Chapter 1 เสื้อที่เลอะโคน

Chapter 1

เสื้อที่เลอะโคลน

เทอม 2 ของการเรียนปี 2

ฉันกำลังก้าวเท้าเข้ามาในมหาวิทยาลัย วันนี้ฝนตกฉ่ำแฉะจนรองเท้าผ้าใบสีขาวที่แม่พึ่งซื้อให้ตอนเข้าเรียนมาใหม่ๆ เลอะเทอะเป็นสีน้ำโคลน

บ้านของฉันไม่ได้มีฐานะอะไรมากมาย แม่ขายดอกไม้ไหว้พระในตลาด บ้านที่อาศัยอยู่ก็เป็นบ้านทาวน์โฮมเล็กๆ ที่รถจอดเกะกะเข้าออกซอยยาก แต่ถึงงั้นก็เถอะ ฉันยังได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนเพื่อนๆ ด้วยนะ

‘มหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเค ขอต้อนรับนักศึกษาเข้าสู่ภาคเรียนเทอมปลายค่ะ ขอให้เป็นเทอมที่ดีสำหรับทุกคน’

เสียงโฆษกตามสายประกาศก้อง ใช่แล้วล่ะ ถึงบ้านจะไม่ได้รวยแต่ฉันก็ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนเลยนะ แถมที่นี่ยังค่าเทอมแพงหูฉี่! มีแค่ลูกคนรวยเท่านั้นแหละที่จะเรียนได้

‘มันแพงมากนะแม่ ค่าเทอมที่นั่นน่ะ แม่จะมีเงินจ่ายเหรอ ต่อให้หนูหางานเสริมก็ไม่รู้จะพอรึเปล่า’

‘แม่มีเงินเก็บอยู่ ไปเรียนเถอะ แม่อยากให้เรียนที่นั่น...สังคมดี เพื่อนดี ลูกจะได้มีโอกาสเจอคนดีๆ นะ’

นั่นแหละค่ะ สาเหตุที่ฉันได้มาเรียน แม่คงทุ่มเงินเก็บทั้งชีวิตที่มีเพื่อให้ฉันมาเรียนและมีชีวิตใหม่ที่นี่

“เฮ้ย ไอ้แคลร์ ดูนั่นดิ”

“แอ่ก~” ฉันร้องตกใจเมื่อเพื่อนสาวที่แสนจะทอมบอยรัดคอแน่นจนจุกลิ้นปี่ มันชี้ให้ฉันมองไปทางรถหรูที่ขับเข้ามาในมหาลัย มีทั้งหมด 3 คัน

คันแรก ซุปเปอร์คาร์...

คันสอง รถเก๋งยุโรปคันหรู...

คันสาม รถไฟฟ้าโมเดลตัวแพงที่กำลังนิยม..

“อะไรไอ้เพลง ให้ดูอะไร” ฉันสะบัดคอออกจากแขนมันก่อนที่จะขาดอากาศหายใจตาย สะบัดเรือนผมสวยสีน้ำตาลอ่อนที่ย้อมเองกับมือ กระโปรงพลีทยาวเหนือเข่ากับความสั้นที่นักศึกษานิยมใส่ รองเท้าผ้าใบสีขาวเลอะโคลนนี่อีก จะว่าสวยก็สวย จะว่ามอมแมมก็มอมแมม

“คนดังของคณะวิศวะ ทั้งเก่งทั้งหล่อเลยนะเว้ย”

ฉันสะบัดหน้าทำท่าไม่สนใจ ในมือถือกระเป๋าผ้าสะพายข้างที่ใส่ไอแพดและเอกสารการเรียนบางส่วน

“แล้วไง?”

