ตอนที่ 1: สิ่งที่ข้าสร้าง - 3

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที

หนักขึ้น

คมขึ้น

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ครอบครองอะไร”

วาเลเรียพูด

ชัดเจน

เด็ดขาด

“รวมถึงข้าด้วย”

ลูเซียนมองเธอ

นิ่ง

นาน

ก่อนจะยิ้ม

ช้าๆ

“งั้นหรือ”

เขาก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง

ใกล้…จนเกินกว่าที่ควร

“งั้นทำไม…เจ้าถึงยังเก็บข้าไว้ล่ะ”

คำถามนั้น…ไม่มีคำตอบที่ปลอดภัย

วาเลเรียไม่ถอย

แต่ครั้งนี้—เธอไม่ได้แตะต้องเขา

เพียงจ้อง

“เพราะเจ้ามีประโยชน์”

คำตอบสั้น

เย็น

ไร้ความลังเล

แต่—

ลูเซียนหัวเราะ

“โกหก”

คำเดียว

เบา

แต่เหมือนมีด

ดวงตาของวาเลเรียวูบไหวเพียงชั่วพริบตา

“เจ้าเริ่มพูดมากเกินไป”

“หรือข้าเริ่มพูด ‘ถูก’ มากเกินไป”

ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้…ยาวนานกว่าเดิม

ก่อนที่—

เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

“ฝ่าบาท”

เสียงของทหารยามจากด้านนอก

“มีรายงานด่วนจากมหาวิหาร”

วาเลเรียไม่ละสายตาจากลูเซียน

“ว่ามา”

“มีการพบศพในเขตตะวันตกของวัง…ลักษณะ—”

เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่

เหมือนลังเล

ก่อนจะพูดต่อ

“—ไม่เหมือนมนุษย์”

บรรยากาศเย็นลงทันที

ลูเซียนยิ้ม

โดยไม่ต้องพูดอะไร

“ปิดพื้นที่” วาเลเรียสั่ง “ห้ามให้ข่าวรั่ว”

“รับทราบ ฝ่าบาท”

เสียงฝีเท้าด้านนอกห่างออกไป

และความเงียบ…กลับมาอีกครั้ง

“ดูเหมือนเจ้าจะทิ้งร่องรอย”

เธอพูด

ลูเซียนยักไหล่

“ข้าคิดว่ามันสวยดี”

คำตอบนั้น…บิดเบี้ยว

และอันตราย

วาเลเรียหันหลัง

เปิดประตู

“เก็บมันให้เรียบร้อย”

“หรือไม่…”

เธอหยุดเล็กน้อย

“ข้าจะเก็บเจ้าก่อน”

ประตูปิดลง

คราวนี้—เธอไปจริงๆ

โถงทางเดินเย็นเยียบ

แสงคบเพลิงสั่นไหวตามแรงลม

วาเลเรียเดินเร็วขึ้นเล็กน้อย

ปลายกระโปรงลากตามพื้นหินอย่างเงียบงัน

ความคิดในหัวเธอ…ทำงานเร็ว

เร็วมาก

“เขาเริ่มควบคุมตัวเองได้น้อยลง”

เธอพึมพำเบาๆ

“หรือ…”

“เขาไม่เคยคิดจะควบคุมตั้งแต่แรก”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเงามืด

ชายในชุดคลุมสีขาวก้าวออกมา

Father Aldric Kane

เขายืนอยู่ตรงปลายทางเดิน

เหมือนรอเธอมานานแล้ว

“ฝ่าบาท”

เขาก้มหัวเล็กน้อย

แต่สายตา…ไม่ลดลงเลย

“ดึกแล้วสำหรับการมาเยือนโดยไม่ได้รับอนุญาต”

วาเลเรียพูด

นิ่ง

คม

“หรือท่านคิดว่าศาสนาอยู่เหนือราชบัลลังก์”

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น”

อัลดริกตอบ

“แต่ข้าเชื่อว่า…มีบางสิ่งที่อยู่เหนือทั้งสอง”

เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ความจริง”

คำคำนั้น…หนัก

และจงใจ

“ท่านมาหาข้าเพื่อเทศน์หรือ”

“ข้ามา…เพื่อเตือน”

เขาหยุด

ก่อนจะพูดต่อ

“สิ่งที่ฝ่าบาทกำลังเล่นอยู่…ไม่ใช่อำนาจ”

“แต่มันคือบาป”

วาเลเรียยิ้ม

บางมาก

แทบมองไม่เห็น

“บาป?”

