็ยังโสดด้วยกันทั้งคู่” ศุภกรณ์เอ่ยทำลายความเงียบที่เริ่มข้นคลัก น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นระริกเล็กน้อยอย่างจงใจ เพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบที่เขาเปิดคลอไว้ช่างรับกับเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมา ราวกับกำลังขับกล่อมให้โลกทั้งใบเหลือเพียงเขากับเธอ

“พรหมลิขิตมั้งคะ...” พิมพ์นารินเอ่ยพลางกรีดกรายปลายนิ้วไปตามขอบชุดเดรส รสชาติของค็อกเทลที่ดื่มมายังคงออกฤทธิ์ให้ดวงตาของเธอหวานฉ่ำและหยาดเยิ้มกว่าปกติ

“พี่ชอบคำนี้จัง”

“ปกติพี่จีบผู้โดยสารทุกคนหรือเปล่าคะ” เธอถามยั่ว พร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนแผ่นหลังขาวเนียนสะท้อนกับแสงไฟในรถอย่างน่ามอง

“ปกติพี่แทบไม่คุยกับผู้โดยสารเลยนะ...” เขาหยุดรถเข้าข้างทางที่หน้าบ้านหลังใหญ่ตามหมุดหมาย ก่อนจะดับเครื่องยนต์จนเหลือเพียงไฟหรี่สีส้มสลัว

“ไม่รู้เหมือนกันสิ แต่มันเหมือนมีอะไรดลใจ...”

เขาวางแขนลงบนพนักพิงเบาะ แล้วเบี่ยงตัวกลับมาหาเธอเต็มตัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวอย่างมีความหมายจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

“ถึงแล้วครับ...”

พิมพ์นารินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นความจริงจังในแววตาของเขา เธอรีบหันไปมองนอกหน้าต่างที่มืดมิดเพราะสายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง

“ตายห่า! ฝนยังไม่หยุดเลย... เดี๋ยวพิมพ์โทรหาแม่ก่อนนะคะ” เธอหยิบมือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ

“ทำไมบ้านมันมืดอย่างนี้ล่ะพิมพ์” ศุภกรณ์ถามด้วยน้ำเสียงกังวลทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานและริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า

“ไม่แน่ใจค่ะ เดี๋ยวลองโทรเรียกคุณแม่ก่อนนะคะ”

เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนรถสั่นสะเทือน พิมพ์นารินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ขยับตัวหนีเสียงฟ้าร้องจนไปชิดกับเบาะฝั่งที่เขานั่งอยู่ สายฝนหนาเม็ดบดบังทัศนียภาพภายนอกจนมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากแผงหน้าปัดรถที่ส่องให้เห็นเนินอกขาวสล้างที่กระเพื่อมไหว

ศุภกรณ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตามองหญิงสาวที่กำลังกระวนกระวายด้วยความพอใจลึก ๆ ความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้มาตลอดห้าปีเริ่มปะทุขึ้นในอก เขาขยับกายเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนได้กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายสาว เขายื่นมือหนาไปกุมมือเธอที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า