บทที่ 10 กลับไปล้างแค้นให้ม่านม่าน(2)

มนุษย์หมาป่าเอ่ยเสียงเย้ย

“ครั้งนี้มีอาวุธมาเสียด้วย หมายจะมาแก้แค้นหรือ? เช่นนั้นก็ลองดูว่าเจ้าจะทำได้สำเร็จหรือไม่?”

ซือซิงขบกรามกรอด จ้องมองมนุษย์หมาป่าอยู่อึดใจแล้วเอ่ย

“ไม่ต้องพูดมาก วันนี้ข้าจะนำเลือดของเจ้าไปล้างเท้าให้ได้”

นางกระชับด้ามกระบี่แน่น แล้ววิ่งตรงเข้าไปหมายจะแทงกลางอก แต่สัตว์ร้ายตนนั้นกลับหลบหลีกได้ทัน และใช้คาถาแยกร่างออกนับสิบร่าง

ซือซิงชะงัก มองร่างจำแลงรอบตัวด้วยความมึนงง นางเอ่ยเสียงต่ำพึมพำกับตนเอง

“ร่างไหนเป็นเจ้าตัวจริง… ข้าจะหาเจ้าจนเจอให้ได้!”

สิ้นคำ นางก็วิ่งเข้าไปแทงทีละร่างอย่างสุ่มๆ แต่ก็ไม่ถูกร่างจริงเสียที

เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา...

เม็ดเหงื่อผุดซึมบนหน้าผาก นางยืนตัวงอ หอบหายใจถี่ สายตาเหลือบมองกระบี่ในมือ

กระบี่...ที่เป็นถึงศาตราเทพ! ไยไม่สำแดงอิทธิฤทธิ์ออกมาช่วยเหลือนางบ้าง?

นางบ่นพึมพำในใจ

ขณะเดียวกันนั้น มนุษย์หมาป่าก็แสหะยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหันหลัง แล้ววิ่งเข้าไปยังแนวป่าไผ่สูง ซือซิงวิ่งตามมันไปโดยไม่คิดชีวิต

กระทั่งมาถึงถ้ำใหญ่ ด้วยความเหนื่อยล้า ขาเริ่มสั่น นางทิ้งตัวลงนั่งบนหินก้อนหนึ่งหน้าถ้ำเพื่อพักหายใจ พลางเพ่งสายตาเข้าไปในความมืดสนิท ขณะครู่ก่อนเห็นร่างมนุษย์หมาป่าวิ่งหายเข้าไปในถ้ำนี้

แต่นั่งพักก้นยังไม่ทันได้ร้อนก็ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อหยิบแท่งอัคคีดาวออกมา แล้วบ่ายหน้าเดินลึกเข้าไปในถ้ำกว้าง แสงจากแท่งขาวสว่างจ้าราวดวงไฟจากคบเพลิง ทำให้นางมองเห็นสภาพภายในถ้ำได้ชัดขึ้น หินงอกหินย้อยทอประกายสีเมื่อถูกแสงจากแท่งอัคคีดาวกระทบ

ครั้นรู้สึกเดินมาได้ระยะหนึ่งก็ยังไม่เห็นมนุษย์หมาป่า แต่กลับพบหินแผ่นบางสีขาวแผ่นหนึ่ง กว้างเท่าประตูสูงเทียบเพดานถ้ำ

ทั้งสูงทั้งบางเพียงนี้ กลับไม่มีรอยราวรอยแตกให้เห็นเลยสักนิด ช่างแกร่งเสียจริง

พลันเกิดความคิดอยากจะลองสัมผัส จึงเอื้อมมือออกไป...

แต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนวิ่งไล่ตามมาเสียก่อน นางหันไปมองจึงได้รู้ว่าเป็นม่านม่าน

ซือซิงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

“เหตุใดเจ้าไม่อยู่รอตามที่ตกลงกันไว้”

“ข้าเป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ เห็นว่าด้านหน้าปากทางเข้าถ้ำมีหมาป่าขนสีเงินเต็มไปหมด จึงเสี่ยงแปลงกายเป็นวิหกเข้ามา”

คำตอบของม่านม่านทำให้ผู้เป็นนายถึงกับถอนหายใจยาว โดยไม่รู้จะจัดการกับนางอย่างไรดี จะไล่ให้กลับไปตอนนี้ ก็อาจถูกฝูงหมาป่าทำร้ายเอาได้ สุดท้ายคงต้องไปด้วยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ในนี้มืดมาก แท่งอัคคีดาวเพียงแท่งเดียวเห็นได้ไม่ไกลนัก เจ้ายังไม่รู้ว่ามนุษย์หมาป่าเจ้าเล่ห์ซ่อนตัวอยู่แห่งใด เดินระวังตัวด้วย"

