บทที่ 4

“เอาล่ะ ผมว่าเราออกไปกันดีกว่า เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเขาจะได้มีเวลาผลิตหลานตัวน้อยๆ ให้พวกเราได้อุ้มเล่นกันเสียที พ่อเชื่อในมือแกนะเจ้าเอื้อ” คุณประทีปพูดขึ้นอย่างติดตลกก่อนจะเดินนำคนอื่นๆ ออกจากห้อง ปล่อยให้คู่ข้าวใหม่ปลามันอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง

“พี่เกื้อจะอาบน้ำเลยไหมคะ เดี๋ยวอิ๋วไปเตรียมน้ำให้” ริ้วแพรเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้น เธอไม่ค่อยมีโอกาสได้อยู่กับเกื้อคุณตามลำพังแบบนี้สักเท่าไหร่ พอได้มีโอกาสแทนที่จะมีความสุขเหมือนที่เคยคิดไว้ กับรู้สึกอึดอัดแบบแปลกๆ อาจเป็นเพราะสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ มันค่อนข้างแตกต่างไปจากทุกที

“อืม” ซึ่งเมื่ออีกคนขานรับเธอจึงลุกขึ้นเดินหอบเอาชุดเจ้าสาวที่ยาวลากพื้นหายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำหน้าที่ภรรยาเป็นครั้งแรก

เกื้อคุณได้แต่มองตามภรรยาป้ายแดงที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสับสน ไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้เขาจะได้ผู้หญิงที่แทบไม่เคยอยู่ในสายตามาเป็นเมีย คิดไม่ออกเลยว่าเขากับเธอจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันยังไงเพราะไม่ว่าจะเป็นนิสัย การใช้ชีวิต ความชอบล้วนก็ต่างกันไปหมดไม่มีอะไรที่เขากับริ้วแพรจะเข้ากันได้เลยสักอย่าง!

“พี่เกื้อคะ…” ชายหนุ่มพาตัวเองหลุดออกมาจากความคิดเมื่อเสียงเรียกเบาๆ ของคนที่หายไปนานหลายนาทีดังขึ้น ก่อนเขาจะเดินผ่านร่างบอบบางเข้ามาในห้องน้ำ ไม่มีแม้แต่จะคำขอบคุณให้ได้ยิน

ริ้วแพรนั่งรอสามีที่หายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนเขาจะเดินออกมาในสภาพที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่กำลังจะเข้านอนสักนิด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ได้ถึงความสงสัยจึงได้เฉลยออกมา

“นี่เธอคงไม่คิดว่าฉันจะเข้าหอกับเธอคืนนี้จริงๆ หรอกใช่ไหม”

“ปะ…เปล่าค่ะ อิ๋วไม่ได้คิดแบบนั้น”

“งั้นก็ดี เพราะถึงเธอจะคิดมันก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น! เราสองคนแต่งงานกับแค่หลอกๆ ถึงแม่ฉันจะชอบเธอและอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้มากแค่ไหน…แต่ฉันก็ไม่ได้คิดพิศวาสอะไรเธออยู่ดี เพราะฉะนั้นเธอควรจะอยู่ในที่ที่ควรอยู่ และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเราสองคนจะหย่าขาดจากกันทันที! สงสัยอะไรอีกไหม..” ริ้วแพรทำได้เพียงส่ายหน้าแทนคำตอบกลับไป ทุกคำพูดของเขามันชัดเจนจนเธอไม่ต้องถามหาความจริงอะไรอีกเลย เธอรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ชอบกัน

และคงไม่มีวันที่เขาจะมารักผู้หญิงจืดชืดไร้รสชาตอย่างเธอได้

แต่ถึงจะรู้เช่นนั้นใจเจ้ากรรมก็ยังรู้สึกเจ็บ เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบแต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ได้ยินมันจากปากเขา ไม่แปลกที่จะรู้สึกเจ็บ

“คืนนี้เธอนอนที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน เอาไว้พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับไปเก็บของกลับไร่ ถ้ามีใครถามก็บอกว่าเราสองคนเข้าหอกันทั้งคืน เข้าใจที่พูดไหม” เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวพยักหน้ารับแทนคำตอบ เธอจ้องมองร่างสูงโปร่งของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีหมาดๆ ของตัวเองที่ตอนนี้กำลังเดินออกไปจากห้อง คิดอยู่นานจึงตัดสินใจเอ่ยถามเขา

“แล้วพี่เกื้อจะไปไหนคะ”

“กฎข้อแรกที่เธอควรจำมันให้ขึ้นใจเมื่ออยู่ด้วยกันริ้วแพร…อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” นั่นคือคำตอบที่เธอได้รับก่อนเกื้อคุณจะพาตัวเองออกไปจากห้อง ทิ้งให้เธอผู้เป็นเจ้าสาวเข้าหอเพียงลำพังทั้งคืน