Chapter 2 ยิ่งยากยิ่งชอบ

Chapter 2

ยิ่งยากยิ่งชอบ

เรานั่งรถกันมาจนถึงตลาดติดแอร์ขนาดใหญ่ที่อยู่หน้ามอ ที่นี่เป็นแหล่งช็อปปิ้งชั้นดีเลยล่ะ เหมารวมทุกสิ่งที่ต้องการเอาไว้แล้ว

ฉันเดินนำดิ่งเพื่อจะไปที่ชั้นสอง ร้านชุดนักศึกษาที่ฉันซื้อประจำอยู่ที่นั่น ราคาสามร้อยสี่สิบนี่อาจจะสูงซักหน่อยแต่ก็แลกมากับการที่เสื้อมีเนื้อผ้าคุณภาพดี

แต่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินคนเดียว แล้วพี่คนนั้นที่บอกว่าจะซื้อให้ฉันหายไปไหน? ฉันหันกลับกลับไปมองก็พบว่าเขายืนนิ่งมองหน้าฉันแล้วยิ้มทำสีหน้าเจ้าเล่ห์อยู่... ดวงตาคู่เรียว ตี๋ ผิวขาว แผงอกกำยำที่อยู่ภายใต้ชุดเสื้อช็อปวิศวะกับทรงผมสีดำแสกกลางดูแล้วเหมือนพระเอกซีรี่ส์ ก็หล่ออยู่หรอกนะแต่ไม่เห็นต้องยืนแอ็คอย่างนั้นเลย

“มองหน้าหนูแบบนั้นหาเรื่องเหรอคะ ค่าเสียหายน่ะชดใช้มาด้วย”

ทำเป็นยืนนิ่งไม่หือไม่อือ คิดจะให้ฉันเข้าไปซื้อเสื้อคนเดียวได้รึไงกัน เอแคร์เริ่มจะวีนแล้วนะ!

“เสื้อเปื้อนโคลนถึงกับต้องซื้อใหม่เลยอ่อ ให้พี่ถอดมาซักง่ายกว่าไหมครับน้อง?”

เขาพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้ว่าใบหน้านั้นจะหล่อสักแค่ไหนแต่คำพูดที่พูดออกมาก็ทำฉันอารมณ์ขึ้นพุ่งปี๊ด

“บ้า!!”

“หึ หยอกเล่นหรอกน่า ไปสิ ไหนล่ะร้านไหน”

เขาเดินตามฉันมาอย่างฉับไวหลังจากที่ยืนนิ่งอยู่นาน ฉันเดินนำไปที่ร้านชุดนักศึกษาซึ่งฉันซื้อมาจากร้านนี้

“เอาไซส์นี้ค่ะ หนึ่งตัว” ฉันหันไปบอกพี่พนักงาน และเลือกเสื้อนักศึกษามาหนึ่งตัว

“เท่าไหร่ครับ”

“สามร้อยสี่สิบบาทค่ะ สแกนหรือเงินสดดีคะ“

“เงินสดครับ” เขาตอบพร้อมกับเปิดกระเป๋าเงินสีดำขลับ ดูท่าแล้วจะราคาแพง ของที่เขาใช้ก็ดูแพงหัวจรดเท้า เหอะๆ ต่างกับฉันเหลือเกินี

หลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้วเดินออกมาจากร้าน ฉันถือถุงกระดาษที่ใส่เสื้อนักศึกษาเอาไว้

“ขอบคุณนะคะที่รับผิดชอบ งั้นก็บอกลากันตรงนี้เลยดีกว่า หนูขอตัวกลับหอก่อนนะ”

สภาพอย่างนี้ฉันไม่อยากเข้าเรียนหรอก โชคดีที่วันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้า

“เดี๋ยวสิ จะเอาแค่เสื้อแล้วกลับไปง่ายๆงี้เลยอ่อ”

เขาถามด้วยน้ำเสียงยวน ฉันเอียงคอสงสัยแล้วเลิกคิ้ว

“ก็ถ้าไม่ให้กลับหอแล้วจะให้ทำอะไรล่ะคะ”

“กินข้าวด้วยกันก่อนดิ พี่อุตส่าห์พามาซื้อเสื้อนะ”

“แต่พี่ทำเสื้อหนูเปื้อนนี่นา จะชดใช้คืนก็ไม่เห็นแปลก แถมตลาดหน้ามอมันก็อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยด้วย แล้วพี่ไม่รีบกลับไปทำโปรเจกต์รึไงกันคะ”

