Chapter 8 เธอไม่เหมือนใคร

Chapter 8

เธอไม่เหมือนใคร

งานเปิดโลกกิจกรรมมหาวิทยาลัยแอชตันเจเค

[ซีเค Part]

“ฮ้าวว ง่วงว่ะ มึงจะไปไหนวะซีเค จะไปเดินดูบูธกิจกรรมกับหาของกินป่ะ หรือว่าจะไปห้องเวิร์กช็อป”

ไอ้เม่นยืนหาวไปด้วยแล้วก็ถามผมไปด้วย ส่วนไอ้เบย์แบดกับเวกัสก็ควงแฟนไปเดินเที่ยวหาของกินในงานสบายใจเฉิบ ไอ้พวกคนโสดสามคนอย่างผม ซีเค เม่น เคนก็ต้องมายืนว้าวุ่นกันอยู่ในงาน สายตาคมจับจ้องมองไปยังบูธคณะบัญชี

“พวกมึงไปเดินกันก่อนเลย เดี๋ยวกูมีธุระต้องไปทำ”

“อะไรมึงวะ จะทิ้งกูสองคนอีกและ ไอ้เบย์กับไอ้กัสมีเมียไปแล้ว นี่มึงยังจะทิ้งกูอีกเหรอวะเนี่ย”

ไอ้เคนพูดพร้อมกับบ่นอุบอิบเหมือนหมีกินผึ้ง

“เออนั่นดิ แก๊งค์เจ้าชายน้ำแข็งเราจะเหลือแค่สองคนไม่ได้นะเว้ยที่เป็นโสด” เม่นสมทบ

“ไร้สาระ เดี๋ยวกูมา พวกมึงไปหาของกินกันก่อนเลย”

ผมตอบไม่สนใจก่อนที่จะมุ่งตรงไปที่คณะบัญชีในทันที

มีผู้หญิงหน้าตาสวยยืนอยู่หน้าบูธประมาณห้าคนกำลังถือถาดใส่น้ำผลไม้ มันเป็นถาดที่มีแก้วพลาสติกใสเล็กๆ ใส่น้ำผลไม้เหมือนเอาไว้สำหรับชิมรสก่อนซื้อ

“ชิมก่อนได้นะคะ...” เสียงหวานคุ้นเคย เอแคลร์ไงล่ะ ชื่อก็หวาน...หน้าก็หวาน แต่นิสัย เอ่อ ไม่หวานเลยสักนิด แต่ความยั่วเย้านี้ก็ทำให้ผมอยากลิ้มลอง มันดูยั่วยวนอยู่ไม่น้อยเลยนะ ผู้หญิงหน้าตาสวย แถมยังได้ยาก...

“ขอชิมน้ำส้มได้ป่ะ?”

ผมยิ้มกริ่มพร้อมกับจ้องหน้าเอแคลร์ที่ถือถาดน้ำผลไม้อยู่

“พี่ซีเค...ได้สิคะ หยิบรสชาติที่อยากจะลองชิมได้เลย และถ้าถูกใจจะซื้อแก้วใหญ่ก็มีขายที่บูธนะคะ”

เอแคลร์ยิ้มให้กับผม วันนี้เธอดูสุภาพกว่าปกติอาจจะเพราะว่าเป็นตัวแทนขายน้ำผลไม้

ผมหยิบน้ำแก้วเล็กมาแก้วนึง

“แล้วถ้าพี่ไม่อยากซื้อน้ำ แต่อยากซื้อคนขายได้ป่ะ?”

ผมหยอกเล่น

“ไม่ต้องมาแกล้งหนูเลยนะคะ ไปเลยไป หนูกำลังตั้งใจทำงานอยู่” เอแคลร์ยังคงยิ้มหวานแต่พูดเสียงผ่านลอดไรฟัน

“หึ แบบนี้สิค่อยสมเป็นเธอหน่อย”

ผมหัวเราะโยกไหล่เบาๆ ไอ้คำพูดหวานหูตอนแรกน่ะไม่ใช่ตัวของยัยเอแคลร์เลย คงจะเป็นสิ่งที่เพื่อนๆ ในคณะคิดคำพูดให้ตอนขายน้ำผลไม้น่ะสิ

“เอแคลร์...”

