ตอนที่ 4 ละไว้ในฐานที่เข้าใจ 1

หลังจากได้พักผ่อนให้พอได้หายเหนื่อย วชิรวิษก็สะดุ้งตื่นเพราะนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองไม่ได้นอนอยู่คนเดียวเหมือนดังเช่นปกติ ร่างสูงลุกออกจากเตียงด้วยความระมัดระวังว่าหญิงสาวจะตื่น ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าเดินหายเข้าห้องน้ำไป เมื่อออกมาก็พบว่าหทัยชนกตื่นแล้วและกำลังรอที่จะอาบน้ำต่อจากเขา หลังจากที่เธอตื่นนอนแล้วก็กลับห้องไปเอาเสื้อผ้ามาที่ห้องนี้

“เฟิร์นไปเอากระเป๋ามาไว้นี่ดีกว่านะ เพราะถ้าเขามาซ่อมแอร์มันอาจจะไม่สะดวกใจเรื่องของมีค่า”

“ค่ะ”

“เอาล่ะ พี่ลงไปรอที่โซนอาหารเช้านะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดูหญิงสาวก่อนจะออกจากห้องไป เขาตั้งใจปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง เพราะคิดว่าหญิงสาวน่าจะต้องการความเป็นส่วนตัว

“นายโทรหาผมเหรอครับ”

“เออ”

เมื่อลงมาถึงที่โซนอาหารเช้า วชิรวิษกวาดตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นดนัยนั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลก็เดินตรงดิ่งไปหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามพลางมองเลขาหนุ่มด้วยสายตาโกรธเคือง

“เมื่อคืนแอร์ห้องเฟิร์นเสีย เฟิร์นเลยมานอนห้องฉัน ฉันตั้งใจจะไปนอนกับนาย แต่โทรไม่ติด”

“พอดีแบตหมดครับ”

“เคาะก็ไม่เปิด”

“หลับครับ”

“.....”

“.....แล้วสรุปเมื่อคืนนายนอนไหนครับ”

“.....”

“ไม่ถามแล้วครับ”

“ติดต่อพนักงานด้วย ให้มาดูแอร์หน่อย ถ้ามันซ่อมไม่ได้จะได้เปิดห้องเพิ่ม เหลืออีกตั้ง 3 คืน”

“ครับผม”

หลังจากสั่งงานเสร็จวชิรวิษก็ลุกออกไปตักอาหารโดยที่ตักเผื่อหทัยชนกมาเลยทีเดียว เมื่อกลับมาถึงที่โต๊ะ หญิงสาวก็ลงมาถึงพอดี

“ทำไมลงมาเร็วจัง”

“เฟิร์นไม่ได้ใช้เวลานานขนาดนั้นนะคะ”

“กินข้าวเถอะจ้ะ”

หญิงสาวไม่ได้ตอบรับอะไร เธอหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเขา เพราะฝั่งตรงข้ามมีดนัยนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณเฟิร์น”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณดิน”

“เดี๋ยววันนี้ผมแจ้งพนักงานให้นะครับ อาจจะได้มีการเปิดห้องพักใหม่ ยังไงผมว่าคุณเฟิร์นย้ายของทั้งหมดมาไว้ที่ห้องนายก่อนก็ดีนะครับ”

“ค่ะ”

หลังจากที่ลงมือจัดการอาหารตรงหน้าจนเสร็จ พวกเขาก็ไปรวมตัวกันเพื่อทำตามโปรแกรมที่ลิสต์รายการกันเอาไว้ แต่ด้วยความที่หญิงสาวเป็นนักแสดงที่กำลังดัง เมื่อพวกเขาเห็นว่ามีหทัยชนกรวมอยู่ในทริปนี้ด้วย จึงเป็นที่ฮือฮาของพนักงานในบริษัทไม่น้อย

“แอบตื่นเต้นนะคะเนี่ย”

“ยังไม่ชินอีกเหรอคะคนดัง”

“ไม่เหมือนกันนะคะ”

