ตอนที่ 2 เจอกันอีกครั้งในวันที่โตขึ้น 1

“ไปรายงานตัวก่อน เดี๋ยวมา”

“เออ มาเร็วๆ”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินหายออกไปจากจุดที่บิดาของเธอกับเพื่อนๆของเขานั่งกันอยู่

วันนี้เป็นวันที่หญิงสาวรับปริญญา และเธอเป็นหลานคนแรกของกลุ่ม บรรดาเพื่อนของบิดาจึงพากันมาถ่ายรูปร่วมยินดีกับเธอด้วย

พ้นหลังหทัยชนกไป ได้มีร่างสูงเดินเข้ามาบริเวณนั้นพร้อมกับดอกไม้สดช่อใหญ่และช่อดอกไม้เงินสดที่มูลค่าไม่น้อย มืออบอุ่นหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดโทรออกหาเจ้าของช่อดอกไม้ที่เขาตั้งใจนำมาให้

“คิว อยู่นี่”

แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะกดรับก็มีเสียงเรียกเขาดังขึ้นไม่ไกล เมื่อเขามองหาไปทางที่มาของเสียงก็เจอกับกลุ่มเพื่อนนักดนตรีของเขาที่นั่งโบกมือเรียกกันอยู่ พร้อมกับโทรศัพท์ของเจ้าของช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือบิดาของเธอ

“รถติดเหรอ”

“นิดหน่อยพี่นุ มาช้าเพราะแวะไปเอาดอกไม้มา เจ้าเฟิร์นล่ะ”

“ไปรายงานตัว เดี๋ยวก็มา”

วชิรวิษพยักหน้ารับก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งที่ว่างอยู่เพื่อรอให้เจ้าของช่อดอกไม้มารับมันไป

“ร้อนมากอะ ขนาดยังเช้าอยู่เลยนะ อ้าวพี่คิว สวัสดีค่ะ”

“ครับผม”

“ทำไมสภาพเป็นแบบนั้น” อนุชิตถามบุตรสาวเมื่อเห็นสภาพเหน็ดเหนื่อยของเธอถึงแม้เธอจะยิ้มอยู่ก็ตาม

“ไปถ่ายรูปมานะสิ แวะถ่ายมาตลอดทางเลย”

หทัยชนกเริ่มได้รับบทบาทนางเอกตั้งแต่เธออายุ 16-17 ปี อาจจะเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาและการแสดงของเธอที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงได้รับบทบาทนางเอกเร็ว แต่ถ้าเทียบกับความพยายามและอายุการทำงานในวงการของเธอก็ไม่ถือว่าเร็ว

“ถึงคิวพี่หรือยัง”

“อุ๊ย ขอบคุณค่ะ”

มือใหญ่อบอุ่นส่งช่อดอกไม้ทั้งสองช่อให้กับหญิงสาวที่รับมากอดเอาไว้ ก่อนจะชวนกันถ่ายรูปกับเขาและกับคนอื่นเพราะเดี๋ยวเธอต้องถ่ายรูปกับกลุ่มแฟนคลับของเธอที่มาเพื่อเธอในวันนี้

หลังจากหญิงสาวเข้าหอประชุมไปคนอื่นก็พากันกลับก่อน รวมทั้งอนุชิตที่กลับไปเตรียมตัวที่บ้านก่อน ปล่อยให้วชิรวิษอยู่รอพาหญิงสาวกลับ

ไม่นานมานี้หทัยชนกเพิ่งปลูกบ้านหลังใหม่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของวชิรวิษมากนัก อันที่จริงหญิงสาวบังเอิญได้คุยกับบิดาเรื่องการขยับขยายออกจากบ้านเดิมเพราะเธอโตมากขึ้น จึงตั้งใจว่าจะปลูกบ้านบนที่ดินมรดกที่มารดาของเธอเคยทำเอาไว้ให้เมื่อเธอมีอายุครบ 20 ปี จนเมื่อได้เริ่มมาดูที่ดินผืนดังกล่าวก็พบว่ามันอยู่ใกล้บ้านของวชิรวิษมาก ห่างกันเพียงไม่กี่ซอยเท่านั้น

“อ้าว ทำไมอยู่คนเดียวล่ะคะ”

“กลับไปรอที่บ้านกันแล้วล่ะ ไปซื้อของขวัญกันด้วยมั้ง”

“ของขวัญ?”

“ก็วันนี้พวกเราบางคนจะได้ไปบ้านเฟิร์นครั้งแรกไง รวมทั้งพี่ด้วย”

“พี่ไม่เคยไปบ้านเฟิร์นเหรอ นึกว่าเคยมาหาป๊าแล้วเสียอีก”

“ว่างไม่ตรงกันเลยน่ะ ถ่ายรูปต่อไหม หรือจะกลับเลย”

“กลับเลยก็ได้ค่ะ ถ่ายรูปไปเยอะแล้ว กลับไปพักดีกว่า เราค่อยหาวันไปถ่ายนอกรอบนะคะ”

“ไม่มีปัญหาจ้ะ งั้นเปลี่ยนรองเท้าเลย เดี๋ยวพี่ถือให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ให้พี่ฝนถือให้ก็ได้ค่ะ”

“พี่ถือให้ดีกว่า”

หทัยชนกเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะหลังจากที่เธอมีอาการรองเท้ากัดแล้ววชิรวิษสังเกตเห็น หญิงสาวเก็บรองเท้าส้นสูงใส่กล่องแล้วเอาใส่ถุง โดยมีผู้จัดการของเธอคอยดูแลความเรียบร้อยให้

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มือคว้ากระเป๋าสะพายของหญิงสาวมาสะพายเสียเอง หอบเอาช่อดอกไม้พร้อมกับหยิบถุงใส่กล่องรองเท้ามาถือไว้  ปล่อยให้ผู้จัดการส่วนตัวของหทัยชนกเป็นคนถือช่อดอกไม้จากบรรดาแฟนคลับ

ระหว่างทางเดินกลับไปขึ้นรถตู้หทัยชนกแวะถ่ายรูปไปตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงรถ บรรดาแฟนคลับที่สนิทกันรวมทั้งผู้จัดการส่วนตัวของเธอก็ช่วยกันเอาช่อดอกไม้กับของขวัญขึ้นไปเก็บบนรถ

“เต็มรถเลย งั้นเดี๋ยวพี่ฝนกลับกับน้าแก้วก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเฟิร์นกลับกับพี่คิว”

“โอเค คุณคิวจอดรถที่ไหนคะ”

“ด้านนู้นครับ”

“งั้นเอาอย่างนี้ เดี๋ยวให้น้าแก้วขับรถพาคุณคิวไปเอารถ แล้วคุณคิวค่อยวนกลับมารับน้องเฟิร์น พี่ก็จะได้กลับกับน้าแก้วพอดี”

“ครับผม ระวังตัวกันด้วยนะทั้งสองคน คนเยอะมาก”

“ค่ะ”

หลังจากวชิรวิษขึ้นรถ ชายวัยกลางคนก็ขับออกไป หทัยชนกยังถ่ายรูปกับแฟนคลับและรับของขวัญไปเรื่อยๆระหว่างรอ จนกระทั่งสักพักใหญ่วชิรวิษถึงขับรถเข้ามาจอดรับ ทั้งสามคนช่วยกันเอาของขวัญส่วนหนึ่งขึ้นรถ รอจนแก้วขับรถตู้เข้ามาจอดก็ช่วยกันขนอีกส่วนขึ้นเก็บบนรถตู้ ก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นรถแล้วสารถีทั้งสองก็เหยียบคันเร่งพากันเคลื่อนตัวออกไป