ตอนที่ 1: สิ่งที่ข้าสร้าง - 2

ร่างของลูเซียนถูกผลักชนผนังอย่างแรง

เสียงกระแทกดังสะท้อนในห้อง

มือของราชินีกำแน่นรอบคอของเขา

ดวงตาสีเทาของเธอเย็นจัด

“อย่าทำให้ข้าต้องเตือนซ้ำ”

“ว่าเจ้าคืออะไร”

ลูเซียนหายใจติดขัด

แต่…เขายังยิ้ม

แม้ในสภาพนั้น

“ข้ารู้ดี…”

เสียงของเขาแผ่วลง แต่ยังคงชัดเจน

“ข้าเป็นสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นมา”

เขาหยุดหายใจชั่วครู่

ก่อนจะพูดต่อ

“และเจ้าสร้างข้า…เพื่อทำลาย”

ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง

คำพูดนั้น…ไม่ใช่การเดา

แต่มันคือ “ความจริง”

วาเลเรียจ้องเขา

ลึก…นาน…

ก่อนที่มือของเธอจะคลายออก

ร่างของเขาทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังคงยืนได้

เธอหันหลังให้

“ออกไป”

เสียงสั้น…เย็น…ไม่มีที่ให้ต่อรอง

แต่ลูเซียนไม่ขยับ

“ข้ายังพูดไม่จบ”

“ข้าไม่สนใจ”

“แต่เจ้าควร”

เธอหยุด

โดยไม่หันกลับมา

“พูดมา”

ลูเซียนสูดหายใจลึก

แล้วเอ่ยช้าๆ

“พวกนักบวช…เริ่มสงสัยแล้ว”

บรรยากาศเปลี่ยนทันที

หนักกว่าเดิม

อันตรายกว่าเดิม

วาเลเรียหันกลับมา

ดวงตาเธอคมกริบ

“ใคร”

“Father Aldric”

ชื่อเดียว…ก็เพียงพอ

ชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา

เขาคือ “ดาบ” ของศาสนา

และถ้าเขาสงสัย—

มันหมายความว่า…เวลาเหลือน้อยลงแล้ว

“เขารู้อะไร”

“ยังไม่ทั้งหมด”

ลูเซียนยิ้มบาง

“แต่เขากำลังเข้าใกล้”

วาเลเรียนิ่ง

เงียบ

คิด

รวดเร็วและแม่นยำ

เหมือนทุกครั้ง

“ปล่อยเขาไป”

เธอพูดในที่สุด

ลูเซียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าจะไม่จัดการ?”

“ยังไม่ถึงเวลา”

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบถุงมือขึ้นมาใส่อีกครั้ง

“ทุกอย่างต้องเป็นไปตามลำดับ”

“รวมถึง…เขาด้วย”

ลูเซียนมองเธอ

นาน

เหมือนกำลังอ่านความคิด

“แล้วข้าล่ะ”

เธอชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะตอบโดยไม่หันมา

“เจ้าก็เช่นกัน”

คำตอบนั้น…ชัดเจน

เย็นชา

และโหดร้าย

แต่ลูเซียนเพียงยิ้ม

“ดี”

เขากระซิบเบาๆ

“ข้าจะรอ”

ประตูห้องบรรทมปิดลงช้าๆ

เสียง “คลิก” เบาแทบไม่ได้ยิน

แต่เพียงพอให้ความเงียบกลับมากดทับทุกอย่างอีกครั้ง

ลูเซียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่ขยับ

ไม่แม้แต่จะมองตามแผ่นหลังของราชินีที่หันให้เขา

“เจ้าไม่คิดจะถามข้าหรือ” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ

วาเลเรียไม่ตอบ

เธอเพียงจัดปลายถุงมือให้เรียบ ราวกับคำถามนั้นไม่มีค่า

“ว่าเขารู้อะไรไปแล้ว”

ยังคงเงียบ

ลูเซียนหัวเราะในลำคอ

“หรือจริงๆ แล้ว…เจ้ารู้อยู่แล้ว”

ครั้งนี้ เธอหยุดมือ

เพียงเสี้ยววินาที

ก่อนจะเอ่ยออกมา

“กู่เทียนไม่ใช่คนโง่”

น้ำเสียงเรียบ

แต่คม

“เขาจะไม่เคลื่อนไหว ถ้ายังไม่มีหลักฐาน”

“งั้นแปลว่า…เขามีแล้ว”

“เขามี ‘บางอย่าง’”

คำตอบนั้น…ไม่ปฏิเสธ

ลูเซียนก้าวเข้าไปอีกก้าว

ช้าๆ

เหมือนผู้ล่าที่ไม่รีบร้อน

“แล้วเจ้าจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้ถึงแค่ไหน”

วาเลเรียหันกลับมา

ดวงตาของเธอสงบนิ่งเกินไป

“จนกว่าเขาจะคิดว่าเขาชนะ”

ลูเซียนยิ้มทันที

เหมือนเด็กที่ได้ยินสิ่งที่ต้องการ

“นั่นสิ…ถึงจะเป็นเจ้า”

เธอเดินผ่านเขา

ระยะห่างระหว่างกันแคบลงเพียงชั่วขณะ

กลิ่นหอมเย็นจางๆ จากตัวเธอแตะปลายจมูกเขา

และมัน…ติดอยู่ตรงนั้น

“อย่าทำตัวให้เป็นภาระ”

เธอพูดทิ้งท้าย

ก่อนจะเปิดประตูออก

แต่—

“ข้าฆ่าคนไปแล้ว”

เสียงของเขาทำให้เธอหยุด

ทันที

มือของวาเลเรียค้างอยู่บนลูกบิด

ไม่หันกลับ

ไม่ถาม

แต่รอ

“คนของเขา” ลูเซียนพูดต่อ “สายสืบที่แฝงตัวอยู่ในวัง”

เงียบ

ไม่มีคำตำหนิ

ไม่มีคำชม

มีเพียงความนิ่ง…ที่น่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมด

“เจ้าทำเกินคำสั่ง”

ในที่สุดเธอก็พูด

เสียงต่ำลงเล็กน้อย

“เขาเข้าใกล้เกินไป”

“นั่นไม่ใช่เหตุผลของเจ้า”

ลูเซียนหัวเราะเบาๆ

“งั้นเจ้าคิดว่าเหตุผลของข้าคืออะไร”

วาเลเรียหันกลับมา

ช้าๆ

สายตาของเธอจับเขาไว้แน่น

“เจ้าชอบมัน”

คำตอบนั้น…ตรง

และแม่น

ลูเซียนไม่ปฏิเสธ

“บางที”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย

“หรือบางที…ข้าแค่ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้สิ่งของของข้า”

คำว่า “สิ่งของ” ถูกเน้นชัด