“สนใจหน่อยเถอะเพื่อน ฉันอยากเห็นแกมีแฟนกับเขาสักที วันๆ สนใจแต่เรียนกับงาน ไม่มีสีสันต์เลยว่ะ”

เพลง เพื่อนสาวคนสนิทที่ออกลุคทอมบอย ผมสั้นประบ่า กระโปรงพลีทยาวครึ่งน่อง สวมนาฬิกาสีดำ มันมีแฟนอยู่วิศวะด้วยนะ แต่แฟนมันเป็นผู้หญิง โชคดีที่แฟนของเพลงไม่เคยหึงหวงฉันกับมันเลย

“ไม่เห็นจะสนใจเรื่องนั้น ไปเรียนดีกว่า” ฉันทำท่าสะบัดตัวแล้วเดินเชิดหน้าจะขึ้นไปเรียน ซึ่งต้องเดินผ่านรถสามคันนั้นไป รถสามคันนั้นจอดอยู่นิ่งๆ เหมือนจะยังไม่ไปไหน

คันแรก ไม่มีปัญหา

คันสอง ก็ยังโอเค

คันที่สาม รถเริ่มเคลื่อนตัว และแน่นอนว่าไอ้เจ้ารถโมเดลไฟฟ้าคันหรูราคาแพงลิบลิ่วที่กำลังจะขับจากไป น้ำโคลนสีขุ่นสาดใส่เข้าตัวฉันเต็มๆ

เผละ!! ซ่า~

“กรี๊ดด!” ฉันกรี๊ดสุดเสียงเมื่อน้ำโคลนกระเด็นเลอะเทอะ ทั้งเหม็น ทั้งแหยะ ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองเพลงอย่างอยากจะร้องไห้

“เฮ้ย เอแคลร์” เพื่อนตกใจรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน รถสามคันจอดหยุดชะงักกึก

ส่วนฉันตอนนี้เปียกปอนไปด้วยโคลน...เลอะไปหมดเลย เสื้อนักศึกษาจากสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาล ผมของฉันที่เซ็ตหน้าม้ามาอย่างดีแตกกระเจิง

“ฮืออ บ้าเอ๊ย ทำไมไม่ขับรถดีๆ เล่า”

ฉันตะโกนด่าคนในรถเก๋งไฟฟ้าโมเดลตัวแพง ประตูรถสีน้ำเงินเข้มดูลึกลับเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาหาฉันที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเอง

“อ้าวน้อง! มายืนทำไมริมถนน ยืนติดถนนขนาดนี้จะโดนโคลนกระเด็นใส่ก็ไม่แปลกหรอก”

ผู้ชายคนนั้นคุยกับฉันแล้วยักคิ้วนิดนึง ใบหน้านี้...คุ้นมาก! คุ้นเคยมาก มันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเจอเขาตอนเทอมที่แล้ว...

“พี่!!” พี่คนนั้นนั่นเอง ฉันตกใจยกมือขึ้นชี้หน้าเขาแล้วอุทานออกมา พี่ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเดินชนเมื่อเทอมที่แล้วและเรามีปากเสียงกันนิดหน่อย

“หึ ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง” ผู้ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก สายตาของเขาเหมือนพินิจพิเคราะห์ไปทั่วเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันถอยออกมาสามก้าวเพราะรู้สึกประหม่า

“เฮ้ย...เอแคร์ รู้จักพี่ซีเคด้วยเหรอ”

เพลงวิ่งตามฉันมาแล้วกระซิบถามแผ่วเบา ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนตาปริบๆ พร้อมกับเอียงหัวเล็กน้อย

“พี่ซีเค? เขาคือใคร?”

ฉันกระซิบคุยกับเพลงโดยมีผู้ชายที่ชื่อซีเคยืน์กอดอกยิ้มจ้องมาทางฉัน

“หนึ่งในแก๊งค์เจ้าชายน้ำแข็งไง แกไม่รู้จักได้ไงเนี่ย เรียนมหาลัยนี้มาสองปีแล้วนะเอแคร์” เพลงบอกกับฉันพร้อมกับเหลือบไปมองทางพี่ซีเค

“เจ้าชายน้ำแข็ง? เจ้าชายน้ำแข็งที่หมายถึงนี่เบย์แบดลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”

ถ้าไอ้คำเนี้ยฉันพอจะเคยได้ยินอยู่่ เพราะเขาดังมากจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ไปสนใจไงว่าในกลุ่มมันมีใครบ้าง

“เออนั่นแหละ พี่ซีเคเป็นเพื่อนสนิทของพี่เบย์ เขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มนั้นด้วย รวยมาก...แต่คนเนี้ยเจ้าชู้สุด!”

