ตอนที่ 5 เปิดเผย

“ออกไปเดินเล่นที่ไหนไหม หรือรอออกไปตอนเย็นทีเดียว”

วชิรวิษถามขึ้นเมื่อทั้งเขาและหทัยชนกจัดการมื้อเช้าเสร็จ และยังนั่งมองแขกท่านอื่นเดินไปมาอยู่ที่โซนอาหาร โดยไม่รู้จะทำอะไรต่อ

“นอนพักดีกว่าค่ะ ไม่ได้นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงทั้งวันมานานมากแล้วค่ะ ครั้งสุดท้ายน่าจะตอนยังไม่เข้าวงการ”

“พูดเหมือนแก่แล้วนะเรา”

“ยังไม่แก่ค่ะ แต่ทำงานมานานจนไม่ค่อยมีเวลาพัก”

“ก็ทำงานมาตั้งแต่เด็กนี่ ไปเถอะ เราค่อยออกไปตอนเย็น หาอะไรไว้กินเล่นไหม”

“เอาขนมค่ะ”

“แถวนี้มีร้านสะดวกซื้ออยู่ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ จะขึ้นไปก่อนไหม หรือจะรอพี่ที่นี่”

“รอที่นี่ดีกว่าค่ะ”

“จ้ะ”

หลังจากเขาพยักหน้ารับแล้วลุกเดินออกไป หทัยชนกก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ระหว่างรอ มีแขกของโรงแรมที่มาเที่ยวเองหลายคนจำเธอได้แล้วเข้ามาขอถ่ายรูป หญิงสาวก็ตอบรับด้วยความยินดี เพราะเธอมาที่นี่โดยไม่ได้คิดว่าจะปิดเป็นความลับอะไร

ไม่นานวชิรวิษก็เดินกลับมาพร้อมกับขนมและเครื่องดื่มถุงใหญ่เต็ม 2 มือ หญิงสาวยิ้มกว้างพร้อมกับลุกออกจากเก้าอี้ เดินไปหาร่างสูงที่ก้าวเข้ามา แล้วพากันเดินออกไป

เมื่อขึ้นมาถึงบนห้อง หทัยชนกก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายใจ โดยมีชายหนุ่มที่วางถุงขนมลงบนโต๊ะหันมามองเธอด้วยแววตาเอ็นดู

“นี่เราไม่คิดว่าพี่เป็นผู้ชายเลยหรือยังไง ไม่ระวังตัวเลย”

“พี่ไม่เหมือนคนอื่นนี่คะ”

“หืม.....ไม่เหมือนยังไง”

“ก็พี่เห็นเฟิร์นมาตั้งแต่เด็ก”

“แต่ตอนนี้ไม่เด็กนะ”

“ก็นั่นแหละค่ะ”

“อืม ไม่เด็กแล้ว ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้แล้ว”

“ซื้อมาเผื่อเฟิร์นด้วยเหรอคะ”

“จ้ะ แบบแอลน้อยนะ”

“โถ่.....”

“ดื่มจัดเหรอเรา”

“ก็.....เปล่าค่ะ”

“เอาไว้ตอนเย็นค่อยดื่มริมหาดก็ได้ ตอนนี้ดื่มเบาๆไปก่อน”

หญิงสาวยิ้มชอบใจเมื่อเขาส่งขวดเครื่องดื่มให้เธอ ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มของตัวเองออกมาจากถุง เดินไปลากเก้าอี้โซฟาออกไปนั่งที่ข้างประตูระเบียงแล้วเปิดมันออกเพื่อรับลม ซึ่งถัดจากเตียงนอนไปไม่กี่ก้าว

“อากาศร้อนนะ แต่ดีที่ไม่อบอ้าว”

“ค่ะ ร้อนแบบพอทนไหว”

“แล้วตอนเย็นจะออกไปที่หาดไหน”

“แถวหน้าโรงแรมก็พอค่ะ เฟิร์นแค่อยากนอนเล่นเอาบรรยากาศเท่านั้น ไม่ได้คิดจะลงน้ำ”

