บทที่ 9 คนแปลกหน้า 3

“คุณเห็นใช่ไหมคะ ว่าฉันท้อง”

“ไม่เห็นก็ตาบอดแล้วล่ะครับ” พันรบหัวเราะขำกับคำถามของหญิงสาว ท้องกลมนูนขนาดนี้ ใครบ้างจะมองไม่เห็น

“คุณคิดอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ ถ้าจะมาหลอกเอาเงินจากฉัน ฉันไม่มีหรอกนะคะ”

“หน้าผมเหมือนสิบแปดมงกุฎหรือยังไง ถึงคิดว่าผมจะมาหลอกเอาเงินจากคุณ”

ใครจะไปรู้ว่าพันรบกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ มีที่ไหนคนไม่รู้จักกัน แต่ขอมานั่งเฝ้ากินข้าว หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอ้าง ก็ยังเชื่อไม่ได้อยู่ดี

“ผมแค่ถูกชะตากับคุณ ไม่รู้สิ ปกติมีแต่ผู้หญิงเข้าหาผม คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมเดินเข้าหา และคุณก็เป็นผู้หญิงคนแรกอีกเหมือนกันที่ไม่อยากรู้จักผม” หน้าตาและท่าทีของพันรบดูจริงจังและแน่วแน่มาก แต่ของแบบนี้มันแสดงได้ ใครจะไปอยากเชื่อว่าผู้ชายที่หน้าตาดีจะอยากมารู้จักผู้หญิงหม้ายที่มีลูกติดท้องอย่างเธอ

“คิดว่าฉันจะเชื่อที่คุณพูดจริง ๆหรือคะ ฉันไม่ใช่เด็กที่จะแยกแยะไม่ออกว่าอะไรดีอะไรไม่ดี”

“พันรบ อัครศรสิน เจ้าของบริษัทนำเข้าชิ้นส่วนยานยนต์และเจ้าของผับหรูย่านสาทร เป็นลูกชายคนโตของคุณพิพัฒน์กับคุณสุพิน มีน้องสาวชื่อแพรวพรรณ มีหลานสาวชื่อเพชรพลอย ถ้ายังไม่เชื่อก็ลองเอาชื่อของผมไปค้นในเน็ตดู คุณจะได้รู้ว่าผมไม่ได้พูดโกหก และผมไม่ใช่มิจฉาชีพ”

พันรบร่ายยาว เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งสาธยายชื่อพ่อแม่และน้องสาวให้คนแปลกหน้าฟัง แต่หนนี้เขาจำเป็น เพราะคนที่นั่งฟังที่เขาพูดดันเป็นผู้หญิงที่เขาถูกชะตาและถูกใจ และแน่นอนว่าถ้ามีโอกาสได้สานต่อความสัมพันธ์ เขาก็จะเดินหน้าทันที

บางทีหนนี้ เขาอาจจะยอมถอดเขี้ยวเล็บ สลัดผู้หญิงที่อยู่ข้างกายทุกคนออกไปให้พ้นตัวก็ได้

ไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจ ว่าที่คุณแม่หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า กดค้นหาชื่อของพันรบในอินเทอร์เน็ตทันควัน แค่เพียงชั่วครู่เดียว รูปภาพของเขาก็โชว์หราอยู่บนหน้าจอของเธอทันที

เขาพูดความจริงทุกอย่าง

พันรบลอบยิ้ม นึกชอบใจที่พราวพนิตเป็นคนละเอียดรอบคอบและไม่ยอมปล่อยผ่าน อย่างที่บอก เขาผ่านผู้หญิงมาทุกรูปแบบ แต่ส่วนมากแล้วจะเป็นผู้หญิงหิวเงินเสียมาก ยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่าเป็นคนรักสนุก นั่นอาจเป็นเพราะว่าเขายังไม่เจอคนที่คิดว่าใช่ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกใจกับความรู้สึกของตัวเองที่ทำไมถึงมาถูกชะตากับผู้หญิงที่มีตำหนิคนนี้ได้ ทั้ง ๆที่หน้าตาและฐานะอย่างเขา จะกระดิกนิ้วสั่งผู้หญิงคนไหนมานอนรอบนเตียงก็ได้

“ยังคิดว่าผมเป็นมิจฉาชีพอีกไหม”

“...”

พราวพนิตเก็บมือถือใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า หลังจากนั้นก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระดาก รับรู้ถึงรสชาติเฝื่อน ๆ ของน้ำเปล่าที่กลืนลงผ่านลำคอของตัวเอง

“ไม่แปลกหรอกที่คุณจะระแวงผมเพราะผมก็ยังแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงมาถูกชะตาคุณได้ มีอย่างหนึ่งที่ผมอยากให้คุณรู้ ผมไม่คิดว่าการที่คุณมีลูกติดท้อง มันจะเป็นปัญหาใหญ่ที่จะทำให้ผมไม่อยากรู้จักคุณ และแน่นอนว่าถ้าผมชอบคุณได้ ผมก็รักลูกคุณได้เหมือนกัน”

คนฟังนั่งกลืนน้ำลายเหนียว ๆลงคอ พันรบกำลังขายขนมจีบเธออยู่อย่างนั้นเหรอ แปลกคน ผู้หญิงมีตั้งมากมาย มาพิศวาสอะไรกับผู้หญิงท้องแก่ใกล้คลอด และไอ้การที่เป็นคนกล้าพูดกล้าแสดงออกของชายหนุ่ม มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ถึงจะรู้ว่าคนรวยอย่างเขาคงไม่มาหลอกเอาอะไรจากผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอก็เถอะ

“คุณพูดแบบนี้คือคุณจะจีบฉัน? คุณจะจีบผู้หญิงท้องโตที่เพิ่งหย่ากับสามี?”

