บทที่ 2

เฮือก!! ไป๋ซูหลินในร่างเด็กแรกเกิด ถูกฝันร้ายผลาญพลังงานไปไม่น้อย ตื่นมาจึงรู้สึกหิวทันที ในหัวสมองคิดถึงแต่เรื่องกิน

‘หิวจังเลย หิวจังเลย’

ไป๋ซูหลินพยายามลุกขึ้นไปหาของกินแต่ขยับไม่ได้

ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นชินนัก

ดวงตาคู่เล็กกลอกไปมา มองห้องหรูหราที่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยาย กลายเป็นเด็กทารกที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ และต้องถูกฝังทั้งเป็น

เธอถูกดินกลบหน้าขาดใจตายไปแล้ว

หลังจากนั้นวิญญาณก็ได้พบกับเด็กคนหนึ่ง สวมชุดสีขาวลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนเทพเซียนที่เธอดูในซีรีส์ไม่มีผิด

เด็กคนนี้หน้าตาดีมาก ขาวอวบอ้วน น่าฟัด น่ากอด น่าหอมมาก เสียดายที่จิตใจคับแคบไปหน่อย พอเธอลืมตาเด็กคนนั้นก็ถามว่า

“ทรมานหรือไม่ขอรับ”

“หนูเป็นใครอีกล่ะ” ไป๋ซูหลินขมวดคิ้วถามกลับ

บรรยากาศโดยรอบเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยต้นไม้และไอหมอก

“ข้าคือเฉินฉางเหวิน เด็กที่เจ้าสร้างให้เกิดแล้วดับสูญไป ข้าอยากให้เจ้าลิ้มลองบ้าง ว่าข้าทรมานแค่ไหน”

ห๊า เฉินฉางเหวิน ชื่อคุ้นจังแฮะ

คิดออกแล้ว ตัวละครเด็กในนิยายที่ถูกฝังทั้งเป็นตั้งแต่ตอนแรก

“ฉันแค่แต่งนิยายเอง ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใครเลยนะ มันก็แค่นิยายไม่มีใครต้องเจ็บต้องตายจริงสักหน่อย”

“แต่ข้าตายแล้ว โลกนิยายที่เจ้าสร้างขึ้นมาข้าทรมาน ตอนนี้เจ้าได้ลองเป็นข้าแล้ว รู้สึกอย่างไรล่ะตอนถูกดินกลบฝัง”

ไป๋ซูหลินคิดไปถึงตอนถูกดินกลบหน้า ทรมาน หายใจไม่ได้ หนีไม่พ้นแล้วขนลุกเกรียว

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะแก้บทใหม่ทั้งหมด ส่งฉันกลับไปเถอะนะ ฉันจะรื้อแต่งใหม่เลยก็ได้ ขอร้องล่ะหนู”

ไป๋ซูหลินสาบานเลยถ้ากลับไปได้ เธอจะเปลี่ยนบทบาทของตัวละครทั้งหมด ไม่ให้ใครต้องตายอย่างทรมานอีก

“ข้าต้องทนดู ท่านแม่และพี่ชายถูกกลั่นแกล้งจนตายมาแล้ว ข้าไม่อยากทนมองอีก ครั้งนี้ข้าได้รับพรบริสุทธิ์จากท่านเทพมาหนึ่งข้อ ขออะไรก็ได้ รู้หรือไม่ข้าขออะไร”

“ขอให้ฉันมาที่นี่เหรอ”

“ใช่ข้าขอให้เจ้ามาที่นี่ มาใช้ชีวิตแทนข้า อยากให้เจ้าได้มาลิ้มลองความทรมานของข้าดูบ้าง ข้าไม่อยากเห็นท่านแม่และพี่ชายข้าต้องตาย ดังนั้น เจ้าจะต้องเปลี่ยนชะตาของพวกเขาให้ได้” พูดจบร่างเด็กน้อยก็เลือนหายไปในอากาศ

“เดี๋ยวก่อนสิ ฉันจะเปลี่ยนชะตาพวกเขายังไงล่ะ ฉันไม่มีพลังพิเศษอะไรสักอย่าง อย่าเพิ่งไปสิ กลับมาก่อน มาเพิ่มพลังวิเศษให้ฉันก่อน” ไป๋ซูหลินร้องเรียกเท่าไรก็ไร้วี่แววของเด็กน้อยขาวอวบคนนั้น

“กรี๊ดดด อยากจะบ้า ซูหลินแก่จะใช้ชีวิตเป็นเด็กแรกเกิดยังไงก่อน พูดก็ไม่ได้แล้วจะเปลี่ยนชะตาคนอื่นยังไง ไอ้เด็กเปรตนั่นก็นะ หาเหาใส่หัวให้ฉันจริง ๆ”

เธอกำลังด่าเด็กคนนั้นก็ถูกแรงโน้มถ่วงดูดให้ตัวลอยหมุนเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความหิวโหย

มือเล็กช้อนอุ้มบุตรชายขึ้นมาทั้งน้ำตา “ฉางเหวินแม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

จู่ ๆ ตอนนางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มลูกน้อย เขาก็ลืมตามายิ้มให้นาง พร้อมเสียงที่บ่นว่าหิว

‘แม่สวยจังเลย’

ตอนแรกนางคิดว่าตัวเองตาฝาด จนกระทั่งได้ยินเสียงความคิดบุตรชายถึงสองครั้ง นางจึงรู้ว่าปาฏิหาริย์มีจริง

ลูกที่ไม่หายใจแล้วของนางฟื้นขึ้นมาจริง ๆ ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา

หญิงสาวอุ้มลูกน้อยมานั่งที่ตั่ง โอบกอดเขาไว้อย่างอบอุ่นอ่อนโยน จากนั้นก็เปิดผ้าบริเวณหน้าอกออกให้เด็กน้อยได้ดื่มนม

ปากเล็ก ๆ อ้ากว้างเหมือนลูกนกรอคอยอาหาร ใบหน้าเล็กป้อมสั่นงันงก พอมีบางสิ่งเข้าไปในปากก็งับแล้วดูดอย่างหิวโหย

หลี่ซือซิงใช้เท้าจิกพื้นระบายความเจ็บ นัยน์ตากลมโตปริ่มไปด้วยหยาดน้ำสีใส

“ลูกรักคงหิวมากสินะถึงดูดแรงเพียงนี้ ค่อย ๆ กินเถิดไม่มีผู้ใดแย่งเจ้า”

ใบหน้าอ่อนหวานก้มมองบุตรชาย ที่ไม่สนใจอย่างอื่น นอกจากอาหารตรงหน้าก็รู้สึกเอ็นดู อบอุ่นหัวใจ และเต็มไปด้วยความสุข

โชคดีเหลือเกินที่เขาไม่เป็นอะไร แก้วตาดวงใจของนางยังมีลมหายใจอยู่ เป็นเรื่องที่ดีที่สุดในวันนี้ และเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อที่สุดอีกด้วย

หลังจากดื่มนมอิ่มแล้วนางก็ได้ยินเสียงของบุตรชายอีกครั้ง

“พ่อฉาระเลวกลับมาแล้ว เขาไปหาชู้รักที่เรือนปีกซ้าย ไม่มาหาพวกเรา”

หลี่ซือซิงนิ่งค้างไปชั่วขณะด้วยคิดไม่ถึงว่าชู้รักที่บุตรชายพูดถึงจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้

เรือนปีกซ้ายเป็นเรือนของเจิ่นหรูเหมย ญาติผู้น้องของสามีที่รับเข้าจวนเมื่อสี่ปีก่อน มาพร้อมบุตรชายหนึ่งคนที่มีอายุมากว่าบุตรชายนางไม่กี่เดือน

เพราะความสงสารที่ญาติผู้น้องของสามีไร้ที่พึ่ง ยังต้องเลี้ยงลูกตัวคนเดียวถูกสามีทอดทิ้งมา จึงใส่ใจเป็นอย่างมากกำชับเฉินเหลียงยวี่ผู้เป็นสามีหลายครั้ง ให้ดูแลญาติผู้น้องกับบุตรชายให้มากหน่อย

ตอนนั้นนางยังด่าสามีชั่วของญาติผู้น้องอยู่เลย นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะเป็นการฝากเนื้อไว้กับเสือไปได้

สามีที่แสนดีของนางเก่งเสียจริง ซ่อนชู้ไว้ในจวนเป็นเวลาสี่ปีโดยที่นางไม่รู้อะไรเลย

พวกเขาคงหัวเราะเยาะนางน่าดูที่โง่เขลา

หลานชายอย่างหนิงเทียน นางก็รักและเอ็นดูไม่ต่างจากลูกในไส้ ไม่ต้องรอให้สามีเอ่ยปาก นางก็รู้ว่าเขาไม่อยากให้หนิงเทียนไร้สกุล

นางเลยเสนอให้เขารับหนิงเทียนเป็นบุตรบุญธรรมอย่างใจกว้าง ทำให้หนิงเทียนได้ใช้สกุลเฉิน มีชื่ออยู่ในผังตระกูลเสร็จสรรพ

หยิบยื่นความจริงใจให้สารพัด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกหักหลัง

หลี่ซือซิงนั่งเหม่ออยู่พักใหญ่ ชั่งใจว่าควรจะไปดูดีหรือไม่