“ไม่เล่นน้ำเหรอ”

“ว่าจะไม่เล่นนะคะ แต่ไม่พลาดบิกินี่หรอกค่ะ”

“.....เรานี่นะ”

“นานๆทีจะได้เที่ยวนี่คะ”

“ก็อย่าโป๊มากล่ะ”

“ไม่โป๊หรอกค่ะ ถึงยังไงที่นี่ก็มีต่างชาติเยอะกว่าคนไทย ไม่มีใครสนใจเฟิร์นหรอกค่ะ”

“ครับ คุณนักแสดงดัง”

“.....”

หทัยชนกแอบย่นหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยกขวดเครื่องดื่มขึ้นกระดกใส่ปากรวดเดียวหมด ชายหนุ่มที่นั่งเอนกายพิงโซฟาอยู่มองเธอแล้วอมยิ้ม

“ดื่มจัดเหมือนกันนะเรา”

“ไม่เคยบอกว่าไม่ดื่มนี่คะ”

เธอย้อนเขาแล้วลุกจากเตียงนอนไปหยิบเครื่องดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะ เดินตรงไปหาคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟา หย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งโดยที่วชิรวิษทำแค่มองเธอโดยไม่ได้พูดอะไร

“มีอะไรจะประชดอีกไหมคะ”

“ไม่มีครับ”

“ดีค่ะ”

ขวดเครื่องดื่มถูกเปิดออกแล้วยกขึ้นดื่ม โดยที่เจ้าของร่างบอบบางนั่งเอนกายพิงวงแขนแกร่งที่โอบกอดร่างเล็กเอาไว้เงียบๆ

“มีอะไรจะบอกเฟิร์นไหมคะ”

“.....”

“.....”

“แล้วเฟิร์นมีอะไรจะถามพี่ไหม”

“.....ไม่มีค่ะ”

“อื้ม”

สองหนุ่มสาวนั่งจิบเครื่องดื่มไปเงียบๆ ต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง จนกระทั่งผ่านไปกว่าชั่วโมง หญิงสาวก็วางเครื่องดื่มลงที่พื้นแล้วเอนศีรษะวางลงบนบ่ากว้างก่อนจะหลับตาลง

“เมาเหรอ”

“เปล่าค่ะ เฟิร์นง่วง ง่วงแบบง่วงจริงๆ”

“ไปนอนไหม”

“ไม่ไปค่ะ”

เจ้าของบ่ากว้างไม่ได้ว่าอะไร เขาปล่อยให้เธอขยับตัวเพื่อจัดท่าทางให้สบาย ก่อนจะโอบร่างบอบบางเอาไว้ แล้วนั่งกระดกเครื่องดื่มต่อไปเงียบๆ

“กลับมาแล้วค่ะ”

ตั้งแต่วันแรกที่ไปเที่ยวด้วยกันจนกระทั่งถึงวันกลับ ทั้งสองคนแทบจะไม่ได้ห่างจากกัน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรถึงสิ่งที่ควรพูดออกมา ราวกับว่าทั้งคู่ต่างพูดคุยกันอยู่ในใจ

“ไง สนุกไหม” อนุชิตที่นั่งดูหนังอยู่ภายในบ้านทักทายบุตรสาวเมื่อเห็นเธอเดินเข้าไปพร้อมเสียงทักทาย

“ค่ะ”

“เจ้าคิวล่ะ”

“ครับ”

“หืม เงียบกันแปลกๆนะ”

อนุชิตเอ่ยปากถามอย่างไม่ต้องการคำตอบอะไร เขาคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าการไปครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาขึ้น

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ นั่งนานไปหน่อย”

“ไม่ได้แวะที่ไหนเหรอ”

“เลยหัวหินมาก็ไม่ได้แวะค่ะ กลัวถึงบ้านดึกน่ะค่ะ”

“แล้วกินอะไรกันมาหรือยัง คิวอยู่กินข้าวเย็นก่อนไหม”