เธอก้าวเข้าไปหาเขา

ช้าๆ

“ท่านคิดว่าข้ากลัวคำคำนั้นหรือ”

“ข้าไม่คิดว่าฝ่าบาทกลัวอะไรเลย”

อัลดริกตอบ

“และนั่นแหละ…คือสิ่งที่อันตรายที่สุด”

ความเงียบตกลงระหว่างพวกเขา

เหมือนดาบที่พร้อมจะฟาดฟัน

“ท่านมีหลักฐานหรือไม่”

เธอถาม

ตรง

ไม่อ้อม

“หรือทั้งหมดนี้…เป็นเพียงความเชื่อของท่าน”

อัลดริกไม่ตอบทันที

เขาเพียงยื่นบางสิ่งออกมา

ผ้าสีขาว

ที่เปื้อนเลือด

เลือดสีเข้ม…เกือบดำ

“เลือดนี้…ไม่ใช่ของมนุษย์”

เขาพูด

ช้าๆ

“และมันถูกพบ…ในวังของฝ่าบาท”

วาเลเรียมองมัน

นิ่ง

ไม่ตกใจ

ไม่ปฏิเสธ

“แล้ว?”

คำเดียว

สั้น

เย็น

อัลดริกหรี่ตา

เหมือนพยายามอ่านเธอ

“ข้าจะค้นหาความจริง”

“และเมื่อข้าพบมัน…”

เขาก้าวเข้าไปใกล้

“ไม่ว่าใครก็ตามที่เกี่ยวข้อง”

“แม้แต่ราชินี—”

“ข้าจะไม่ละเว้น”

บรรยากาศเย็นเฉียบ

เหมือนอุณหภูมิลดลงทันที

วาเลเรียจ้องเขา

ตรง

ไม่หลบ

“งั้นก็ลองดู”

เธอพูด

เสียงเบา

แต่หนัก

“ดูว่าท่านจะมีชีวิตอยู่ถึงวันนั้นหรือไม่”

ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน

ไม่มีใครถอย

ไม่มีใครยอม

ก่อนที่อัลดริกจะก้มหัวเล็กน้อย

แล้วถอยกลับเข้าไปในเงามืด

หายไป

เหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้น

ในขณะเดียวกัน—

ภายในห้องบรรทม

ลูเซียนยืนอยู่คนเดียว

เงาของเขาทาบยาวไปบนพื้น

ดวงตาสีอำพัน…เรืองแสงจางๆ ในความมืด

เขายกมือขึ้น

มองคราบเลือดที่ปลายนิ้วของตัวเอง

ก่อนจะยิ้ม

ช้าๆ

“เริ่มแล้วสินะ…”

เขากระซิบ

เสียงต่ำ

เต็มไปด้วยบางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์

แล้ว—

เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้น

นิ้วของเขาบิดผิดรูป…ก่อนจะกลับเข้าที่

เหมือนร่างกายของเขา “ไม่เสถียร”

ดวงตาของเขาเปลี่ยน

จากอำพัน—

เป็นสีแดงเข้ม

เพียงชั่วขณะ

ก่อนจะกลับเป็นเหมือนเดิม

“ข้าจะรอ…”

เขาพึมพำ

ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

“วันที่เจ้าทำลายข้า…”

เสียงเงียบไป

ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหลุดออกมา

แผ่วเบา

แต่ชัดเจน

“หรือวันที่ข้าทำลายเจ้าก่อน”