ฉันจำได้ว่าก่อนจะมานี่เขาพูดว่าจะไปทำโปรเจกต์ที่คณะนี่นา แถมพี่แกดูจากสภาพก็น่าจะอยู่ปีสี่แล้วด้วย

“ซีเค เรียกพี่ว่าซีเค”

เขาบอกเสียงเข้ม ส่วนฉันก็จ้องหน้าเขาไม่เข้าใจ ในมือยังคงถือถุงกระดาษที่ใส่เสื้อนักศึกษาเอาไว้อยู่ ฉันอยากจะไปจากตรงนี้เต็มทีเพราะสายตารอบข้างเริ่มหันมามองเพราะเสื้อของฉันมันเลอะโคลนแถมกลิ่นเหม็น

“ไม่ได้มีความจำเป็นจะต้องเรียกชื่อค่ะ เราไม่ได้รู้จักกันและเราก็กำลังจะแยกทางกันแล้วด้วย”

“โห เด็ดเดี่ยวจังวะ ไม่สนใจพี่หน่อยเหรอ รู้จักเปล่า ซีเคตัวท็อปอ่ะ”

“หลงตัวเอง ทุกคนต้องรู้จักพี่หมดทั้งมหาวิทยาลัยเลยมั้ง”

ฉันหรี่ตามองเขา เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอผู้ชายกะล่อนแบบนี้ ต้องเจ้าชู้มากแน่เลยผู้ชายคนนี้...เดาได้ไม่ยาก

“หึ ก็มั่นใจว่าสาวค่อนมหาลัย็ต้องฟอลไอจีพี่แน่นอน”

“งั้นก็เสียใจด้วยค่ะเพราะหนูไม่เคยมีหรอกไอจีพี่น่ะ แล้วก็ไม่เคยสนใจตัวท็อปอะไรในมหาวิทยาลัยด้วย”

แค่คิดก็ไร้สาระแล้ว กว่าจะตื่นแบกสังขารมาเรียนในแต่ละวัน ทั้งยังค่าใช้จ่ายที่รัดตัวแล้วก็การทำงานพาร์ทไทม์ จะเอาเวลาไหนไปตามข่าวว่าผู้ชายคนไหนหล่อไม่หล่อ ฮ็อตไม่ฮ็อตกันล่ะ

“น้องชื่ออะไร?”

เขาดูจะเป็นผู้ชายที่หน้าด้านหน้าทนมากเพราะฉันพร่ำมาเป็นประโยคยาวเหยียด แต่เหมือนเขาไม่สนใจฟังเลยอ่ะ ยังมาถามกลับอีกว่าฉันชื่ออะไร

“ชื่อเอแคร์ค่ะ”

“เอแคลร์...ชื่อน่ากินดีเนอะ”

เขาพึมพำพร้อมกับทำสายตาเจ้าชููู้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ”

ฉันเดินหันหลังให้เขาแล้วเชิดหน้าพร้อมกับถือถุงเสื้อที่เขาซื้อให้ใหม่ไป...ไม่มีเหตุผลที่เราจะเสวนากันต่อ รับผิดชอบจบแล้วก็ต่างคนต่างไปซะ

ฉันยังมีเรื่องต้องให้ทำอีกมาก

“เอแคลร์บัญชีปีสอง...น่าสนใจจริงๆ”

ซีเคพึมพำกับตัวเองพร้อมกับมองแผ่นเล็กๆ นั้นเดินจากออกไป

[ซีเค Part]

ห้องเวิร์กช็อปของคณะวิศวะ

หลังจากแยกทางกับเอแคลร์ ผมก็ขับรถกลับมาที่คณะวิศวะเพื่อที่จะทำโปรเจกต์ของตัวเองต่อในวันนี้ ทุกคนต่างขมักเขม้นกับการทำหน้าที่ของตัวเอง

รวมถึงแก๊งค์เพื่อนของผมที่มีอยู่ทั้งหมดห้าคน ไอ้เบย์แบดลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย เวกัสลูกชายอดีตรัฐมนตรี เคนและเม่น รวมผมไปด้วยก็เป็นห้าคน

“เมื่อเช้าเกิดอะไรขึ้นวะ ไอ้เบย์มันเล่าให้ฟังว่ามึงไปขับรถสาดน้ำโคลนใส่รุ่นน้อง”