“ใช่ ผมจะจีบคุณ” เมื่อกล้าถามออกมาตรง ๆพันรบก็กล้าตอบกลับไปแบบตรง ๆเหมือนกัน

พราวพนิตผินหน้ามองไปทางอื่นโดยพลันหลังจากที่ได้ยินที่ชายหนุ่มพูด เอาเข้าจริง ๆตอนนี้ เธออยากหายตัวไปจากตรงนี้ที่สุด เกิดมาก็เพิ่งเคยพบเจอผู้ชายหน้ามึนอย่างเขา

ความเคลื่อนไหวที่หน้าท้องนูนสะดุดสายตาของพันรบ ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้ม เมื่อตอนที่น้องสาวตั้งท้อง เขามักจะรอโอกาสที่จะได้เห็นและสัมผัสเวลาที่หลานสาวดิ้นดุกดิกอยู่ในท้องของน้องสาวเสมอ แต่ทว่าก็แทบจะไม่มีโอกาส เมื่อใดที่น้องสาวบอกว่าหลานกำลังดิ้น พอเขายื่นมือไปจับที่หน้าท้องของน้อง หลานสาวตัวน้อยก็หยุดการเคลื่อนไหวลงทันที เหมือนพราวพนิตจะอ่านสายตาของรุจน์ออก หญิงสาวยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าท้องของตัวเองทันที

“เด็กผู้หญิงหรือผู้ชายครับ”

“ผู้หญิงค่ะ” ว่าที่คุณแม่พูดด้วยน้ำเสียงบางเบา แววตาที่เปล่งประกายความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมพลอยทำให้ว่าที่คุณแม่รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด น่าแปลกที่พันรบทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวและวางใจได้ในคราเดียวกัน มันคงจะดีไม่น้อย ถ้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นรุจน์ อดีตสามีและพ่อของลูก รักแรกที่ยังไม่ลบเลือนหายไปจากความรู้สึกของเธอ

แต่มันก็คงเป็นได้แค่ฝันอีกตามเคย

พราวพนิตกลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม ข้าวของเครื่องใช้ของลูกวางเรียงรายอยู่กลางห้องรับแขก ก่อนจะแยกจากพันรบที่ร้านอาหาร เขาก็ตื้อที่จะมาส่งเธอถึงที่บ้านและยังคาดคั้นที่จะขอเบอร์ติดต่อของเธอเอาไว้อีกด้วย เพราะความคิดน้อยพราวพนิตจึงแกล้งบอกเบอร์มั่ว ๆให้กับเขา แต่ใครจะไปคิดว่าพันรบจะกดโทรออกตามเบอร์ที่เธอให้ไว้ ท้ายที่สุดก็ต้องยอมบอกเบอร์มือถือที่ถูกต้องให้เขารู้ เขาถึงได้ยอมรามือและปล่อยให้เธอกลับบ้านตามลำพัง ต้องยอมรับว่ารู้สึกโล่งใจมากที่อย่างน้อยพันรบก็ยังยอมรับฟัง ไม่ดื้อดึงมัดมือชกมาส่งเธอที่บ้าน คิดเอาไว้ถ้าแยกจากเขาเมื่อไหร่ ก็ค่อยบล็อกเบอร์ทันที

ตั้งแต่ที่หย่าขาดจากรุจน์ พราวพนิตยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิตได้อีก หัวใจของเธอเป็นของรุจน์เพียงคนเดียวเท่านั้น ทั้ง ๆที่พยายามจะตัดใจจากพ่อของลูก แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้สักที นานนับสิบปีที่พราวพนิตหลงรักรุจน์ เธอแอบชอบอดีตสามีตั้งแต่ที่ได้พบหน้ากันครั้งแรกเสียด้วยซ้ำ ตอนนั้นเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย ส่วนรุจน์เพิ่งจะจบปริญญาตรีและกำลังจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เธอกับรุจน์รู้จักกันเพราะป้าสาวิตรีกับคุณแม่ของชายหนุ่มเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือวันที่ได้พบหน้ากันมันคือวันนัดดูตัว โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด

หญิงสาวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณป้ารจเรศทาบทามเธอให้กับลูกชาย จนวันที่เรียนจบ ถึงได้รู้ว่าทั้งป้าสาวิตรีและแม่ของรุจน์อยากให้เธอแต่งงานกับเขา พราวพนิตยอมรับว่าลึก ๆก็แอบดีใจที่รู้ว่าจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองหลงรักมานานหลายปี นั่นเพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนเสียด้วยซ้ำว่าพ่อของลูกมีผู้หญิงที่รักที่หมายมั่นจะให้เป็นเจ้าสาวของเขาอยู่แล้ว เป็นเพราะเธอเองที่มองไม่เห็นถึงความผิดปกติ ท่าทีของรุจน์ในวันที่รู้ว่าจะได้แต่งงานกับเธอ ชายหนุ่มดูไม่ได้มีความยินดีใด ๆ ความจริงการแต่งงานระหว่างเธอกับเขามันไม่ควรเกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ ถ้าไม่อย่างนั้นวันนี้ตัวของเธอกับรุจน์ต่างคนต่างก็ไม่ต้องมานั่งจมอยู่กับความเสียใจแบบนี้