ตอนที่ 2: เงาที่ไม่ควรมีชีวิต - 1

กลิ่นเลือด…ยังไม่จาง

มันลอยปะปนอยู่ในอากาศเย็นของเขตตะวันตกของพระราชวังโนคตรา

หนัก…ข้น…และชวนอาเจียน

แสงคบเพลิงส่องกระทบพื้นหินที่เปื้อนสีแดงเข้มเป็นทางยาว

เหมือนมีบางสิ่งถูก “ลาก”

ทหารยามสองนายยืนเฝ้าทางเข้า

ใบหน้าซีดเผือด

“ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากราชินี—”

เสียงพวกเขาหยุดทันที

เมื่อเห็นเงาหนึ่งเดินเข้ามา

ไม่ต้องมีคำประกาศ

ไม่ต้องมีสัญลักษณ์ใดๆ

ทุกคนก็รู้ว่าเธอคือใคร

“เปิดทาง”

วาเลเรีย เดรเวน เอ่ยเพียงคำเดียว

เสียงไม่ดัง

แต่ไม่มีใครกล้าขัด

ประตูเหล็กถูกเปิดออก

ช้าๆ

เสียงครืดของโลหะเสียดสีกับพื้นหิน…ยาวนาน…น่ารำคาญ

เธอก้าวเข้าไป

และกลิ่นเลือดก็แรงขึ้นทันที

แรงจนเหมือนมันเกาะติดลมหายใจ

ภายในห้อง—

ศพถูกวางอยู่กลางพื้น

หรือที่จริง…สิ่งที่ “เคยเป็นศพ”

ร่างนั้นบิดเบี้ยว

แขนขาผิดรูป

กระดูกโผล่ทะลุผิวหนัง

และที่สำคัญ—

ไม่มีหัวใจ

ช่องอกถูกฉีกเปิด

เหมือนมีบางสิ่ง “ควัก” มันออกไป

อย่างตั้งใจ

วาเลเรียหยุดยืน

มอง

นิ่ง

ละเอียด

ไม่ใช่ด้วยความตกใจ

แต่ด้วยการ “วิเคราะห์”

“ไม่มีร่องรอยการต่อสู้”

เธอเอ่ยขึ้น

เหมือนพูดกับตัวเอง

“เขาไม่ได้ทันตั้งตัว”

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นด้านหลัง

“หรือเขาไม่คิดว่าจะต้องสู้”

Father Aldric Kane เดินเข้ามา

โดยไม่ได้รับอนุญาต

อีกครั้ง

วาเลเรียไม่หันไปมอง

“ท่านดูจะเข้าวังได้สะดวกกว่าที่ควร”

“เมื่อมีปีศาจอยู่ในวัง ข้าคิดว่ากำแพงคงไม่มีความหมายมากนัก”

คำพูดนั้นจงใจ

และตรง

วาเลเรียย่อตัวลง

ใช้ปลายนิ้วแตะขอบแผล

เลือดยังอุ่น

“เพิ่งตายไม่นาน”

เธอกระซิบ

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ท่านคิดว่านี่คือฝีมือปีศาจ?”

“หรือฝ่าบาทคิดว่าเป็นอย่างอื่น”

เขาย้อน

เธอไม่ตอบ

เพียงยืนขึ้น

สายตากวาดมองไปรอบห้อง

ช้าๆ

ทุกมุม

ทุกเงา

“ไม่มีพลังเวทตกค้าง”

เธอพูด

“ไม่มีร่องรอยพิธีกรรม”

อัลดริกยิ้มบาง

“นั่นแหละ…คือสิ่งที่น่ากลัว”

เขาก้าวเข้าไปใกล้ศพ

“สิ่งนี้…ฆ่าโดยไม่ใช้เวท”

“โดยใช้เพียง ‘ร่างกาย’”

เขาหันไปมองเธอ

“มันไม่ใช่มนุษย์”

