เลือดต้องห้ามของราชินี(Queen of Forbidden Blood)

เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนยาวไปตามโถงหินอ่อนของพระราชวังโนคตรา

ค่ำคืนนี้เงียบผิดปกติ

เงียบ…จนเหมือนทั้งวังหยุดหายใจ

ราชินีวาเลเรีย เดรเวน เดินเพียงลำพัง โดยไม่มีข้ารับใช้หรือองครักษ์ติดตาม แม้แต่น้อย

ชายกระโปรงยาวสีดำลากผ่านพื้นอย่างเงียบงัน ราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน

ดวงตาสีเทาเย็นเฉียบของเธอไม่เคยเหลียวมองใคร

เพราะไม่มีใคร “คู่ควร” ให้เธอมอง

ประตูบานใหญ่สุดทางเดินเปิดออกโดยไม่มีเสียง

ภายในคือห้องบรรทมส่วนพระองค์—สถานที่ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้า…นอกจาก “เขา”

เธอก้าวเข้าไป

และเขาก็อยู่ที่นั่น

“เจ้ามาช้า”

เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นจากมุมมืด

ลูเซียน วอส นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าของเขาเพียงครึ่งเดียว เผยให้เห็นโครงหน้าคมคายและดวงตาสีอำพันที่ดูไม่เป็นมนุษย์นัก

เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุราวสิบแปดปี

แต่สายตานั้น…เก่าแก่กว่านั้นมาก

วาเลเรียไม่ตอบในทันที

เธอเพียงถอดถุงมือหนังสีดำออกช้าๆ วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขาอย่างไม่เร่งรีบ

“ข้าไม่ได้เรียกเจ้า”

น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย

ลูเซียนยิ้มบาง

“แต่เจ้าก็รู้ว่าข้าจะมา”

“ความมั่นใจเกินไป เป็นนิสัยที่อันตราย”

“สำหรับคนอื่น อาจใช่”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเต็มตา

“แต่ไม่ใช่สำหรับสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นมาเอง…ฝ่าบาท”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องนิ่งลงทันที

เงียบ…หนัก…และกดทับ

วาเลเรียหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

“เจ้ากำลังล้ำเส้น”

“เส้น?” เขาหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดว่าเรามีเส้นแบ่งด้วยหรือ”

เขาลุกขึ้นยืน

ช้าๆ…เหมือนตั้งใจให้ทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ในสายตาเธอ

“ข้าอยู่กับเจ้ามาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้”

“ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า”

“แม้แต่ด้านที่เจ้าพยายามซ่อนจากคนทั้งโลก”

วาเลเรียไม่ถอย

ไม่แม้แต่ก้าวเดียว

“แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเข้าใจมัน?”

“ข้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ” เขาตอบ “ข้าแค่ต้องอยู่ข้างมัน”

เธอจ้องเขา

ลึก…นิ่ง…เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง

“เจ้าควรระวังคำพูดของตัวเอง ลูเซียน”

“หรือไม่…” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า?”

ลูเซียนยิ้ม

ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

“ข้าหวังว่าเจ้าจะทำ”

คำตอบนั้น…ไม่ปกติ

และเขาเองก็รู้

วาเลเรียยกมือขึ้น

ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา

สัมผัสนั้นเย็น—เหมือนน้ำแข็ง

แต่แรงกด…แม้เพียงเล็กน้อย…ก็ทำให้ลมหายใจของเขาชะงัก

“เจ้าลืมไปหรือ” เธอกระซิบ

“ชีวิตของเจ้า…อยู่ในมือข้า”

ลูเซียนไม่ขยับ

ไม่แม้แต่จะหลบ

เขาเพียงมองเธอ…ตรงๆ

“ข้าไม่เคยลืม”

เสียงของเขาต่ำลง

นุ่มลง

“แต่เจ้าเอง…ต่างหากที่ลืม”

ปลายนิ้วของเธอหยุดนิ่ง

“ลืมอะไร”

“ลืมว่า…เจ้าคือคนที่ให้ชีวิตนี้กับข้า”

เขายกมือขึ้น

ช้าๆ

และแตะข้อมือของเธอ

ไม่ใช่เพื่อผลักออก

แต่เพื่อ “จับไว้”

การกระทำเล็กๆ นั้น…เกินเส้น

เกินกว่าความสัมพันธ์ใดๆ ที่ควรมี

แต่เธอ…ไม่ดึงมือกลับ

อย่างน้อยก็ยังไม่

“เจ้ากำลังทดสอบข้า”

น้ำเสียงของวาเลเรียยังคงนิ่ง

แต่มีบางอย่าง…ลึกลงไป…ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ข้าไม่เคยทดสอบเจ้า” ลูเซียนตอบ “ข้าแค่รอ”

“รออะไร”

“วันที่เจ้าจะยอมรับความจริง”

เธอหรี่ตา

“ความจริงอะไร”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้

ใกล้เกินไป

จนลมหายใจของเขาแทบแตะผิวของเธอ

“ว่าเจ้าสร้างข้าขึ้นมา…ไม่ใช่แค่เพื่อใช้”

หัวใจของวาเลเรีย…เต้นช้าลงหนึ่งจังหวะ

แต่สีหน้าเธอไม่เปลี่ยน

“เจ้าเข้าใจผิด”

“งั้นหรือ”

เขาหัวเราะในลำคอ

“ถ้าเป็นแบบนั้น…ทำไมเจ้าถึงไม่ฆ่าข้าซะล่ะ”

คำถามนั้น…ตรงเกินไป

และอันตรายเกินไป

วาเลเรียนิ่งไป

เพียงเสี้ยววินาที

แต่สำหรับเขา…มันเพียงพอ

“เห็นไหม” เขากระซิบ

“เจ้าทำไม่ได้”

ทันใดนั้น—

แรงกดที่ลำคอของเขาเพิ่มขึ้น

รวดเร็ว…และรุนแรง