บทที่ 3

“พี่เกื้อไม่ได้ทำอะไรค่ะคุณป้า อิ๋วเจ็บเท้าก็เลยร้องไห้เองค่ะ” ริ้วแพรรีบตอบเพราะไม่อยากให้สองแม่ลูกต้องมาทะเลาะกันเพราะความงี่เง่าไม่ได้เรื่องของเธอ เธอไม่อยากมีปัญหากับทุกคนในวันนี้

“โถคนดี รองเท้ากัดใช่ไหมลูก มานี่มาเดี๋ยวแม่พาไปเปลี่ยน” ท่าทีโอบประคองราวกับกลัวว่าลูกสะใภ้จะบุบสลายตายจากหากสัมผัสแรงๆ ของมารดาทำให้เกื้อคุณได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความตกใจไม่น้อย แม้ว่าแม่เขาจะใจดีแต่ก็ไม่บ่อยเลยที่ท่านจะแสดงท่าทีเหมือนชอบพอในตัวของใครสักคนให้ได้เห็นแบบนี้ พอจะหันไปถามบิดาท่านก็ชิงเฉลยความจริงที่คงจะมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยรู้มาก่อนให้ได้ฟัง

“แม่แกเขาชอบหนูอิ๋วมาก รายนั้นเขาเป็นลูกค้าเจ้าประจำร้านเค้กของเมียแก เห็นแบบนี้แกเตรียมตัวกลายเป็นหมาหัวเน่าได้เลยไอ้เกื้อ” คุณคิมเอ่ยบอกบุตรชายพร้อมแสยะยิ้มให้อีกฝ่ายที่กำลังยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ เขาและภรรยาต่างก็ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เหมือนภรรยาเขาจะดีใจมากกว่าที่จู่ๆก็ได้หนูริ้วแพรมาเป็นลูกสะใภ้

ทั้งเรื่องที่เรียกตัวนายอำเภอมาเพื่อจดทะเบียนให้กับทั้งคู่ก็เป็นอีกหนึ่งแผนการของคนช่างคิดที่อยากให้ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ไม่ใช่แค่แต่งงานบังหน้า ปกปิดความผิดที่ใครอีกคนสร้างเอาไว้แล้วหนีหายออกไปจากบ้านจนถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้อยู่

แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าเจ้าลูกชายตัวดีของเขามันจะเลือกใคร เขาและภรรยาก็พร้อมที่จะรักผู้หญิงคนนั้นด้วยอย่างไม่มีข้อแม้อยู่ดี…

เป็นนานกว่าเกื้อคุณจะได้ตัวภรรยาคืนจากมารดาที่ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อได้เห็นลูกสะใภ้เจ้าน้ำตาได้เปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ เขากับริ้วแพรควงกันขอบคุณแขกในงานจนครบก่อนจะถูกส่งตัวเข้าห้องหอซึ่งถูกจองไว้ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม ที่เหมาทั้งหมดเพื่อจัดงาน

“พ่อขอให้อิ๋วมีความสุขนะลูกนะ ฝากยัยอิ๋วด้วยนะตาเกื้อ น้องอาจยังเด็ก…แต่เรื่องงานบ้านงานเรือนรับรองว่าไม่เป็นสองรองใครแน่นอน” คุณประทีปที่อาสามาส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอแทนภรรยาที่หนีกลับบ้านตั้งแต่งานยังไม่เลิกเพราะทนมองภาพตรงหน้าไม่ได้เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจในตัวของบุตรสาวคนเล็ก ที่ไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังเลยสักครั้ง แต่ไม่รู้ทำไมบางครั้งก็เหมือนยังรักและดูแลริ้วแพรได้ไม่ดีพอ อาจเพราะต้องแบ่งส่วนนี้ไปให้ภรรยาและลูกใหม่ด้วย

“ครับคุณพ่อ” เกื้อคุณตอบรับเพียงสั้นๆ เรื่องนั้นเขาไม่เถียงเลยสักนิดเพราะบ่อยครั้งเวลาไปเยี่ยมท่านที่บ้านก็มักจะเห็นภรรยาตัวน้อยปัดกวาดเช็ดถูไปทั่วบ้าน หนแรกที่ได้เห็นหลงคิดด้วยซ้ำว่าเธออาจจะเป็นลูกสาวแม่บ้านด้วยคงไม่มีลูกสาวเจ้าของบ้านที่ไหนจะไปทำอะไรแบบนั้นได้แน่ แต่สุดท้ายความจริงที่ได้รู้มันก็ทำให้ต้องตกใจ

“พ่ออยากให้แม่ได้มาอยู่กับเราวันนี้ แม่เขาคงมีความสุขที่ได้เห็นอิ๋วแต่งชุดเจ้าสาวนะว่าไหม” ริ้วแพรแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เพราะมันนานมากแล้วที่เธอไม่เคยได้ยินบิดาเอ่ยถึงมารดาผู้ล่วงลับให้ได้ยิน เธอเองก็อยากให้แม่ได้มาอยู่กับเธอในวันนี้ แต่ก็คงทำได้แค่คิด

เธอเชื่อเสมอว่าท่านยังไม่ไปไหน ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยเป็นกำลังใจให้ในวันที่อ่อนแอมันคือความเชื่อเดียวที่ทำให้เธอมีกำลังใจ

“พ่อเองก็ขอต้อนรับหนูอิ๋วเข้าสู่ครอบครัวของเรานะลูกนะ ส่วนแกเจ้าเกื้อ ดูแลน้องให้ดี อย่าทำให้พ่อกับแม่น้องที่อยู่บนสวรรค์ต้องผิดหวัง” เกื้อคุณพยักหน้ารับคำสั่งของบิดาก่อนจะหันไปหามารดาบ้าง

“ส่วนแม่ก็ขอให้เราสองคนมีความสุขกับชีวิตคู่นะลูกนะ แม่เชื่อว่าสักวันลูกชายแม่จะต้องได้เห็นสิ่งที่แม่เห็นมาตลอด แม่ดีใจที่ได้หนูอิ๋วเป็นลูกสะใภ้ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรานะลูกนะ” ริ้วแพรโผเข้ากอดแม่สามีทั้งน้ำตา เธอรักท่านเหมือนกับแม่คนหนึ่งเพราะท่านมีเมตตากับเธอมาโดยตลอด สิ่งนั้นเทียบไม่ได้เลยกับแม่เลี้ยงของเธอเพราะเธอไม่เคยสัมผัสถึงความรักความห่วงใยของคนๆ นั้นสักครั้ง