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น หันหน้าไปมอง ผู้ชายตัวสูงโปร่งพอๆ กับผม หน้าตา...ก็หล่อน้อยกว่ากูนิดนึง ตัวผอมบางสวมแว่น ชุดนักศึกษากลีบเนี๊ยบ เน็คไทด์ผูกอย่างเรียบร้อย ดูสุภาพกว่ากูอย่างเห็นได้ชัด

ตัดภาพมาที่ผมสวมเสื้อช็อปวิศวะดูมอมแมม แถมยังไม่ติดกระดุม

“มีอะไรหรือเปล่าเดย์?” เอแคลร์หันไปถามมันพร้อมทำหน้าฉงน

“ทำอะไรอยู่ เห็นยืนคุยกับลูกค้านานแล้วนะ”

ไอ้ผู้ชายคนนั้นที่เอแคลร์เรียกเธอว่า เดย์ เดินเข้ามาทางเราสองคน ผมจ้องหน้ามัน

“อ๋อ พอดีคุยกับรุ่นพี่ที่รู้จักกันน่ะ เขาสนใจจะซื้อน้ำผลไม้”

“งั้นก็เชิญด้านนี้ครับ น้ำผลไม้ของคณะบัญชีมีหลายรสให้ได้เลือกซื้อ”

ไอ้นั่นมองหน้าผม แต่ไม่ถูกชะตายังไงก็ไม่รู้ว่ะ

“ซื้อน่ะซื้อได้ แต่พอดีพี่อยากจะลองชิมดูก่อน”

ผมตอบพร้อมกับยิ้ม แต่รู้เลยว่ามันเป็นยิ้มที่ดูกวนตีนที่สุดตั้งแต่ที่เคยยิ้มมา

“ถ้าชิมหมดถาดนั่นก็คงอิ่มพอดีนะครับรุ่นพี่”

“เดย์ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ”

เอแคลร์หันไปดุผู้ชายคนนั้น มันมีปลอกแขนสีแดงอยู่ที่เสื้อนักศึกษาด้วย...สัญลักษณ์ของเฮดสาขาสินะ

“ก็พอดีว่ากูไม่ได้อยากชิมน้ำอ่ะ...แค่อยากมองหน้าคนเสิร์ฟน้ำไปนานๆ” ผมยิ้มกวนพร้อมกับหันไปมองหน้าเอแคลร์แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบาๆ ไรผมสวยที่สัมผัสเมื่อไหร่ก็นุ่มลื่นมือเสมอ

ไอ้ผู้ชายที่ชื่อเดย์ยกมือขึ้นปัดมือผมออกอย่างหยาบคาย

“เฮ้ยอะไรมึงวะ!”

ผมตวาดลั่นใส่มัน

“กรุณาอย่าทำรุ่มร่ามกับนักศึกษาของคณะเราครับ พวกเราขายน้ำไม่ได้ขายอย่างอื่น”

“ใจเย็นสิเดย์ “

ปกติคนที่จะมีปฏิกิริยาตอบโต้และปฏิเสธผมจะเป็นเอแคลร์ แต่วันนี้เธอไม่ทันต้องปัดมือหรืออะไรเพราะว่ามีคนทำแทน ไอ้ห่านี่มันเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาทำแทนเธอวะ

“พี่ซีเคกลับไปก่อนนะคะ เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยคุยกันทีหลังนะ”

เอแคลร์ไล่ผมกลับ คงไม่อยากมีปัญหา

“ไม่ ก็อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ ทำไมอ่ะ? มันเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาสั่งไม่ให้พี่ยืนตรงนี้”

“พอเอแคลร์ เอาถาดน้ำไปเก็บแล้วก็ไปนั่งพักด้านหลังก่อน” เดย์สั่ง

“แล้วมึงมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้คนนั้นคนนี้พักหรือว่าทำงานวะ”

ผมพูดอย่างไม่พอใจ ไอ้ห่านี่แม่งวางอำนาจ แอ๊คสัส!

“ก็สิทธิ์ของเฮดสาขายังไงล่ะครับ”

มันยิ้มกริ่มยักคิ้ว โคตรกวนส้นตีน เกลียดขี้หน้าแม่ง

แบบนี้ยิ่งรู้สึกท้าทาย มีคู่แข่งเป็นไอ้หน้าแว่นนี่หนึ่งตัว

“อย่ามาทำรุ่มร่ามกับเด็กในสาขาผมอีก อย่าคิดว่าเป็นเพื่อนของลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้”

ไอ้เดย์พูด คงจะรู้จักผม นั่นสินะ ทั้งมหาวิทยาลัยนี้มีใครบ้างไม่รู้จักซีเค

“มึงเข้าใจอะไรผิดเปล่า? กูกับเอแคลร์อาจจะเป็นมากกว่าที่มึงคิดก็ได้นะ”

มันหน้าตึงใส่ผมทันทีที่ผมพูด

“หวงเหรอ? มึงน่ะเลิกฝันได้เลย”

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของมันพร้อมกระซิบบอก

“เอแคลร์ต้องเป็นของกูคนเดียว”

“!?”

