17 ไม่ปลอดภัย

ภายในห้องประชุมที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ พิมพ์นารินยืนสง่างามอยู่บนเวทีในฐานะตัวแทนฝ่ายขาย เธอชี้แจงกราฟยอดขายและผลกำไรที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าทึ่ง ท่วงท่าที่มั่นใจและน้ำเสียงที่ฉะฉานดึงดูดสายตาทุกคู่ในห้อง โดยเฉพาะศุภกรณ์หัวหน้าฝ่ายผลิตที่นั่งจ้องมองเธอไม่วางตา เขาปรบมือให้เธอเสียงดังและนานกว่าใครเพื่อน แววตาคมกริบนั้นไม่ได้ชื่นชมเพียงแค่ตัวเลขกำไร แต่มันคือการชื่นชมของสวยงามที่เขาเคยครอบครองและกำลังโหยหาให้กลับมาอยู่ใต้อาณัติอีกครั้ง

เมื่อการสัมมนาวันแรกสิ้นสุดลง เหล่าพนักงานต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน บ้างก็ไปซื้อของฝาก บ้างก็เดินเล่นรับลมทะเล ศุภกรณ์มองเห็นแผ่นหลังบางของพิมพ์นารินเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังชายหาดที่เริ่มสลัวลง เขาหมายมาดจะเข้าไปหาเธอในจังหวะที่ไร้ผู้คน แต่กลับถูกลูกน้องในแผนกเดินเข้ามาขวางทางเพื่อปรึกษาเรื่องการผลิต กว่าจะสลัดตัวหลุดมาได้ ร่างของหญิงสาวก็หายลับไปกับเงาไม้ริมหาดเสียแล้ว

พิมพ์นารินเดินมาไกลจนเกือบถึงสุดปลายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งช่วยกลบความว้าวุ่นในใจ เธอถือสมาร์ทโฟนแนบหู คุยกับปลายสายที่พยายามมอบความรักให้เธออย่างเต็มเปี่ยม

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่วิน งานนี้พิมพ์มีเพื่อนในแผนกมากันหลายคนเลย พิมพ์ไม่เหงาหรอกค่ะ” เธอพยายามดัดเสียงให้ร่าเริง แม้ในใจจะรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมองมาตลอดทั้งวันก็ตาม

“แต่พี่ก็เสียดายอยู่ดี... ถ้าพี่ไปด้วย พิมพ์ก็คงไม่ต้องมาเดินคนเดียวอย่างนี้” น้ำเสียงนาวินเต็มไปด้วยความห่วงใย

“เอาไว้เรามากันเองก็ได้นี่คะ” พิมพ์นารินรีบปลอบ ก่อนที่หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเมื่อนาวินบอกว่าจะแอบตามมาหาเธอในวันพรุ่งนี้ เธอรีบห้ามปรามเพราะไม่อยากให้เขาผิดใจกับคุณประภารัตน์ไปมากกว่านี้ และลงท้ายด้วยคำสัญญาที่ทำให้ชายหนุ่มปลายสายใจชื้น

“พิมพ์พูดจริงค่ะ... ว่าจะยอมมาเที่ยวกับพี่แค่สองคน”

“กู๊ดไนท์จ้ะพิมพ์... พี่คิดถึงพิมพ์นะ”

“พิมพ์ก็คิดถึงพี่วิน ฝันดีนะคะ...” คำบอกรักของเธอเบาหวิวราวกับมันล่องลอยไปกับลมทะเล ทันทีที่กดวางสายความเงียบสงัดก็เข้าจู่โจม พิมพ์นารินเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเดินออกมาไกลจากเขตที่พักมากเกินไป แสงไฟจากรีสอร์ตเหลือเพียงประกายไกล ๆ

เธอมองเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนพิงต้นมะพร้าว สูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ ควันสีเทาจาง ๆ ลอยฟุ้งกลางอากาศ แสงสีส้มจากปลายมวนบุหรี่สว่างวาบขึ้นตามจังหวะการสูดดม พิมพ์นารินใจหายวูบ เธอรีบหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปยังทางสว่าง ทว่า...ชายผู้นั้นกลับทิ้งก้นบุหรี่ลงบนผืนทรายแล้วก้าวตามเธอมาอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนทรายดังขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ พิมพ์นารินเริ่มสาวเท้าไวขึ้นจนเกือบเป็นวิ่ง หัวใจเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ ลมหายใจเริ่มหอบถี่ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจ เธอเดาว่าชายคนดังกล่าวอาจเป็นมิจฉาชีพ หรือใครบางคนที่ประสงค์ร้าย แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิด