บทที่ 4

หญิงสาวเดินหลบเลี่ยงมาทางด้านหลังตัวเรือน ด้วยเป็นเวลาดึกสงัดและเป็นวันพระจึงไม่มีบ่าวเดินพลุกพล่าน

หลี่ซือซิงลัดเลาะไปยังสระบัวที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน แถวนี้มีองครักษ์คุ้มกันอยู่นอกประตูรั้ว จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อนางในการมาจับชู้

อากาศยามค่ำคืนหนาวเหน็บแต่ไม่เท่ากับใจยามนี้เลยด้วยซ้ำ หลี่ซือซิงเข่าแทบทรุด เมื่อพบสามีอยู่ในห้องของเจิ่นหรูเหมยจริง ๆ หน้าต่างบานกว้างเปิดอ้ารับลม ทำให้นางเห็นทุกอย่างกระจ่างชัด

ร่างแกร่งของสามีเปลือยเปล่าชื้นไปด้วยเหงื่อ พัวพันอยู่กับร่างระหงของเจิ่นหรูเหมย ที่ไม่เหลืออาภรณ์สักชิ้นบนตัวไม่ต่างกัน

สามีของนางโอบประคองใบหน้างามของเจิ่นหรูเหมย แล้วมอบจุมพิตดุดันโหยหา อย่างที่นางไม่เคยได้รับมาก่อน

หัวใจแตกละเอียดแทบล้มทั้งยืน

คิดมาตลอดว่าสามีของนางดีที่สุดในใต้หล้า ด้วยที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอกลู่นอกทาง

เช้าออกไปทำงานเย็นกลับบ้านตรงเวลา ที่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ นางคิดว่าเป็นเพราะงานเขายุ่ง

ที่แท้ไม่ใช่เช่นนั้นเลย เขาไม่ได้ซื่อสัตย์ภักดี แต่เพราะคนรักของเขาอยู่ในจวนนี้ต่างหาก

หลี่ซือซิงตอนนี้ มีความคิดจะสังหารคนขึ้นมาแล้ว

สองร่างชื้นแฉะพัวพันกันราวงูติดสัด อวัยวะทั้งสองเชื่อมประสาน ผลุบเข้าผลุบออก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแผ่วมาให้นางได้ยิน

“พี่รอง อ๊า ลึกมาก หรูเหมย สะ เสียว อ่าห์”

เสียงหวานที่ออดอ้อน พาให้หลี่ซือซิงน้ำตาไหลพราก นางพร้อมเหลือเกินพร้อมที่จะบุกเข้าไปเชือดคอคนทั้งสอง ให้ตายตกตามกันไป

ภาพบาดตานั้นทำให้สองมือหญิงสาวกำแน่น ปลายเล็บที่ฉีกขาดไปก่อนหน้ายังมีความคม จิกเข้าเนื้อกลางฝ่ามือหญิงสาวจนเลือดซิบ

หากแต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ สายตาพร่ามัวจับจ้องไปที่สามีกับชู้รัก

เจิ่นหรูเหมยอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนบนโต๊ะหนังสือ สองขาชันเข่าเอนลำตัวไปด้านหลังแล้วใช้ศอกยันลำตัวไว้ไม่ให้นอนราบไป

ริมฝีปากเล็กห่อแว่วเสียงครวญหวานหู ดูเชื้อเชิญและสุขสมในคราเดียวกัน

ทั้งสองดุดันราวกับลืมไปแล้วว่าเจิ่นหรูเหมยเพิ่งคลอด

เฉินเหลียงยวี่ยืนกระเด้าเอวสอบเข้าออก ก่อนจะโน้มตัวไปดูดดึงเต้างามเสียงดังหยาบโลน

แกนกายเบื้องล่างทะยานเข้าออกด้วยความเร็วที่ไม่ผ่อนลง เมื่อผละริมฝีปากออกเขาก็ใช้มือบีบเคล้นสองเต้าอย่างเมามัน

“คิดถึงเจ้ามากหรูเหมย พี่รองคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

ในขณะที่สามีของนางบอกคิดถึงสตรีอื่น เขาก็โถมกระหน่ำอัดกระแทกเอวสอบจนเจิ่นหรูเหมยตาเหลือกหวีดร้องสุขสมออกมา

พร้อมกับเสียงคำรามต่ำของสามี ที่ความสุขบนใบหน้าทะลุผ่านเพดานห้องไปแล้ว

เมือกขาวขุ่นทะลักออกมาปนเลือดจากอวัยวะทั้งสองที่เชื่อมกันอยู่

ภาพบาดตาและเสียงสุขสมของคนทั้งสองบาดลึกเข้าในอกหลี่ซือซิง สองมือนางกำแน่น สองขาก้าวไปประตูเรือนเยว่กวางอย่างห้ามใจไม่อยู่

‘พ่อฉาระเลว ฉาระเลวจริง ๆ’

ร่างเล็กของเด็กน้อยถูกมารดากอดกระชับแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

สิ่งที่มารดาเห็นเขาก็เห็นชัดเจนราวกับมารดาเป็นตาที่สองของเขา

แต่ในนิยาย หลี่ซือซิงไม่ได้มาเห็นภาพพวกนี้เลย ทำไมตอนนี้มาเห็นได้ล่ะ หรือว่า พอเธอมาเกิดใหม่ในร่างเด็กฉางเหวิน เส้นเรื่องเดิมจะเปลี่ยนไป

ใช่แล้ว อาจเป็นไปได้ ทุกอย่างยังสามารถเปลี่ยนแปลง

หลี่ซือซิง เฉินฉางฉาง เฉินฉางเหวิน ต้องไม่มีใครตาย เธอถึงจะอยู่อย่างสุขสบายในโลกแห่งนี้ได้

อีกไม่นานก็จะถึงงานเลี้ยงครบเดือน

พี่ชายอย่างเฉินฉางฉางก็จะประสบเคราะห์ร้าย ถูกผลักตกน้ำ เรื่องนี้จะแก้ไขอย่างไรดี

โอ๊ย ขอคิดทีหลังแล้วกัน ตอนนี้มาคิดเรื่องของหลี่ซือซิงก่อนดีกว่า ทำไงดีล่ะเหมือนนางจะไปสังหารคนแล้ว

‘ถ้าเป็นข้านะ ไม่เปิดโปงพ่อฉาระเลวตอนนี้หรอก ทำให้พวกเขาไม่มีที่ยืนในสังคม ไม่เหลืออะไรเลยสนุกกว่าเยอะ ตระกูลเฉินต้องล่มสลาย ข้าจะหย่ากับเขาก่อน แล้วค่อย ๆ เอาคืนพวกเขาอย่างสาสม’

หลี่ซือซิงหลับตากัดฟัน ในอกของนางถาโถมไปด้วยอารมณ์มากมาย เคียดแค้น ชิงชัง ผิดหวัง เสียใจ

สุดท้ายนางก็อดทนอดกลั้นได้เดินกลับเรือนด้วยน้ำตานองหน้าเพราะถูกความคิดของลูกน้อยห้ามไว้

ถูกต้อง นางต้องเอาคืนแน่แต่ต้องออกจากจวนนี้ให้ได้ก่อน ค่อยเปิดโปงอย่างที่บุตรชายของนางบอก

หลี่ซือซิงเดินกลับเรือนหยกดั่งคนไร้ชีวิตจิตใจ

นางคิดไม่ถึงว่าครอบครัวที่แสนอบอุ่นของนางได้พังลงตั้งนานแล้ว มีเพียงนางเท่านั้นที่อยู่ในความฝันงดงามนี้คนเดียว

หญิงสาวปาดน้ำตาทิ้งแล้วสูดหายใจเข้าลึก ฉีกยิ้มอ่อนโยนให้เฉินฉางฉางที่กำลังเดินมาที่ห้องของนางพอดี

“ฉางฉางเด็กดี นอนไม่หลับอีกแล้วหรือ”

“เปล่าขอรับ ลูกมาหาน้องชาย” เขาได้ข่าวว่าท่านแม่คลอดน้องชายจึงอยากมาดูแลท่านแม่ และเล่นกับน้อง

เด็กชายวัยหกขวบเขย่งเท้ามองน้อง หน้าตาเหี่ยวย่นปานนั้น ใช่น้องของเขาจริงหรือ เหมือนลิงในภาพวาดเสียมากกว่า “ท่านแม่นี่น้องหรือขอรับ”

“ใช่จ้ะ”

‘ว้าว พี่ชายข้าหล่อจังเลย’

เฉินฉางฉางเงยหน้ามองมารดา เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงเด็ก หรือว่าจะหูแว่วไปเอง

‘น่าเสียดายที่ถูกผลักตกน้ำ ถูกวางยาจนพิการในงานเลี้ยงครบเดือนของข้า ถูกลูกชู้พ่อฉาระเลวแย่งตำแหน่งผู้สืบทอด ถูกไล่ไปอยู่เรือนท้ายจวนลำพัง ไม่มีใครส่งข้าว ส่งน้ำ หิวจนขาดใจตาย’

ไม่ได้หูฝาด! เขาได้ยินความคิดน้องชายจริง ๆ แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านแม่จะไม่ดูดำดูดีส่งข้าวส่งน้ำเขาเลยหรือ

แม้ท่านพ่อจะไม่ค่อยรักเขา เข้มงวดไปหน่อย แต่ก็ยังเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่งนะ คงไม่ส่งเขาไปอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนั้นหรอก

‘คิดแล้วแย่จัง แม่ของข้าน่าสงสารกว่าพี่ชายอีก เลี้ยงดูลูกชู้จนโต คิดว่าเป็นลูกตัวเอง สุดท้ายลูกชู้เป็นคนลงมือสังหาร ถ้าท่านแม่ไม่ตาย พี่ชายคงมีชีวิตได้อีกนาน’

เป็นเพราะท่านแม่ถูกสังหารเขาจึงหิวจนตายหรือนี่ ลูกชู้คนนั้นเป็นใครกัน เขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด

เหมือนว่าท่านแม่จะไม่ได้ยินเสียงน้องชาย เขาต้องปกป้องท่านแม่ให้ดี ปกป้องน้องชายหน้าลิงด้วย

เด็กน้อยฉางฉางสัญญากับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นเรื่องดีให้ได้

‘พ่อฉาระเลวคนนั้นไม่เสียใจด้วยซ้ำ แต่งตั้งชู้เป็นภรรยาเอก ลูกชู้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดหลังท่านแม่ตายได้สามเดือน’