เสิ่นเจียหนิงคุณหนูสายตบยอดหมอผี

เสียงล้อรถม้าบดขยี้ไปตามพื้นดินขรุขระดังสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายความชื้นของป่าเขาและฝุ่นดินลอยแตะจมูก นางกะพริบตาถี่เพื่อปรับการมองเห็น สมองที่เคยขาวโพลนเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

นางยังไม่ตาย

ไม่ใช่สิ นางตายไปแล้ว ตายอย่างอเนจอนาถในชาติก่อน ทว่าสวรรค์กลับมีเมตตา ส่งนางย้อนเวลากลับมาในร่างของตนเองตอนอายุสิบห้าปีอีกครั้ง

เสิ่นเจียหนิงก้มมองมือเล็กบอบบางของตนเอง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นร้อนของชีพจร

ความทรงจำอันเลวร้ายหลั่งไหลเข้ามาประดุจสายน้ำเชี่ยวกราก ตอนอายุห้าขวบ มารดาของนางมู่หลินถูกนังสวีหลานวางยาพิษจนสิ้นใจ ซ้ำร้ายนังแพศยานั่นยังใส่ร้ายป้ายสีว่านางเป็นดาวหายนะ สายเลือดอัปมงคลที่สังหารมารดาบังเกิดเกล้า บิดาผู้โง่เขลาหูเบาจึงสั่งเนรเทศนางไปอยู่เมืองเฟิงหวงที่ห่างไกลจากเมืองหลวงถึงหลายพันลี้

นังสวีหลานยังข่มขู่บีบบังคับให้นางในวัยเด็กตัดขาดกับจวนอันกั๋วกง ท่านตาและท่านยายที่รักนางดั่งแก้วตาดวงใจต้องใจสลาย

สิบปีเต็มที่นางต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นอกจวนราชครู และบัดนี้คือช่วงเวลาที่นังสวีหลานกับเสิ่นอิงอิง น้องสาวต่างมารดาผู้แสนดี

แสร้งส่งคนมารับนางกลับเมืองหลวงเพื่อแสดงความเมตตาจอมปลอม

มุมปากของเสิ่นเจียหนิงกระตุกยิ้มเย็นชา ชาติก่อนนางโง่เขลาหลงดีใจ นึกว่าบิดาและแม่เลี้ยงนึกถึงสายใยครอบครัว ทว่าความเป็นจริงแล้ว เส้นทางสายนี้คือเส้นทางสู่ปรโลก สวีหลานได้ว่าจ้างกลุ่มโจรป่าอำมหิตมาดักซุ่มรออยู่เบื้องหน้า หวังปล้นชิงทรัพย์และสังหารนางทิ้งกลางป่าเขา เพื่อให้ดูเหมือนเป็นเพียงอุบัติเหตุอันน่าสลดใจ

แต่ชาตินี้ จะไม่มีผู้ใดมาหยามเกียรติและเหยียบย่ำชีวิตนางได้อีก

รถม้ากระแทกกับก้อนหินใหญ่จนโคลงเคลง สาวใช้ข้างกายที่นังสวีหลานส่งมาประกบแสร้งทำเป็นหลับใหลไม่ได้สติ เสิ่นเจียหนิงรู้ดีว่านังบ่าวผู้นี้รู้เห็นเป็นใจกับแผนการชั่วร้าย นางจึงไม่คิดจะปลุก

ดวงตากลมโตของหญิงสาวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว บรรยากาศรอบด้านวังเวงจนน่าขนลุก ทว่าสำหรับเสิ่นเจียหนิงในยามนี้ มันกลับเป็นสิ่งที่นางคุ้นเคยที่สุด

พลังวิเศษที่ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด พลังที่ทำให้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี นางสามารถมองเห็น ฟังเสียง และสื่อสารกับวิญญาณคนตายได้ อีกทั้งยังสามารถดูดวงชะตาของผู้คนได้อย่างแม่นยำราวกับตาเห็น ชาติก่อนนางหวาดกลัวและพยายามปิดบังความสามารถนี้ไว้ แต่ชาตินี้นางจะใช้มันเป็นคมดาบฟาดฟันศัตรูให้แหลกลาญ

เสิ่นเจียหนิงหลับตาลง รวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานเย็นเยียบที่ล่องลอยอยู่รอบบริเวณหุบเขาไร้ชื่อแห่งนี้ วิญญาณเร่ร่อนนับสิบดวงที่ตายอย่างอยุติธรรมกำลังโหยหวนและหิวกระหาย

นางขยับริมฝีปากพึมพำด้วยภาษากายและจิตวิญญาณ

'เหล่าดวงวิญญาณผู้ทนทุกข์เอ๋ย จงฟังคำสั่งข้า เบื้องหน้ามีกลุ่มโจรชั่วช้าดักซุ่มอยู่ พวกมันมือเปื้อนเลือดและจิตใจหยาบช้า ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าไปรังควานพวกมัน สร้างความหวาดกลัวให้ถึงขีดสุด บีบให้พวกมันหนีเตลิดไปเสีย หากทำสำเร็จ ข้าเสิ่นเจียหนิง จะทำพิธีสวดส่งวิญญาณและอุทิศส่วนกุศลให้พวกเจ้าได้ไปผุดไปเกิด'

สิ้นคำอธิษฐานจิต สายลมเย็นยะเยือกก็พัดกรรโชกแรงจนใบไม้ปลิวว่อน เสียงหวีดหวิวแหลมเล็กดังแว่วมาตามสายลม คล้ายเสียงหัวเราะของเหล่าภูตผีที่รับรู้ถึงข้อตกลงอันหอมหวาน

เสิ่นเจียหนิงลืมตาขึ้น ประกายตาของนางวาวโรจน์ดั่งพยัคฆ์ร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล

สวีหลาน เสิ่นอิงอิง พวกเจ้าเตรียมตัวรับผลกรรมที่ก่อไว้ได้เลย ข้าเสิ่นเจียหนิงคนใหม่กลับมาแล้ว และข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วยมือของข้าเอง