ไอ้เม่นที่กำลังถือประแจเตรียมไขเครื่องยนต์ของตัวเองเงยหน้าถามผม หน้ามันเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน ส่วนไอ้เคนนั่งไขว่ห้างดูดชาไทยอยู่ที่โต๊ะ

“รุ่นน้องปีสอง... เรียนอยู่บัญชี”

ผมยิ้มกริ่มแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างไอ้เคนพร้อมกับยกไอแพดขึ้นมาเปิด เตรียมจะทำโปรเจกต์เพราะว่าปีนี้ก็เรียนอยู่ปีสี่แล้ว ฝึกงานก็จบไปตั้งแต่ปีสาม

“บัญชีปีสอง? มึงจะเล่นน้องรึไงไอ้ซีเคยิ้มแบบนั้นน่ะ”

ไอ้เวกัสที่กำลังนั่งดูเครื่องจักรของมันที่กำลังวิจัยอยู่หันมามองหน้าผมพร้อมกับเลิกคิ้วถาม มันเองก็อยู่ในเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ด้วยเหมือนกัน

“ก็น่าสนใจดี...กูชอบ น่ารัก”

ผมตอบพร้อมกับหยิบปากกาไอแพดขึ้นมาควงหมุนในนิ้วแกร่ง มืออีกข้างยกขึ้นเสยผมสีดำแสกกลางของตัวเอง มือขว้างขวาสวมนาฬิกาสีเงินราคาหลักล้านที่พ่อซื้อให้

“มึงนี่มันเสือผู้หญิงจริงๆ ... เบาได้เบาหน่อยเถอะวะไอ้ซีเค สงสารผู้หญิง”

ขนาดไอ้เม่นที่กำลังงมอยู่กับการไขประแจยังต้องพูดปรามขึ้นมาเบาๆ

ใครต่างก็รู้กิตติศัพท์ของซีเควิศวะเครื่องกล เสือร้ายประจำวิศวะ มีอยู่คนเดียวในแก๊งค์...ซีเค

ไอ้เบย์แบดจอมเย็นชา รักใครก็รักจริงมุ่งตรงไม่สนข้างทาง แล้วก็ได้ลงเอยกับน้องวาวาปีสองคณะนิเทศที่เป็นอินฟลูหน้าสวย ส่วนไอ้เวกัสมันก็ไม่สนใจใครแต่ตอนนี้โดนเด็กเฉิ่มอย่างน้องมินนี่ปีสองคณะสังคมมัดใจไปแล้ว

“แล้วไง ก็กูโสดจะเอากับใครก็ได้ ไม่ได้เหมือนไอ้เบย์กับไอ้เวกัสนี่หว่า ชิงมีเมียไปก่อนใครเพื่อน”

ผมตอบแล้วยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“คนอย่างมึงนี่มัน...เอาเถอะว่ะ ขอแค่อย่าไปฟันใครแล้วทิ้งก็พอ”

เคนที่กำลังดื่มชาเย็นอยู่ยกมือขึ้นตบบ่าผมเบาๆ ส่วนผมหันไปยิ้มกริ่มให้มัน ดวงตาเรียวรี ผิวขาว ผมสีดำขลับ เพราะความหล่อตี๋อินเตอร์นี่แหละที่ทำให้ผมมัดใจสาวเกือบค่อนมหาวิทยาลัยเอาไว้ได้

“ปกติกูเอากับใครผู้หญิงก็เต็มใจหมดอ่ะ...”

“เป็นแบบนั้นก็ดี...จะได้ไม่ต้องมีใครเสียใจเพราะมึง”

ไอ้เคนว่า

“แต่ถ้าอะไรที่ท้าทาย...กู็ก็ยิ่งอยากได้ แม้ว่าผู้หญิงจะไม่เต็มใจก็ตาม”

ผมเหยียดยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปาก

อะไรที่ยากกูก็ยิ่งชอบ อะไรที่ใครบอกว่าไม่ได้กูก็ต้องได้ ไม่มีอะไรที่ผู้ชายอย่างซีเคทำไม่ได้...เพราะผมหล่อและฮ็อตมาก...เหยื่อรายต่อไป น้องเอแคลร์ปีสอง เด็กบัญชีคนนี้แหละที่จะต้องเข้ามาเป็นผู้หญิงในสต๊อกของผม

แม้วันนี้จะทำหยิ่งไม่สนใจ...แต่สักวันเธอจะต้องคลานเข่ามาอ้อนวอนขอความรักจากผมด้วยตัวเธอเอง