ตอนที่ 4 ละไว้ในฐานที่เข้าใจ 2

“โตแล้วนะเรา” ชายหนุ่มพูดคำที่แฝงนัยยะออกไปเพื่อรอดูว่าหญิงสาวจะรู้ความหมายหรือไม่

“โตนานแล้วค่ะ” หทัยชนกเองก็ตอบกลับนัยยะนั้นไปเช่นกัน

“จ้ะ”

สองคนเดินจับมือไปด้วยกันจนถึงทางออก เมื่อออกมาด้านนอกก็เห็นมีรถเข็นขายของอยู่ไม่กี่คัน แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีของกินเล่นให้หญิงสาวได้กินรองท้อง

“เราแยกไปไหม เฟิร์นอยากไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่มีที่อยากไปค่ะ เฟิร์นไม่รู้ว่าที่นี่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่ไหนบ้าง”

“อืม.....งั้นไปวัดบนเขาไหม แต่ทางไปจะน่ากลัวนิดหนึ่งนะ”

“ได้ค่ะ ไม่ไปพร้อมพวกเขา ไม่เป็นอะไรเหรอคะ”

“ไม่หรอกจ้ะ เราแค่ไปก่อนพวกเขา พวกเขาจะไปตามโปรแกรมในวันอื่น แต่ก็ต้องถามความสมัครใจของพวกเขาด้วยว่าอยากไปไหม เพราะถึงจะสวยแต่ก็อันตราย”

หทัยชนกไม่ตอบอะไร เธอปล่อยให้เขาเป็นผู้นำทาง ไม่ว่าเขาจะพาไปที่ไหน ถ้าเธอเห็นว่ามันไม่ได้อันตรายต่อตัวเธอและเขา เธอก็พร้อมจะไปกับเขา

หลังจากเที่ยวสถานที่ต่างๆ และแวะไปกินมื้อเย็นที่ร้านอาหารก่อนกลับเข้ามายังที่พัก ทั้งคู่ก็ต้องพบว่าทางโรงแรมไม่สามารถเปิดห้องพักใหม่ให้กับพวกเขาได้เพราะตอนนี้ไม่มีห้องไหนว่าง ถึงจะไม่ใช่ช่วงเทศกาล แต่ด้วยความที่เป็นจังหวัดแห่งการท่องเที่ยว จึงทำให้ที่พักที่นี่เต็มตลอด

“ทำยังไงดีคะ”

“เดี๋ยวพี่ไปนอนกับเจ้าดินก็ได้ เฟิร์นก็อยู่ห้องนี้ไป”

“แต่พี่คิวไม่ชอบอยู่ร่วมกับใครไม่ใช่เหรอคะ”

“.....รู้ได้ยังไง” วชิรวิษแอบแปลกใจที่หญิงสาวรู้นิสัยของเขา

“เดาเอาค่ะ เฟิร์นไม่ได้เพิ่งรู้จักพี่นะ” ดวงหน้าหวานส่งยิ้มน้อยๆ

“แต่เฟิร์นก็นอนห้องพี่ได้นะ ลืมหรือเปล่า” เขาย้อนถามเธอเป็นการลองเชิง

“ไม่เหมือนกันนี่คะ พี่คิวเองก็รู้” หญิงสาวสบตากับเขาตรงๆ

“.....เฟิร์นรู้เหรอ”

“ค่ะ”

“.....แล้วทำไมไม่บอกพี่ว่าเฟิร์นรู้”

“ก็พี่คิวไม่ถาม.....”

“ตัวแสบ”

หญิงสาวยิ้มทะเล้นใส่คนตัวสูงที่ส่ายหน้ากับความขี้เล่นของเธอ ทั้งเขาและเธอต่างก็รู้แก่ใจดีว่าเรื่องที่คุยหมายความว่าอย่างไร เพียงแต่ไม่มีใครพูดมันออกมา

“เอาล่ะ แล้วจะเอายังไง อีก 3 คืนที่เหลือนี้”

“แล้วแต่พี่คิวเลยค่ะ”

“แน่ใจเหรอว่าแล้วแต่พี่”

“.....ค่ะ”

“งั้นก็ตามนั้น”

หทัยชนกหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มมีอาการมันเขี้ยวเธอ แต่เธอรู้ดีว่าเขาจะไม่เป็นอันตรายกับตัวเธอแน่นอน

เช้าวันต่อมา

“ฮัลโหล” มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายโดยที่ไม่ได้ดูว่าปลายสายคือใคร เพราะเขารู้ดีว่าถ้าโทรมาแต่เช้าแบบนี้จะมีอยู่แค่คนเดียว

‘นาย ทางพนักงานประชุมกันเมื่อคืน พวกเขาบอกว่าจะจัดโปรแกรมใหม่กันเอง ให้ต่างคนต่างเที่ยวได้เลย’

“ยังไง”

‘คงจะแบ่งสายกันไปนั่นแหละ ว่าทีมไหนอยากไปไหน แล้วแบ่งรถกันไป’

“อืม ตามใจ”

‘ครับ’

หลังจากดนัยวางสายไป ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงที่ยังนอนอยู่บนเตียงตั้งใจจะหลับต่อ แต่เมื่อพลิกตัวกลับมาก็ต้องสะดุ้งที่ไม่เห็นร่างบอบบางนอนอยู่อีกฝั่งของเตียง

“ตื่นเร็วจัง” พึมพำกับตัวเองยังไม่ทันพ้นนาที หญิงสาวก็เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ

วชิรวิษขยับกายนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง ดวงตาคมมองใบหน้าหวานที่ขาวใสแม้ไร้เรื่องสำอางแต่งแต้ม

“คะ?”

“มานี่สิ”

หญิงสาวเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆเขาอย่างว่าง่าย ก่อนที่เธอจะปล่อยมือจากผ้าขนหนูผืนเล็ก เมื่อเจ้าของมือหนาดึงมันไปถือแล้วเช็ดผมให้เอง

“เราไม่ต้องรีบทำตามโปรแกรมแล้วล่ะ”

“ทำไมคะ”

“พวกเขาขอจัดโปรแกรมกันเองน่ะสิ”

“อ้าว.....”

“คงมีที่เที่ยวที่อยากไปล่ะมั้ง บางคนก็คงไม่ได้อยากเที่ยว เลยอยากจัดการแบ่งโปรมแกรมกันเอง”

“.....”

“เฟิร์นอยากไปไหนไหม”

“อยากไปนอนเล่นริมทะเลค่ะ”

“เอาไว้ตอนเย็นก็แล้วกัน แดดจะได้ไม่ร้อน”

“ค่ะ”

“หิวหรือยัง”

“นิดหน่อยค่ะ ยังเช้าอยู่เลยนี่คะ”

“งั้นรอพี่แป๊บนะ”

“ค่ะ”

หลังจากที่เห็นว่าเส้นผมยาวสลวยเริ่มแห้งแล้ว ผ้าขนหนูผืนเล็กก็ถูกส่งคืนให้กับเจ้าของ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินหายเข้าห้องน้ำไปโดยมีดวงตากลมโตมองตาม