เมื่อได้ยินกิตติศัพท์ความเจ้าชู้ ฉันก็หันไปมองหน้าพี่ซีเคทันที เขายังคงยิ้มหวานให้ฉัน แต่ฉันนี่โคตรจะเกลียดเลยพวกผู้ชายเจ้าชู้

“ซุบซิบอะไรกัน พี่ได้ยินนะ”

“เปล่าสักหน่อย แล้วพี่จะรับผิดชอบยังไงคะ เสื้อหนูเปื้อนโคลนขนาดนี้”

ไม่รู้แหละ เรื่องอื่นไม่สนใจแต่เรื่องค่าเสียหายของทรัพย์สินยังไงฉันก็ต้องเรียกร้องเอาคืน เสื้อนักศึกษาตัวนึงก็ตั้งแพง

เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วก้มหน้าลงมาประชิดกับฉัน ฉันตกใจถอยหลังไปอีกสามก้าว

“แล้วจะให้พี่รับผิดชอบยังไง? ให้ถอดเสื้อน้องแล้วเอามาซักเหรอครับ..”

เขาทำสายตาหวานเชื่อมแล้วจ้องมองตรงมาบริเวณที่เลอะโคลนซึ่งมันอยู่ช่วงหน้าอกฉันพอดี ฉันรีบยกมือขึ้นป้องตัวเอาไว้ไม่ให้เขาจ้องมองด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้น

“บ้า ทะลึ่ง...”

ฉันหน้าแดงซ่านด้วยความอาย สงสัยจะจริงอย่างที่เพลงมันว่า เจ้าชู้จริงด้วย

“เฮ้ย! จะไปกันยังวะซีเค มัวทำอะไรอยู่”

พี่จากรถคันที่สองตะโกนถามออกมา เป็นผู้ชายหน้าหล่อที่เรียนวิศวะเหมือนกัน ดูจากสีเสื้อช็อปอ่ะนะ

ผู้ชายตรงหน้าที่ยืนอยู่ที่ชื่อว่าซีเคก็สวมเสื้อช็อปวิศวะสีแดง

“พวกมึงไปรอที่คณะเลย เดี๋ยวกูตามไป ขอเคลียร์ปัญหาตรงนี้ก่อน”

“เออ!”

พี่จากรถคันที่สองตะโกนตอบกลับมาก่อนที่รถทั้งสองคันจะจากไป ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ฉันกับพี่ซีเคที่อยู่ตรงหน้าเพราะว่าเพลงขอตัวฉันไปรอข้างบนก่อนอาจารย์ใกล้จะเข้าแล้ว เดี๋ยวเรียนตามคนอื่นไม่ทัน

“เฮ้อ... จริงๆ เล๊ย ซวยแต่เช้า” ฉันพึมพำกับตัวเองพร้อมกับลูบเสื้อและกระโปรงไปมา

“ป่ะ จะไปกันรึยัง?”

“ไปไหนคะ? เดี๋ยวหนูจะต้องขึ้นไปเรียนแล้ว แล้วสรุปพี่จะเอายังไงเนี่ย เสื้อหนูเลอะโคลนเนี่ย ตัวนี้สามร้อยสี่สิบบาทนะคะ จะสดหรือพร้อมเพย์ดี”

มันเป็นคราบฝังลึกที่ไม่ว่าจะซักยังไงก็คงจะไม่ออก แถมเลอะทั่วตัวด้วย นี่ยังไม่รวมหน้ากับผมที่เละเทะอีกนะ...วันนี้ดูท่าทางจะเข้าเรียนไม่ได้แล้ว โชคดีที่เป็นวิชาเรียนรวมซึ่งอาจารย์ไม่เช็คชื่อ

“ก็นี่ไง พี่จะพาน้องไปซื้อเสื้อตัวใหม่”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่โอนเงินให้หนูก็พอเดี๋ยวหนูไปซื้อตัวใหม่แล้วจะส่งใบเสร็จให้นะคะ”

ฉันไม่ต้องการให้เขาคิดว่าเข้ามาปอกลอก ฉันต้องการแค่เสื้อตัวใหม่และจะส่งใบเสร็จราคาให้กับเขา ไม่ได้คิดจะบวกเพิ่มหรือจิ๊กเงินเลย

“โทษทีว่ะ พอดีพี่เป็นคนมีความรับผิดชอบ...ทำเสียหายตอนนี้ก็ต้องซื้อตอนนี้เลย จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาตอนนี้พี่จะไปทำโปรเจกต์ที่คณะแล้วนะ”

“อ่า ตอนนี้เท่านั้นเลยเหรอคะ...งั้นก็ได้ค่ะ ไปตอนนี้เลยก็ได้”

ฉันหันไปมองทางตึกเรียนรวมอีกครั้งก่อนจะหันมามองหน้าเขา ที่จริงก็ลังเลอยู่เหมือนกันที่จะต้องขาดเรียน ฉันไม่อยากขาดเรียนเลยสักวันเพราะค่าเทอมที่จ่ายมันก็แพง อยากจะศึกษาเล่าเรียนให้คุ้มค่าเงินที่แม่ส่งให้มากที่สุด

แต่ท้ายที่สุดแล้วขอเลือกเงินค่าเสื้อก็แล้วกัน ตัวหนึ่ง 340 ฉันยืนทำงานพาร์ทไทม์จนขาแข็งเลยนะ

“งั้นก็... เชิญครับ”

พี่เขาผายมือไปทางรถคันหรูของเขา ราคาไม่น่าต่ำกว่าห้าล้านฉันมองหน้าเขาอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าประมาณว่าหนูขึ้นได้จริงเหรอคะ? กลิ่นโคลนจะไม่ติดรถเขาใช่ไหม?

“เอ่อ เดี๋ยวหนูนั่งวินมอเตอร์ไซค์ตามพี่ไปก็ได้นะคะ ร้านอยู่หน้ามอนี่เอง”

ฉันกลัวว่าจะทำให้รถคันหรูของเขาเลอะเทอะะ

“ไม่ต้อง ขึ้นมาเลย จะเอามั้ยเสื้อน่ะ”

เขาถามย้ำพร้อมหรี่ตามองฉัน ฉันเม้มปากกัดฟันตัวเองแน่น เกลียดที่สุด! เอาเรื่องเงินๆ ทองๆ มาล่อกันแบบนี้ ฉันจำเป็นต้องใช้เงินและไม่อยากให้ลำบากแม่

“เอาค่ะ! แล้วก็ไม่ต้องมาทำเสียงเข้มใส่หนูเลยนะ พี่ทำเสื้อหนูเปื้อนก็ต้องชดใช้คืนสิคะ ตัวเองเป็นคนผิดแท้ๆ”

ฉันเดินกระแทกเท้าและเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง พร้อมทำหน้ายู่อย่างไม่พอใจอีก เป็นคนทำเปื้อนแท้ๆ แต่กลับทำหน้าระรื่นแถมยังเสียงแข็งใส่อีก น่าโมโหจริงเชียว ไหนบอกว่าทั้งหล่อทั้งรวย กับอีแค่เสื้อ 340 ทำไมงกจังนะ

ซีเคมองตามแผ่นหลังของเด็กบัญชีปีสองที่เดินห่างออกไปด้วยท่าทีที่โคตรจะ ‘เมิน’ จนเขาอดยิ้มขำไม่ได้

เหยื่อรายนี้...ดูจะไม่ง่ายเลยแฮะ

หึ เดี๋ยวก็รู้ว่าหนูมันจะติดกับดักรึเปล่า

รอยยิ้มร้ายคลี่ขึ้นบนใบหน้าหล่อของซีเค เสือร้ายวิศวะเครื่องกลที่นักศึกษาหญิงทั้งมหาวิทยาลัยขนานนามให้กับเขา