[เอแคลร์ Part]

ตอนนี้ก็เป็นเวลาค่ำแล้ว งานที่บูธน้ำผลไม้ก็เสร็จพอดี ส่วนไอ้เพลงที่ว่าจะแวะเวียนมาหาก็หายหัวไปเลย หรือมาหาตอนที่ฉันถูกไล่ให้เข้ามานั่งพักก็ไม่รู้ เดย์ไล่ให้ฉันเข้ามานั่งพักแล้วก็ไม่ให้ออกไปเสิร์ฟน้ำอีกเลย งงมากว่าเขาเป็นอะไร ตอนนี้ฉันช่วยเพื่อนๆ เก็บบูธและกำลังเตรียมตัวจะกลับหอ

“เฮ้อ เหนื่อยจังเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานที่ร้านชานมอีก หวังว่าจะไม่มีใครมาป่วนอีกนะ”

ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองขณะกำลังยกกระดาษลังเข้าที่เข้าทาง นึกถึงเหตุการณ์ที่พี่ซีเคมาเหมาชานม จู่ๆ ไม่รู้เป็นอะไรไปหน้าถึงกระตุกยิ้มขึ้นมา...ทำไมต้องยิ้มตอนนึกถึงเขาด้วยล่ะ!?

อ่า อย่านะเอแคร์ อย่าหวั่นไหวอย่ามีใจให้เขา ถ้าหากใจอ่อนแม้แต่น้อยล่ะก็คนที่เจ็บก็จะคือตัวเราเอง

ฉันพยายามย้ำเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดเวลาแม้ว่ามันจะพร่ามัว

“หนักไหม? มาเดี๋ยวช่วย”

เดย์เดินเข้ามาช่วยฉันยกกระดาษลังจากทางด้านหลัง หันหลังไปสบตากับเดย์ที่สูงกว่าและยืนประกบหลังฉันอยู่

“อะ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันยกเองก็ได้เดย์ เกรงใจแย่”

เดย์เป็นเฮดสาขา งานทั้งวันก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาช่วยงานกระจุกกระจิกพวกนี้หรอก

“ไม่เป็นไร พอดีอยากช่วย”

เขายกกระดาษลังให้ฉันและนำไปเก็บ ส่วนฉันก็ได้แต่มองการกระทำนั้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ ใบหน้าเล็กเอียงคอฉงน

“เอแคลร์ ถามอะไรหน่อยดิ”

“ถามอะไรเหรอ?”

ฉันหันไปมองหน้าเดย์

“เธอกับผู้ชายที่ชื่อซีเคเป็นอะไรกัน”

ฉันตกใจนิดนึงที่จู่ๆ เดย์ก็พุ่งตรงประเด็นมาถามเรื่องนี้

“ก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่รู้จักกันน่ะ มีอะไรหรือเปล่าเดย์?”

“ขอแนะนำว่าให้ห่างจากมันไว้ดีกว่านะ ผู้ชายคนนี้มันเจ้าชู้ใครก็รู้กัน”

เดย์พูดพร้อมกับสบตาฉันเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ

“บ้า ฉันกับพี่ซีเคไม่ได้มีอะไรแบบนั้นกันหรอก คิดมากไปแล้วเดย์”

“ถ้าไม่มีอะไรก็ดี แต่แค่อยากเตือนเอาไว้”

“ข่าวเสียๆ หายๆ ของพี่คนนี้มันก็มีเยอะ ฟันแล้วทิ้งบ้าง เอาผู้หญิงไม่เลือกหน้าบ้าง ระวังตัวไว้ก็ดีนะเอแคลร์”

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะเดย์ ฉันจะระวังตัวให้มาก ไม่มีใครมาทำอะไรฉันได้หรอก”

ฉันยิ้มบางๆ ให้กับเขา

“อืม...ถ้ามันมาทำรุ่มร่ามอะไรอีก ถ้าเธอไม่กล้าปฏิเสธก็บอกฉันก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง”

“แหะๆ ขอบคุณมากนะ”

ฉันยิ้มแหยๆ ความจริงฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแออะไรขนาดนั้น ฉันปฏิเสธพี่ซีเคมาก็หลายรอบแล้ว เพียงแต่ตอนนี้รู้สึกว่าใจดวงน้อยมันเริ่มไหวหวั่น อาจจะเป็นเพราะแพ้ลูกตื๊อของเขาหรือเปล่านะ ก็พี่แกเล่นรุกหนักขนาดนี้เป็นผู้หญิงคนไหนจะไม่ใจอ่อนบ้างล่ะ

หลังจากเก็บของเสร็จฉันก็เดินมารอรถที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยในทันที แต่สิ่งที่เจอตรงหน้าทำให้ใจดวงน้อยมันแกว่งไกว

พี่ซีเคกำลังเดินควงแขนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปในร้านร้านอาหารหน้ามหาลัย ผู้หญิงคนเดิมที่เคยเจอที่ร้านชานมไข่มุกในวันนั้น...ผู้หญิงที่ชื่อตีน่า

“อะไรกัน ไหนบอกเจ้าชู้คบไม่เลือกหน้า แต่พี่ผู้หญิงคนนี้เห็นอยู่ด้วยกันสองรอบแล้วนะ หรือจะคือตัวจริงของพี่ซีเค”

ฉันพึมพำพร้อมกับจ้องมอง

“เหอะ! คนเจ้าชู้ ทำเป็นตามจีบเราสุดท้ายก็ไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ตาบ้าเอ้ย!” ฉันพูดอย่างโมโหพร้อมกับเตะอากาศ คนบ้า คนเจ้าชู้

ได้แต่หงุดหงิดอยู่กับตัวเอง ทำไมจะต้องหงุดหงิดด้วยเนี่ย เกลียดตัวเองชะมัดที่รู้สึกอย่างนี้!