ความเงียบก่อตัวขึ้น

หนัก

กดดัน

“หรือ…”

เขาพูดต่อ

ช้าๆ

“มันคือบางสิ่ง…ที่ถูก ‘สร้างขึ้น’”

คำคำนั้น…คม

แทงตรงเข้าไปยังจุดที่เขาต้องการ

วาเลเรียเงยหน้าขึ้น

มองเขา

ตรง

นิ่ง

“ท่านกำลังกล่าวหาใคร”

“ข้าไม่เคยกล่าวหา”

อัลดริกตอบ

“ข้าเพียง…ตั้งคำถาม”

“งั้นก็เก็บคำถามของท่านไว้”

น้ำเสียงของเธอเย็นลง

ชัดเจน

“จนกว่าจะมีคำตอบ”

เขามองเธอ

นาน

เหมือนพยายามเจาะเข้าไปในความคิด

แต่เธอ…ไม่เปิดอะไรให้เห็น

“ข้าจะหามันให้พบ”

เขาพูดในที่สุด

“และเมื่อถึงตอนนั้น—”

“ท่านจะเสียใจ”

เธอแทรก

ทันที

ไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ

บรรยากาศนิ่งสนิท

ก่อนที่อัลดริกจะยิ้ม

บาง

เย็น

“เราจะได้เห็นกัน”

เขาหันหลัง

เดินออกไป

ทิ้งเธอไว้กับศพ

และความเงียบ

วาเลเรียยืนอยู่ที่เดิม

อีกครู่หนึ่ง

ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“ออกมา”

เธอพูด

เสียงต่ำ

ไม่หันกลับ

เงาหนึ่งขยับ

จากมุมมืดของห้อง

ลูเซียนก้าวออกมา

อย่างช้าๆ

ราวกับเขาอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่แรก

“เจ้ามาช้า”

เขาพูด

เหมือนเดิม

เหมือนเมื่อคืน

วาเลเรียไม่ตอบคำพูดนั้น

เธอหันกลับมา

และทันทีที่สายตาเธอจับเขา—

เธอรู้

บางอย่าง…ผิดปกติ

ดวงตาของเขา

เข้มขึ้น

ลึกขึ้น

และมีบางสิ่ง…เคลื่อนไหวอยู่ข้างใน

“เจ้าควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วหรือ”

คำถามตรง

ไม่มีอ้อม

ลูเซียนยิ้ม

แต่รอยยิ้มนั้น…ไม่เหมือนเดิม

“ข้าควบคุมได้ดีมาก”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ศพ

ก้มลง

มองมัน

เหมือนกำลังพิจารณาผลงานศิลปะ

“ข้าเลือกแล้ว”

เขาพูด

เบาๆ

“ว่าจะเริ่มเมื่อไหร่”

วาเลเรียหรี่ตา

“เจ้าไม่ควรเลือกอะไรเอง”

“งั้นเจ้าควรจะบอกข้าให้เร็วกว่านี้”

เขาเงยหน้าขึ้น

มองเธอ

“ว่าเมื่อไหร่ที่ข้าควรจะหยุด…เป็นสิ่งของ”

คำพูดนั้น…เปลี่ยนทุกอย่าง

บรรยากาศ

อำนาจ

สมดุล

วาเลเรียก้าวเข้าไปหาเขา

เร็ว

และหยุดตรงหน้า

ระยะห่าง…อันตราย

“อย่าลืมตัว”

เธอกระซิบ

“ข้าไม่เคยลืม”

เขาตอบทันที

“ข้าแค่…เริ่มจำได้มากขึ้น”

หัวใจของเธอ…กระตุกเล็กน้อย

แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน

“เจ้าจำอะไร”

ลูเซียนยิ้ม

ช้าๆ

“ความเจ็บ”

“ความกลัว”

“และ…เสียงของเจ้าตอนนั้น”

ลมหายใจของวาเลเรียชะงัก

เพียงเสี้ยววินาที