ซือซิงกล่าวอย่างห่วงใยนางกำนัลสาว แล้วค่อยๆ ย่องเท้าก้าวต่อไป

ถ้ำยิ่งลึกยิ่งโล่งกว้าง ราวกับเขตทะเลทรายอันเวิ้งว้าง แต่กลับเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตนเอง

"ตรงนั้นมีแสงสว่าง เราเข้าไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ"

ม่านม่านชี้นิ้วไปทางปีกซ้ายของถ้ำแล้วก้าวขึ้นนำหน้า

ซือซิงพยักหน้า ตกลงเดินเลี้ยวไปตามทางแสงสว่าง ยิ่งใกล้เข้ามา นางยิ่งมองเห็นร่างม่านม่านชัดขึ้น รู้สึกประหลาดใจ เหตุใดนางกำนัลผู้ที่ก้าวนำหน้านางอยู่นี้ ถึงได้เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ซ้ำยังไม่มีอาการหวาดกลัวใดๆ คล้ายไม่ใช่ม่านม่านที่นางรู้จัก

ซือซิงหยุดเท้า กระชับกระบี่ในมือ เอ่ยถาม

"ดูเจ้าเดินเหินได้ปกติ ไม่เจ็บที่ข้อเท้าแล้วหรือ?"

"เจ็บเพียงเล็กน้อย ตอนนี้หายแล้วเจ้าค่ะ"

"เจ้าเจ็บที่ข้อเท้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?!"

ทันใดนั้น ม่านม่านหันมาหัวเราะลั่น

"ฮ่า ๆ ๆ ถูกเจ้าจับผิดเสียแล้ว แต่ถึงอย่างไรข้างหน้านี้คือธาราพรากวิญญาณ เจ้ามีอาวุธวิเศษเพียงใด ก็ไม่อาจออกไปจากที่นี้ได้ ฮ่า ๆ ๆ"

จริงดังคาด มนุษย์หมาป่าตนนั้นแยกกายออกจากร่างม่านม่าน ทำให้ร่างอันไร้สติของนางกำนัลสาวยวบลงกองกับพื้นทันที

ซือซิงเห็นช่องโหว่นี้จึงรีบยกกระบี่พุ่งเข้าแทงที่ไหล่ซ้ายของมนุษย์หมาป่า จนมันเซถอยหลังล้มไปกระแทกผนังหิน จากนั้นนางก็รีบวิ่งตรงเข้าหาร่างของม่านม่าน แล้วยกมือขึ้นแตะกลางหน้าผาก ใช้พลังปราณอันน้อยนิดย้ายเอาอัญมณีเม็ดเล็กมาวางที่หน้าผากนางกำนัลสาว

ธาตุคุ้มครองกายส่องประกายขึ้นวาบหนึ่งก่อนจมลงหน้าผากของม่านม่าน ซือซิงจึงวางใจ

แต่ขณะที่วางใจอยู่ ก็ไม่คิดว่ามนุษย์หมาป่าที่นอนร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดเมื่อครู่ จะมีแรงลุกขึ้นมาซัดพลังฝ่ามืออัดใส่นางอย่างเต็มแรง ทำให้นางกระอักเลือดสีแดงสดออกมาใน พร้อมกับร่างที่ลอยระริ้ว ปลิวไปตกกระแทกลงบนผืนน้ำ

ตูม! สายน้ำเย็นเฉียบกลืนร่างกายของนางให้จมดิ่งลงสู่ก้นสระใหญ่

ความเจ็บปวดที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิต ทำให้นางแทบหมดสติ

'ข้ากำลังจะตายใช่หรือไม่? ไม่คิดเลยว่าจะมาสิ้นชีพที่นี่!'

ขณะที่ร่างลอยคว้างกึ่งหลับกึ่งตื่น นางเห็นร่างหนึ่งลอยอยู่ก้นสระลิบๆ และเมื่อกระพริบตา ร่างนั้นกลับเข้ามาใกล้ จนหน้าผากแทบจะชิดกัน

ซือซิงตกตะลึงได้อึดใจ จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งดึงร่างนางผละออกจากสภาพอันตรายนั้น แล้วสตินางก็ดับวูบไม่รับรู้ถึงความเจ็บใดอีก