บทที่ 4 ไม่เหมือนเดิม

แก้วไวน์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้สิตานึกฉงน นานทีปีหนจะเห็นรุจน์ดื่มน้ำเมา ถ้าไม่เข้างานสังคม รุจน์แทบไม่แตะต้องของพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรไปคะทำไมถึงมานั่งดื่มคนเดียวอย่างนี้”

สิตาหย่อนตัวนั่งลงบนตักของแฟนหนุ่มแล้วหยิบแก้วไวน์ที่ยังหลงเหลืออยู่ขึ้นมาดื่ม ก่อนจะใช้ปลายจมูกคลอเคลียไปตามกรอบหน้าคม นิ้วมือเรียวยาวยุ่มย่ามอยู่กับกระดุมเสื้อเชิ้ตเนื้อดี

“คืนนี้ให้สิผ่อนคลายให้รุจน์นะคะ”

สิตานัยน์ตาวาวลุกวาวด้วยความกระสันอยาก รุจน์ยังเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอคลั่งไคล้ ฝ่ามือบางลากไล้ไปตามแผงอกแน่นหนัดพร้อมกับแนบริมฝีปากลงกับซอกคอของเขา รุจน์เอนกาย พิงตัวไปกับโซฟากว้าง ดวงตาคู่คมหลับพริ้มด้วยความรู้สึกสับสน

ก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลย ชายหนุ่มขยับลุกนั่งตัวตรงพร้อมกับใช้มือดันคนที่กำลังปลุกปั่นอารมณ์ดิบในกายของเขาออกห่าง

“วันนี้ผมเหนื่อย”

สิตาชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ กี่ครั้งกี่หนแล้วที่รุจน์ยกข้ออ้างขึ้นมาเพื่อที่จะไม่ต้องร่วมรักกับเธอ เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่สิตาคลอเคลียและเริ่มเป็นฝ่ายจู่โจม

รุจน์มักจะคล้อยและจบกันที่เตียงทุกครั้ง

“คุณจะเอายังไงกับสิกันแน่คะรุจน์”

รุจน์นั่งเงียบ ใช่...เขาจะทำยังไงกับความรู้สึกที่มีต่อ สิตาอย่างไรดี สิตาไม่ผิด แต่คนที่เป็นฝ่ายผิดคือตัวของเขาเอง

“ตั้งแต่ที่คุณหย่ากับเด็กนั่น คุณก็เอาแต่ปฏิเสธสิตลอด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าที่คุณจะแต่งงานกับเธอ เราเคยมีความสุขกันมากแค่ไหน แต่ดูคุณตอนนี้สิคะ คุณทำเหมือนตัวเองกำลังอกหัก สิชักเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ”

“ผมขอโทษ”

ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ทั้งนั้น สิตาพูดถูก ตอนนี้เขาเหมือนคนที่กำลังอกหัก ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสดชื่นหรือผ่อนคลายขึ้นมาได้เลย สาเหตุมันเป็นเพราะพราวพนิต

ตั้งแต่ที่รู้ว่าอดีตภรรยาขายบ้านขายรถ แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทำไมรุจน์ไม่รู้สึกยินดีกับหญิงสาวอย่างที่ควรจะเป็น เขาควรจะดีใจที่พราวพนิตก้าวข้ามความเสียใจไปได้ ไม่ใช่มานั่งคิดถึงความหลังและคิดถึงอดีตภรรยาอยู่แบบนี้

“คุณยังรักสิอยู่ไหมคะรุจน์ ใจของคุณตอนนี้เป็นของสิหรือเป็นของเมียเก่าคุณกันแน่” สิตาเบื่อที่จะต้องมาทนแบกรับความรู้สึกบ้า ๆนี้เต็มทนแล้ว สองปีที่ผ่านมาที่เสียรุจน์ไปให้เด็กคนนั้น มันก็มากเกินพอที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทนได้

“ผมขอโทษ”

“เลิกพูดคำนี้เถอะค่ะ สิไม่อยากฟัง สิ่งที่สิต้องการคือหัวใจของคุณ สิว่าคุณน่าจะต้องการเวลาให้กับตัวเอง เราลองห่างกันดูสักพักดีกว่าค่ะ บางทีคุณอาจจะคิดได้ว่าคนที่อยู่เคียงข้างและเฝ้ารอคุณมาตลอดคือสิไม่ใช่เด็กคนนั้น”

สิตาสะบัดหน้าแล้วลุกออกไปจากห้อง เสียงปิดประตูที่ดังสนั่นคงบอกได้ถึงอารมณ์ของเธอตอนนี้

ไม่ผิดที่สิตาจะโมโห แต่รุจน์ไม่รู้ว่าทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้จริง ๆ จะเดินหน้าต่อกับสิตามันก็เหมือนว่าเขากำลังฝืนความรู้สึกของตัวเอง

