Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 2: เงาที่ไม่ควรมีชีวิต - 2
“ตอนที่เจ้าสร้างข้า”
เงียบ
สนิท
ไม่มีเสียงใด
แม้แต่ลมหายใจ
“เจ้าควรจะลืมมันไปแล้ว”
เธอพูด
เสียงต่ำลง
“ข้าควรจะลืม…ทุกอย่าง”
เขาก้าวเข้ามาอีก
ใกล้กว่าเดิม
“แต่ข้าไม่ลืม”
“และนั่นคือปัญหา”
วาเลเรียยกมือขึ้น
ทันที
ปลายนิ้วแตะหน้าผากของเขา
“พอแล้ว”
พลังบางอย่าง…กดลงไป
ลึก
เงียบ
เหมือนคำสั่งที่ไม่ต้องใช้เสียง
ลูเซียนนิ่งไป
ร่างกายชะงัก
ดวงตาวูบไหว
เหมือนมีบางสิ่งกำลังถูก “กด”
“หลับ”
เธอสั่ง
เสียงแผ่ว
แต่เด็ดขาด
เงียบ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สาม—
แล้ว—
ลูเซียนก็ “หัวเราะ”
เบาๆ
ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
ช้าๆ
ดวงตาสีอำพันของเขา…
เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
ชัดเจน
ไม่ปิดบัง
“สายไปแล้ว…”
เขากระซิบ
เสียงไม่ใช่มนุษย์
ต่ำ…ลึก…เหมือนมาจากข้างใน
ไม่ใช่แค่ลำคอ
ปลายนิ้วของวาเลเรีย…สั่นเล็กน้อย
เป็นครั้งแรก
“เจ้าควบคุมข้าไม่ได้แล้ว”
เขาพูด
ช้าๆ
ยิ้มกว้างขึ้น
“ฝ่าบาท”
“เจ้าควบคุมข้าไม่ได้แล้ว”
คำพูดนั้น…ยังคงค้างอยู่ในอากาศ
หนัก
เย็น
และอันตราย
ปลายนิ้วของวาเลเรียยังแตะอยู่ที่หน้าผากของเขา
แต่พลังที่เคย “กด” เขาได้—
กลับไม่ทำงาน
ไม่ใช่ว่ามันหายไป
แต่มัน…ถูก “ต้าน”
“เป็นไปไม่ได้”
เธอพูด
เสียงต่ำ
ไม่ใช่ความกลัว
แต่เป็น “การปฏิเสธ”
ลูเซียนยิ้ม
ช้าๆ
ดวงตาสีแดงเข้มของเขาจ้องเธอ
ไม่หลบ
ไม่เกรง
“เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นแบบเดิมตลอดไปหรือ”
เขายกมือขึ้น
จับข้อมือของเธอ
คราวนี้—ไม่ใช่เบาๆ
แต่ “แน่น”
แรงกดนั้นทำให้ปลายนิ้วของเธอหลุดออกจากหน้าผากของเขา
“ข้าเรียนรู้”
เขากระซิบ
“จากทุกสิ่งที่เจ้าทำกับข้า”
วาเลเรียไม่ดึงมือกลับ
แต่สายตาเธอเปลี่ยน
คมขึ้น
ลึกขึ้น
“ปล่อย”
คำสั่งสั้น
ชัด
แต่—
เขาไม่ปล่อย
“ถ้าข้าปล่อย…”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
“เจ้าจะหนีอีกหรือ”
“ข้าไม่เคยหนี”
“งั้นคืนนี้…อยู่กับข้า”
คำพูดนั้น…ไม่ใช่คำขอ
แต่มันคือ “การบีบ”
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยน
อากาศหนักขึ้น
เหมือนมีบางสิ่งกดลงมาจากทุกทิศ
วาเลเรียมองเขา
นิ่ง
ชั่งน้ำหนัก
ก่อนจะพูด
“เจ้ากำลังเข้าใจผิดในตำแหน่งของตัวเอง”
ลูเซียนหัวเราะ
เสียงต่ำ
“ข้าไม่เคยเข้าใจผิด”
เขาดึงข้อมือเธอเข้ามา
ใกล้
จนระยะห่างหายไป
“ข้าแค่…หยุดแกล้งทำ”
เงียบ
หนึ่งวินาที
สองวินาที—
แล้ว—
“พอแล้ว”
เสียงของวาเลเรียเปลี่ยน
ต่ำลง
หนักขึ้น
และในวินาทีนั้น—
แรงกดมหาศาลระเบิดออกจากตัวเธอ
เหมือนคลื่นที่มองไม่เห็น
กระแทกใส่ร่างของลูเซียน
เสียงกระดูกลั่นดังขึ้น
พื้นหินแตกร้าว
ร่างของเขาถูกอัดลงกับพื้นอย่างรุนแรง
“อย่าลืม”