“ได้ครับ” ร่างสูงตอบรับพลางพยักหน้าเบาๆ

“งั้นเฟิร์นไปอาบน้ำก่อนไหม จะได้คลายปวดเมื่อยตัว”

“ก็ดีเหมือนกัน พี่คิว ช่วยเฟิร์นยกกระเป๋าหน่อยค่ะ”

“รับทราบครับ”

วชิรวิษก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาตอนุชิตก่อนจะก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางแล้วเดินตามหญิงสาวขึ้นบันไดไป

“ขอบคุณค่ะ พี่คิวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าห้องนู้นก่อนก็ได้นะ ที่พี่คิวนอนค้างเมื่อตอนก่อนไป”

“ว่าจะนะ เดี๋ยวพี่จะให้คนรถกลับไปก่อน ขากลับเฟิร์นให้ใครไปส่งพี่หน่อยแล้วกัน”

“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวเฟิร์นไปส่งเองก็ได้”

“จ้ะ”

ชายหนุ่มรอให้ประตูห้องปิดสนิทลง เขาจึงเดินไปยังอีกห้องหนึ่ง ที่เขามานอนค้างเมื่อตอนก่อนไปเที่ยว ร่างสูงหายเข้าไปข้างใน พร้อมกับเผยให้เห็นรอยยิ้มของอนุชิตที่เดินตามขึ้นมาดู

“ให้เกียรติน่าดูเลยแห๊ะ น่าจะดูแลดีไม่น้อย” ชายวัยกลางคนยิ้มพอใจก่อนจะเดินกลับลงไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นตามเดิม

“!!!!!”

หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัว หญิงสาวที่กำลังเตรียมตัวจะลงไปข้างล่างก็ต้องสะดุ้งเมื่อเปิดประตูออกมาจากห้องนอนก็เจอร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงรอเธออยู่

“รอลงไปพร้อมกันค่ะ”

“.....พี่คิวดูเหมือนเป็นพวกคนคลั่งรักเลยนะคะ”

“ก็ทำนองนั้นแหละมั้งคะ”

“หืม.....”

รอยยิ้มอบอุ่นเผยให้เห็นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงแค่เผยมือส่งสัญญาณให้หญิงสาวเดินนำลงไป

“มาแล้วค่ะ”

“อืม ไปกินข้าวกันเถอะ เริ่มมืดแล้ว จะได้พักผ่อนกัน”

ทั้งสามคนพากันเดินไปที่โต๊ะกินข้าวตัวใหญ่ทั้งเอาไว้ในห้องข้างๆ เพื่อไปกินมื้อเย็นร่วมกัน ก่อนที่มื้อเย็นจะจบลง โดยหทัยชนกขับรถไปส่งวชิรวิษที่บ้านของเขาและกลับออกมาโดยที่ใช้เวลาพูดคุยกันอีกไม่นาน

หลายวันต่อมา

“วันนี้เราต้องไปถ่ายสถานที่ของทางนั้นนะ เพราะฉะนั้นวันนี้เราต้องเดินทาง แต่ก็ไม่ไกลมากหรอก” น้ำฝนบอกหญิงสาวที่เพิ่งตื่นนอนหลังจากที่เธอเข้ามาปลุกตั้งแต่เช้ามืด

“อืม เฟิร์นขออาบน้ำแป๊บ”

น้ำฝนจัดการจัดที่นอนให้เรียบร้อยหลังจากที่หญิงสาวเจ้าของห้องเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว

หลังจากเตรียมตัวกันเสร็จเรียบร้อยก็พากันออกจากบ้านไปยังจุดหมายปลายทาง ที่ทางลูกค้าได้นัดกับพวกเธอเอาไว้

แต่เมื่อมาถึงยังที่หมายหทัยชนกก็ต้องแปลกใจ เมื่อสถานที่ที่เธอเพิ่งก้าวเท้าลงจากรถ คือสถานที่ที่เธอเพิ่งมาเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน มาพร้อมวชิรวิษ!!!