จะกลับไปคืนดีกับพราวพนิตก็คงไม่มีทางเป็นไปได้

“อยู่ที่ห้องไหมคะ สิจะได้ไปหา”

ริมฝีปากที่ฉ่ำวาวด้วยลิปสติกสีแดงสดคลี่ยิ้มกว้างเมื่อปลายสายตอบกลับมาด้วยคำตอบที่ทำให้พอใจ ในเมื่อรุจน์ยังกล้าปันใจไปหาผู้หญิงคนอื่นได้ เธอก็ยอมมีสิทธิที่จะทำแบบนั้นเหมือนกัน

“คุณจะโทษสิไม่ได้นะคะรุจน์ คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายนอกใจสิ” รถของสิตาแล่นออกไปจากลานจอดรถของคอนโดหรูใจกลางเมือง คงไม่มีผู้หญิงน่าโง่คนไหนหรอกที่จะจมปลักยอมเป็นของตายให้กับผู้ชายคนหนึ่ง แม้ว่าครั้งหนึ่งจะเคยรักและเทิดทูนมากก็เถอะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความไม่หนักแน่นของรุจน์เอง ในเมื่อชายหนุ่มเลือกที่จะทำตามความต้องการของแม่มากกว่าผู้หญิงที่บอกว่ารักนักรักหนาอย่างเธอ แล้วเรื่องอะไรจะยอมเป็นของตายและตัวเลือกให้กับเขา

ถ้าดูไม่ผิดรุจน์ก็คงหลงเสน่ห์เมียเก่าไม่เบา ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงไม่เอาแต่ปฏิเสธเธอทุกครั้งแบบนี้

สองร่างเปลือยเปล่านัวเนียกันอย่างถึงพริกถึงขิง เสียงร้องครวญครางปานจะขาดใจของสิตาดังระงมทั่วทั้งห้องโถงรับแขกของเพ้นเฮ้าส์สุดหรู ตั้งแต่ที่รุจน์ตัดสินใจตกลงที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่ของชายหนุ่มหามาให้ สิตาก็เลือกที่จะสานสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นทันที

พีรภพ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง นอกจากหน้าตาที่หล่อเหลา ฐานะของเขาก็ร่ำรวยไม่แพ้รุจน์เลยสักนิด ถึงแม่ว่าภูมิหลังของผู้ชายคนนี้อาจจะไม่สวยงาม เพราะเท่าที่รู้มาธุรกิจของพีรภพเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ผิดกฎหมายอยู่บ้าง

แต่คนอย่างสิตาก็ไม่ได้ใส่ใจ

ตราบใดที่พีรภพยังให้ความสุขและยกย่องให้เธอเป็นที่หนึ่ง สิตาก็ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้ว เพราะด้วยเหตุนี้เธอถึงไม่ใส่ใจกับท่าทีที่หมางเมินของรุจน์ เพราะต่อให้ไม่มีเขา เธอก็ยังมีพีรภพอยู่ทั้งคน

“คุณยังร้อนแรงไม่เปลี่ยนเลยนะสิ”

น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยขึ้นมาในขณะที่ช่วงล่างยังคงกระแทกกระทั้นเข้าออกช่องทางฉ่ำเยิ้มอย่างหนักหน่วง ฝ่ามือหนาทั้งฟาดและขย้ำไปบนเนื้อสะโพกเต่งตึง ทั่วทั้งแผ่นหลังนวลเนียนมีทั้งรอยแดงจากฝ่ามือและรอยฟันของเขา

สิตายังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ปรนเปรอความสุขให้อย่างเต็มที่และถึงใจเขามากที่สุด ความเจนจัดในทุกท่วงท่าและการตอบสนองทุกความต้องการของเขาได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องมันคือสิ่งที่ยังมัดใจไม่ให้เกิดความเบื่อหน่าย นาน ๆทีจะมีโอกาสได้เจอตัวแม่ในเรื่องอย่างว่า คนอย่างพีรภพก็ต้องตักตวงให้อิ่มหนำสำราญใจสักหน่อย

แลกกับเศษเงินเล็ก ๆที่จ่ายให้ผู้หญิงคนนี้บอกคำเดียวว่าโคตรคุ้ม

“สิร้อนแรงกับคุณแค่คนเดียว”

พีรภพแสยะยิ้มอย่างชอบใจ เขาไม่ได้หูหนวกตาบอดถึงกับไม่รู้ว่าสิตากำลังคบหากับใครอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะตราบใดที่ผู้หญิงคนนี้ยังปนเปรอความสุขให้เขาได้ สิตาก็ยังจะได้อยู่ข้างกายไปจนกว่าเขาจะเบื่อหน่ายเอง

“พูดแบบนี้อยากได้อะไรจากผมอีกล่ะ”