วชิรวิษยิ้มเอ็นดู เมื่อเห็นหญิงสาวจับมือเขาเอาไว้แล้วขยับมายืนซ่อนข้างหลังเขา ก่อนจะพูดคุยกับพนักงานดูแลในส่วนของรายการเที่ยวประจำวันอีกเล็กน้อย ก็พาหญิงสาวไปขึ้นรถเพื่อรอให้คนอื่นๆพร้อมในการออกเดินทาง

“เราจะไปที่ไหนกันคะ”

“พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำครับ”

“พวกเขาจะเห็นด้วยเหรอคะ”

“เพราะเราอนุญาตให้พาครอบครัวมาด้วย หลายคนเลยพาลูกหลานมา พี่จัดโปรแกรมเอาไว้เผื่อเด็กๆน่ะครับ”

“อ๋อ ค่ะ”

“โปรแกรมเราไม่เยอะหรอกจ้ะ นอกโปรแกรมเราปล่อยเวลาอิสระ เผื่อใครอยากเล่นน้ำหรือไปไหน มีแค่เวลาอาหารที่ทุกคนจะมารวมตัวกันเท่านั้นจ้ะ”

“รอบคอบจังเลยนะคะ”

“ชมหรือประชดพี่คะ คนสวย”

“ชมสิคะ”

“ครบแล้วครับ”

หลังจากพูดคุยเล่นกันอยู่สักพัก ดนัยก็เปิดประตูรถขึ้นมานั่งพร้อมกับรายงานเสียงดังฟังชัด ร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะสั่งให้ออกรถเพื่อเดินทางไปยังจุดหมายที่ต้องการ

เมื่อเดินทางมาถึงที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ พนักงานแต่ละคนจะได้รับตั๋วเท่ากับจำนวนคนที่พามาด้วย ก่อนที่พวกเขาจะได้รับเวลานัดพบรวมตัวกันในเวลาหลังจากนี้ 2 ชั่วโมง เพื่อจะได้ไปที่อื่นต่อ

“ไปกันเลยไหม”

“ค่ะ”

วชิรวิษผายมือให้หญิงสาวเดินนำออกไป ก่อนที่เขาจะก้าวเดินตามหลังเธอ ดนัยมองภาพตรงหน้าแล้วชะงักไป เขาค่อยๆเดินช้าลงแล้วแยกตัวออกไป

สองหนุ่มสาวเดินไปด้วยกันเรื่อยๆ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองพวกเขาด้วยความชื่นชม ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงสมาร์ทกับหญิงสาวนักแสดงแถวหน้าดีกรีนางเอก ยามที่เดินไปด้วยกันมันเหมือนพวกเขากำลังดูซีรี่ส์รักวัยรุ่นอยู่

“เริ่มหิวแล้วค่ะ แถวนี้มีอะไรขายพอให้รองท้องไหมคะ”

“หืม เพิ่งทานก่อนออกมาจากโรงแรมไม่ใช่เหรอคะ”

“ก็ใช่แหละค่ะ”

“ไม่ต้องคุมอาหารเหรอ”

“ไม่ขนาดนั้นค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวเราเดินไปที่ทางออกเร็วหน่อยไหม พี่ว่าน่าจะมีของขายอยู่นะ”

“ค่ะ”

หทัยชนกเดินไม่ต่อได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก ก่อนจะหันมาจับมือของชายหนุ่มที่เดินตามหลังให้เดินไปด้วยกัน

“ทำไมต้องเดินตามหลังด้วยล่ะคะ เดินไปพร้อมกันดีกว่าค่ะ”

วชิรวิษมองหญิงสาวด้วยแววตาอบอุ่น เขารู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่หญิงสาวยังเด็กจนปัจจุบัน เขามักจะคอยเดินตามหลังให้เธอเดินนำหน้าเขาอยู่หนึ่งก้าวเสมอ เพื่อที่เขาจะได้มองเห็นเธอได้ชัดเจนและคอยระวังให้เธอ แต่ในวันนี้เขาได้รู้แล้วว่าหทัยชนกรับรู้มาตลอดในสิ่งที่เขาทำ และเธอเองก็เป็นฝ่ายบอกให้เขาขยับขึ้นมาเดินไปพร้อมกัน