เธอพูด
ช้าๆ
กดแต่ละคำ
“ว่าใครเป็นคนสร้างเจ้า”
ฝุ่นฟุ้งขึ้น
กลบภาพทุกอย่างชั่วขณะ
เงียบ
สนิท
ก่อนที่—
เสียงหัวเราะจะดังขึ้นอีกครั้ง
เบา
แต่ชัด
“ข้าไม่เคยลืม…”
ฝุ่นค่อยๆ จาง
เผยให้เห็นร่างของลูเซียน
ที่ยังคง…ยิ้ม
แม้ร่างกายจะบิดเบี้ยวผิดรูป
กระดูกแขนหัก
บิดไปในมุมที่ไม่ควรเป็นไปได้
แต่—
“มันไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว”
เสียงของเขาสงบ
เกินไป
วาเลเรียนิ่ง
ดวงตาเธอหรี่ลง
“เจ้า—”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ—
เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น
กระดูกของเขา…ขยับ
คืนรูป
ช้าๆ
เหมือนมีบางสิ่ง “จัดเรียง” มันใหม่จากข้างใน
ผิวหนังปิด
เลือดหยุด
รอยแผลหายไป
ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เงียบ
สนิท
วาเลเรียมอง
ไม่ขยับ
ไม่แสดงออก
แต่ในดวงตานั้น—
มีบางอย่างเปลี่ยนไป
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าสร้าง”
เธอพูด
เบามาก
เหมือนยอมรับบางอย่าง
ลูเซียนลุกขึ้นยืน
ช้าๆ
“ไม่…”
เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อ
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เจ้าสร้างข้า”
เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตากลับมาเป็นอำพัน
แต่ลึกลงไป…ยังมีสีแดงซ่อนอยู่
“แต่ข้า…โตขึ้น”
คำคำนั้น…อันตราย
มากพอจะเปลี่ยนทุกอย่าง
วาเลเรียก้าวถอย
เพียงก้าวเดียว
เล็กมาก
แต่—
เขาเห็น
และนั่น…เพียงพอ
“เจ้าเริ่มกลัวแล้ว”
เขาพูด
เสียงนุ่ม
แต่กดลึก
“อย่าประเมินตัวเองสูงเกินไป”
เธอตอบทันที
แต่คำพูดนั้น…ไม่คมเท่าเดิม
“งั้นพิสูจน์สิ”
เขาก้าวเข้ามา
ช้าๆ
ไม่เร่ง
ไม่หยุด
“ควบคุมข้าอีกครั้ง”
เงียบ
ไม่มีการเคลื่อนไหว
ไม่มีคำตอบ
วาเลเรียจ้องเขา
ลึก
นาน
ก่อนจะ—
ลดมือลง
ช้าๆ
“ยังไม่ถึงเวลา”
คำตอบนั้น…คือการถอย
แม้เพียงเล็กน้อย
แต่ชัดเจน
ลูเซียนยิ้ม
กว้างขึ้น
“นั่นแหละ”
เขากระซิบ
“ข้ารอสิ่งนี้มานานแล้ว”
บรรยากาศนิ่ง
ตึง
เหมือนเส้นที่ขึงจนสุด
ก่อนจะขาด
และในจังหวะนั้น—
เสียงระฆังดังขึ้น
ก้องไปทั่ววัง
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สาม—
สัญญาณฉุกเฉิน
วาเลเรียหันไปทันที
“เกิดอะไรขึ้น”
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
ทหารวิ่งเข้ามา
หอบ
“ฝ่าบาท!”
“มี—มีบางอย่าง—”
เขาหยุดหายใจ
ก่อนจะพูดต่อ
“ในมหาวิหาร—”
“มัน…ตื่นขึ้นแล้ว!”
ความเงียบตกลงทันที
วาเลเรียหันกลับไปมองลูเซียน
ช้าๆ
สายตาคมกริบ
“เจ้า…ทำอะไร”
ลูเซียนเอียงศีรษะ
ยิ้ม
“ข้าแค่…เริ่ม”
เสียงระฆังยังคงดัง
ไม่หยุด
เหมือนเตือนบางสิ่ง
หรือบางอย่างที่กำลังจะ “หลุดออกมา”
และในวินาทีนั้น—
วาเลเรียรู้
เกม…ไม่ใช่ของเธอคนเดียวอีกต่อไป
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