สิตาฉีกยิ้มกว้าง ทุกครั้งที่ใช้ร่างกายมอบความสุขให้กับพีรภพ ชายหนุ่มมักจะมีของเล็กน้อย ๆตอบแทนน้ำใจของเธอเสมอ และแน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุด ใครจะยอมเสียตัวให้ผู้ชายเอาฟรี ๆกัน อ่างน้อยมันก็ควรมีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยก็ยังดี

“กระเป๋าที่สิใช้มันเก่าแล้ว สิอยากได้เพิ่มอีกสักใบ”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน สองมือขยุ้มผ้าปูที่นอนเอาไว้เพื่อยึดหลักเมื่อรู้สึกว่าคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเพิ่มความหนักหน่วงขึ้นจนรู้สึกจุกไปทั่วทั้งตัว

แต่ก่อนที่พีรภพจะปล่อยให้ตัวเองได้สุขสม ชายหนุ่มก็หยุดกิจกรรมอย่างทันควันแล้วพลิกกายนอนแผ่หลาอยู่ข้าง ๆร่างเย้ายวนเปลือยเปล่า หลุบตามองความผงาดใหญ่โตของตัวเองอย่างมีเลศนัย

“ทำให้ผมมีความสุขให้สมกับกระเป๋าที่คุณอยากได้”

สิตาเลียริมฝีปากพร้อมกับทิ้งสายตาอยู่กับเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของคนที่นอนอยู่ เธอคลานขึ้นไปนั่งคร่อมทับ ถูไถดอกไม้บวมเป่งกับท่อนเอ็นอุ่นร้อน แอ่นกาย เอื้อมมือไปจับที่หน้าท้องแกร่ง โยกย้ายส่ายสะโพกไปมาแล้วส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ

พีรภพมองสองเต้าอวบอิ่มที่มีแต่รอยฟันของเขา สิตาจัดว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง รูปร่างของเจ้าหล่อนไร้ที่ติ อกเป็นอก เอวเป็นเอว แม้จะไม่ได้สดสะอาดเหมือนสาวแรกรุ่น แต่ก็พอที่จะกลืนกินได้เมื่อรู้สึกกระหาย

“สิจะทำให้คุณพีมีความสุขที่สุด”

สิตาเขย่งตัวขึ้น ค่อย ๆกลืนกินความใหญ่โตทีละนิดจนครอบครองได้ทั้งลำ พีรภพพรูลมหายใจระบายความซ่านสยิว มองจุดเชื่อมตัวระหว่างเขากับสิตาด้วยแววตาเป็นประกาย สะโพกนุ่มนิ่มโยกย้ายอย่างอ้อยอิ่ง ปลุกปั่นความต้องการที่ล้นเอ่อของคนใต้ร่าง พีรภพไม่รอช้ายื่นมือมาจับที่เหนือสะโพกสองข้าง รั้งให้หญิงสาวขยับสะโพกให้เร็วและแรงขึ้นไปตามความคุกรุ่นของอารมณ์สวาท

“เร็วกว่านี้”

พีรภพสั่งด้วยน้ำเสียงกระเส่า มองสบตากับนัยน์ตาหยาดเยิ้มอย่างเรียกร้อง สิตาหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนที่จะทำตามคำขอของชายหนุ่ม ตราบใดที่ตัวเธอยังทำให้พีรภพหลงใหลในรสรัก รับรองได้ว่ายังมีเวลาอีกนานที่จะกอบโกยจากผู้ชายคนนี้

เสียงครางทุ้มนุ่มของชายชาตรีดังขึ้นมา เมื่อความหฤหรรษ์เข้าครอบงำ กายหนากระตุกแรง ความแข็งขืนกระตุกอยู่สองสามทีแล้วปลดปล่อยทุกสายธารน้ำใคร่จนเอ่อล้นปลายถุงเครื่องป้องกัน

“คุณนี่มันสุดยอดจริง ๆ”

สิตาทาบทับร่างกายชื้นแฉะลงกับกายกำยำ นอนฝั่งเสียงหายใจหอบเหนื่อยด้วยรอยยิ้มพราย ไต่นิ้วมือไปตามแผงอกกว้างอย่างหยอกเอิน ไม่ใช่แค่พีรภพที่มีความสุข เธอเองก็เช่นกัน ผ่านผู้ชายมาก็ไม่น้อย นอกจากรุจน์แล้ว ก็คงมีผู้ชายคนนี้อีกคนที่สามารถเติมเต็มความสุขให้เธอได้อย่างถึงอกถึงใจที่สุด

“อยากได้ใบไหนก็บอกเลขาผม เดี๋ยวผมให้เลขาจัดการให้”

หญิงสาวโงหัวขึ้น จูบไปที่ปลายคางสากแล้วเผยอรอยยิ้มปริ่ม

“ขอบคุณนะคะ คุณพีน่ารักที่สุด”