3

รถม้าคันเก่าซอมซ่อแล่นผ่านประตูเมืองหลวงของแคว้นต้าเซี่ย มุ่งตรงไปยังจวนราชครูอันใหญ่โตโอ่อ่า

เรือนหลักของจวน สวีหลานกำลังจิบชาอูหลงชั้นดีด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ใบหน้าอวบอิ่มประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ข้างกายมีเสิ่นอิงอิง บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังเลือกปิ่นปักผมอันใหม่สำหรับงานปักปิ่นที่กำลังจะมาถึง

"ป่านนี้ นังตัวกาลกิณีนั่นคงกลายเป็นผีเฝ้าป่าเหยิงซานไปแล้วกระมังเจ้าคะท่านแม่" เสิ่นอิงอิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินทว่าวาจานั้นกลับอาบยาพิษ

"นั่นคือที่ที่เหมาะสมกับมันที่สุดแล้ว ช่างน่าสงสารเสียจริงที่เกิดมามีดวงพิฆาตมารดา" สวีหลานเหยียดยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต นางจ่ายเงินไปไม่น้อยเพื่อจ้างยอดฝีมือให้ไปจัดการเรื่องนี้ ไม่มีทางที่เด็กสาวตัวเปล่าจะรอดพ้นคมดาบไปได้

ทว่าความสุขของสองแม่ลูกกลับถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อบ่าวรับใช้หน้าประตูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโถงด้วยใบหน้าตื่นตระหนกราวกับเห็นผี

"ฮูหยินเจ้าขา คุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ" สวีหลานผุดลุกขึ้นยืนจนถ้วยชาตกลงแตกกระจาย น้ำร้อนกระเด็นรดชายกระโปรงแต่นางหาได้สนใจไม่

ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะได้อธิบายซ้ำ ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในโถงหลัก

เสิ่นเจียหนิงอยู่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีซีดจาง แม้เสื้อผ้าจะดูเก่าและเปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง ทว่ากลับไม่สามารถบดบังผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้างดงามหยาดเยิ้มได้ ดวงตากลมโตหงส์ทอประกายเย็นเยียบ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้มองรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ

"ทำไมแม่รองกับน้องหญิงถึงทำหน้าตกตะลึงเช่นนั้นเล่า หรือว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เห็นข้ายืนอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงของนางกังวานใส ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงไปในใจคนฟัง

สวีหลานพยายามระงับความตื่นตระหนก ฝืนปั้นรอยยิ้มจอมปลอมขึ้นมาบนใบหน้า

"เจียหนิง เจ้ากลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว แม่แค่ตกใจที่เห็นเจ้าเดินทางมาถึงเร็วกว่ากำหนด"

"อ้อ เป็นเช่นนั้นหรือ" เสิ่นเจียหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้าวเดินเข้าไปใกล้สวีหลานอย่างช้าๆ นางสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่าย "ข้าก็นึกว่าแม่รองกำลังรอฟังข่าวร้ายของข้าเสียอีก ระหว่างทางข้าบังเอิญเจอโจรป่ากลุ่มใหญ่ พวกมันช่างโชคร้ายนักที่จู่ๆ ก็เกิดคุ้มคลั่งเข่นฆ่ากันเองจนตายตกไปตามกัน ข้าจึงรอดชีวิตกลับมาทักทายท่านได้"

เสิ่นอิงอิงหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไปหลบหลังมารดา

นางสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างจากตัวพี่สาวต่างมารดาผู้นี้ เสิ่นเจียหนิงที่เคยเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กลับมีกลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนต้องยอมสยบ

"สวรรค์คุ้มครองจริงๆ" สวีหลานกัดฟันพูด มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับกลุ่มโจรพวกนั้น

"ใช่ สวรรค์มีตาเสมอ แม่รอง" เสิ่นเจียหนิงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้สวีหลาน กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน

"ผู้ใดที่ทำเวรกรรมไว้ ย่อมต้องชดใช้ด้วยเลือดและน้ำตา ข้ากลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของข้าคืนแล้ว ท่านจงเตรียมตัวรับมือให้ดี"

พูดจบ เสิ่นเจียหนิงก็ผละออกนางปรายตามองสองแม่ลูกด้วยแววตาสมเพช ก่อนจะหันหลังก้าวเดินไปยังทิศทางของเรือนท้ายจวน ทิ้งให้สวีหลานและเสิ่นอิงอิงยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางเศษถ้วยชาที่แตกกระจายบนพื้นโถง