18 ใครก็ได้ช่วยที

พิมพ์นารินสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะแหลมคมทาบลงบนผิวเนื้อตรงบั้นเอว ชายร่างผอมสูงในชุดชาวประมงขาดกะรุ่งกะริ่งขยับเข้าประชิดแผ่นหลัง ลมหายใจเหม็นสาบสุราที่รดรินต้นคอทำเอาเธอเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

“อยู่เฉย ๆ อย่าร้อง... ถ้าไม่อยากตาย!” เสียงแหบพร่าตวาดขู่เบา ๆ ที่ข้างหู

“พี่!!!... พี่ต้องการอะไรคะ ถ้าเป็นเงินหรือโทรศัพท์ เอาไปได้เลยค่ะ หนูยกให้หมด แต่อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ!” เธอละล่ำละลักบอก มือบางที่สั่นเทารีบยื่นกระเป๋าถือส่งให้หวังซื้ออิสรภาพ

“ไม่ต้องพูดมาก เดินไป!” มันไม่แม้แต่จะมองกระเป๋าใบหรู แต่กลับกระชากแขนเธออย่างแรง ปลายมีดสั้นกดลึกลงที่เอวคอดจนพิมพ์นารินสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บแปลบ เธอถูกบังคับให้เดินย้อนกลับไปทางทิศที่ไร้แสงไฟจากรีสอร์ต ความอ้างว้างรอบตัวทำให้น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มเอ่อล้น ความมืดมิดปกคลุมชายหาดจนมองไม่เห็นแม้แต่รอยเท้าบนผืนทราย

“พี่จะพาหนูไปไหนคะ” เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือที่แทบจะเลือนหายไปในลมแรง

“พาไปขึ้นสวรรค์น่ะสิ...ถามได้” ชายหื่นกามแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาหยาบโลนกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านเหมือนลูกนกตกน้ำ

“หนูมีเงิน พี่อยากได้เท่าไหร่ก็เอาไปแล้วปล่อยตัวหนูเถอะค่ะ หนูสัญญาจะไม่บอกใคร”

“เก็บเงินของหนูเอาไว้เป็นสินน้ำใจ หลังพี่ทำให้หนูมีความสุขดีกว่ามั้ง!”

มันสูดดมกลิ่นกายสาวจากซอกคออย่างหิวกระหาย ก่อนจะตวัดมีดไปมาหน้าใบหน้าหวานเพื่อขู่ขวัญ พิมพ์นารินพยายามจะเจรจาต่อรองและหยุดเดิน แต่กลับถูกคมมีดปักลึกลงที่บั้นเอวเป็นสัญญาณเตือนจนเลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาอาบฉลองชุดสวย

“โอ๊ย! เจ็บ... เบา ๆ สิ” เธอครางประท้วงด้วยความทรมาน แต่คนใจทรามกลับยิ่งฉุดกระชากเธอไปจนถึงจุดหมายที่มืดสนิท

จู่ ๆ ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบก็คำรามลั่น สายฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ราวกับจะตอกย้ำความสิ้นหวัง พิมพ์นารินถูกผลักเข้าไปยังซอกโขดหินใหญ่ที่ยื่นออกมาเป็นเพิงกำบัง ลมฝนพัดเอาความหนาวเหน็บเข้าปะทะร่างที่ชุ่มโชกจนสั่นระริก

“ขอร้องล่ะค่ะพี่... ปล่อยหนูไปเถอะ หนูมีแฟนแล้ว หนูจะหาเงินมาให้พี่เท่าไหร่ก็ได้ถ้าพี่ปล่อยหนู...” เธอทรุดเข่าลง ยกมือไหว้ปลก ๆ ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่กลบเสียงอ้อนวอนของเธอจนมิด

“อย่าพูดให้ยากเลยคนสวย ถอดเสื้อผ้าออกซะ!” ชายโฉดเริ่มรำคาญ มันโยนมีดทิ้งลงบนทรายข้างตัวเพราะมั่นใจว่าหญิงสาวหนีไปไหนไม่ได้ ก่อนจะเริ่มขยับเข้าหาด้วยสายตาหิวกระหาย

“ขอพี่มีความสุขกับหนูสักครั้งเถอะ แล้วพี่จะปล่อยหนูไป!” มือที่กร้านกรำจากการทำงานหนักเอื้อมมาหมายจะกระชากคอเสื้อของเธอ พิมพ์นารินถอยกรูดจนหลังพิงผนังหินที่เย็นเฉียบ เธอหลับตาแน่นสะอื้นไห้แข่งกับเสียงฝน ในใจพร่ำเรียกหาใครสักคนที่จะมาช่วยเธอจากขุมนรกนี้