“เป็นอะไรไปซีเค ชวนมากินข้าวด้วยกันก็ทำหน้ามุ่ยอีกแล้วนะ อยู่กับฉันทรมานใจนักหรือไงตาเพื่อนบ้า”

“ก็เปล่า...”

“เรื่องผู้หญิงน่ะเพลาๆ ลงบ้าง เจ้าชู้ไม่เลือกหน้าเลย ผู้หญิงพวกนั้นต้องการแค่เงินนายก็รู้”

ตีน่าเอ่ยเตือน ทั้งสองนั่งกันอยู่ภายในร้านสเต็กหน้ามหาวิทยาลัย ร้านเดียวกับที่เคยพาเอแคลร์มา

เมื่อได้รับคำเตือนจากเพื่อนสาวคนสนิท เขาตวัดสายตาเรียวยกขึ้นมองเธอที่นั่งอยู่ตรงข้าม รอยยิ้มหยักขึ้นมุมปาก

“แต่คิดว่าตอนนี้เจอผู้หญิงที่น่าสนใจแล้วล่ะ...เธอดูไม่ได้สนใจเรื่องเงิน”

คำพูดนั้นทำให้ตีน่าที่ถือมีดสเต็กอยู่ในมือชะงักไป

ใจดวงน้อยของเพื่อนสนิทสาวที่แอบชอบซีเคมานานเริ่มสั่นคลอน ดวงตากลม ผมยาวดำขลับ สวยแค่ไหนก็ไม่สกิดใจซีเคเลยแม้แต่น้อย

“นายจะบอกว่า...เจอผู้หญิงที่ชอบจริงๆ แล้วงั้นเหรอ?”

มือเล็กพยายามระงับอาการสั่นเทา

“ก็ทำนองนั้นมั้ง”

ซีเคพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปาก

“ล แล้วนายแน่ใจได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ต้องการเงินจริงๆ หรือแค่สร้างภาพ”

“ก็เธอคนนั้นดูไม่ได้อยากได้เงิน เสนอให้แล้วก็ไม่รับ”

ซีเคยังคงนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอยัดเงินใส่มือเขาที่จ้างให้ขับรถไปส่งที่ต่างจังหวัด ยัยเด็กนี่ขี้งกแต่ก็ไม่เอาเงินใครง่ายๆ ที่เธอจะยอมรับก็เป็นแค่การจ้างงาน ต่างกับผู้หญิงหลายคนที่เขาเคยเจอมา

เอแคลร์ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อแลกกับเงิน

ยิ่งเห็นซีเคพูดถึงผู้หญิงคนอื่นด้วยสีหน้าระรื่นชื่นมื่นชื่นชมแบบนั้นตีน่าก็รู้สึกไม่พอใจ มือเล็กกำมีดสเต็กแน่น

“อาจจะแค่สร้างภาพก็ได้ อย่าพึ่งไว้ใจใครง่ายอย่างนั้นเลยซีเค...ลูกชายเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องมือ อุตสาหกรรมเครื่องจักรกลขนาดใหญ่อย่างนายมีแต่ผู้หญิงชอบเข้าหา”

ตีน่าเอ่ยออกมาตามความจริง ซีเคมีแต่ผู้หญิงเข้าหาเพราะเรื่องของผลประโยชน์

“ก็ไม่ได้ไว้ใจง่ายสักหน่อย แค่พูดตามสิ่งที่เห็น”

“งั้นรอดูกันไปยาวๆ ...แต่ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นก็คงแค่สร้างภาพ ไม่มีใครไม่รู้ว่านายรวยแค่ไหน จริงไหม?”

“ฮ่าๆ ก็คงงั้นมั้ง รอดูกันไป”

ซีเคหัวเราะเบาๆ พร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นจิบแล้วยิ้มให้กับเพื่อนสนิทสาวตรงหน้า...

แต่ใจเขาปักเชื่อไปแล้ว เอแคลร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องการเงินหรอก เธอไม่ได้เข้าหาเขา แต่เขาเป็นฝ่ายเข้าหาเธอเอง

ซีเคมั่นใจมากว่าเอแคลร์ไม่เหมือนใคร...