เว้าวอนรักวิศวะเจ้าชู้

บทนำ

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาที่เดินพลุกพล่านในมหาวิทยาลัยตอนบ่าย ไม่ได้ทำให้เอแคลร์รู้สึกวุ่นวายเท่าไหร่ ตรงกันข้าม เธอกำลังควบคุมอารมณ์และใช้สมาธิอย่างหนัก ในขณะที่กำลังคำนวณรายรับรายจ่ายของเดือนนี้อยู่ ตอนนี้เธอวนมาที่โรงอาหารคณะวิศวะเพื่อซื้อข้าวเย็นกลับไปทานที่หอ เป็นที่เลื่องลือกันว่าโรงอาหารวิศวะมีร้านข้าวราคาถูกมากๆ ขายอยู่

“ค่าเน็ต 399… ค่าข้าวตกวันละ 70… ค่าเอกสาร 120… เหลือเงินเก็บแค่...”

โครม!

“โอ๊ย!” เอแคลร์ร้องออกมาเมื่อชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

“เฮ้ย น้องเดินดูทางหน่อยดิ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับผู้ชายที่สูงกว่าหลายเซนติเมตร

วิศวะ… ปีสี่… ไอ้ตัวเจ้าชู้ประจำมหา’ ลัย ดูจากเสื้อช็อปสีแดงซีดๆ กับหน้าตาอันเป็นเอกลักษณ์ ไม่มีใครไม่รู้จักเขา

ซีเค ปี 4 วิศวะเครื่องกล

ซีเคยืนล้วงกระเป๋าในท่าที่โคตรกวนประสาท พร้อมรอยยิ้มแบบเจ้าชู้ที่เป็นเอกลักษณ์

“ขอโทษพี่หน่อยมั้ยครับน้อง?” เขาเลิกคิ้ว กอดอกมองเธออย่างกวนๆ

เอแคลร์กะพริบตา ก่อนจะถอนหายใจยาว

“โทษทีค่ะ พอดีไม่ทันมองทาง” เธอตอบแบบซังกะตายไร้อารมณ์ร่วม ราวกับคนไร้จิตวิญญาณที่เหนื่อยมาทั้งวัน

“พอใจยังคะ?” เธอถามเสียงเรียบ

ซีเคกระพริบตา แล้วระเบิดหัวเราะออกมา

“โอ้โห ขอโทษกันห้วนๆ แบบนี้เลยดิ?” ชักจะสนใจยัยรุ่นน้องตรงหน้าซะแล้ว ซีเคพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

“แล้วพี่ต้องการอะไรคะ? จะเอายังไงก็รีบพูด เวลาหนูเป็นเงินเป็นทอง” เอแคลร์ยักไหล่

“เจ็บจี๊ดเลยว่ะ สนใจแต่เงินแต่ทอง ไม่สนใจพี่บ้างเหรอครับ?” ซีเคหัวเราะขำๆ แววตาท้าทาย

น่าสนใจว่ะ เขาคิดกับตัวเองในใจ ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ได้สบตาพูดคุยกับซีเคเสือร้ายทั้งที แทนที่จะอ่อยสุดตัว กลับเฉยเมยซะงั้น

“ไม่ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรขอตัวนะคะ” เธอตอบเสียงนิ่ง แล้วหมุนตัวจะเดินหนี

“เดี๋ยวสิ” มือหนาคว้าแขนเธอเบาๆ

“ชื่ออะไร?”

“…อยู่บัญชีปีสองค่ะ”

“ไม่ได้ถามคณะ ถามชื่อ”

“ชื่อของหนู ไม่ได้เพิ่มมูลค่าอะไรให้ชีวิตพี่หรอก” เธอสะบัดแขนออก

“ถ้าไม่มีธุระ หนูไปนะคะ”

ซีเคมองตามร่างเล็กที่เดินจากไป ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

หึ...ท้าทายกูฉิบ ยัยเด็กบัญชีตามองแต่เงินนี่

และเขาชอบของท้าทายแบบนี้ซะด้วยสิ…

ถ้ากูเอาเงินล่อ จะยอมกูป่ะวะ?