ตำรวจหนุ่มหลงเด็ก 3

​ปานวาดชะงัก ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ มองเธอด้วยสายตาที่เปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดที่เคยซ่อนไว้

​"เธออาจจะลืมมันไปแล้ว หรือคิดว่าเป็นแค่เรื่องเด็กเล่น... แต่สำหรับฉัน มันคือความจริงใจทั้งหมดที่ฉันมี" พิชิตค่อยๆ วางบัตรนักเรียนลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "ฉันจะไม่บังคับเธอ... ตั้งใจสอบให้เต็มที่เถอะนะ พอสอบเสร็จเมื่อไหร่... ถ้าเธอยังอยากให้ฉันคืนบัตรใบนี้ หรืออยากให้ฉันหายไปจากชีวิตเธอจริงๆ... ถึงตอนนั้นค่อยบอกฉันอีกที"

​พิชิตลุกขึ้นยืน เต็มไปด้วยความชอกช้ำ เขาหันหลังเตรียมจะเดินออกจากร้านกาแฟ ทิ้งให้ปานวาดยืนนิ่งจ้องมองบัตรนักเรียนบนโต๊ะ หัวใจที่เคยคิดว่าชาชินกลับเริ่มเต้นระทึกและปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

กาลเวลาหมุนผ่านไปหลายเดือน... ปานวาดสอบติดคณะในฝันของมหาวิทยาลัยชื่อดังได้สำเร็จ ชายโครงชีวิตเด็กมัธยมถูกทดแทนด้วยชีวิตนิสิตเฟรชชี่ปีหนึ่งที่แสนวุ่นวาย แต่สิ่งที่ขาดหายไปอย่างสมบูรณ์แบบคือ ผู้กองพิชิต

​หลังจากวันนั้น ทั้งคู่ขาดการติดต้องกันอย่างสิ้นเชิง บัตรนักเรียนใบนั้นยังคงถูกเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ของเธอเป็นอย่างดี เป็นเหมือนความทรงจำกึ่งฝันกึ่งจริงที่ปานวาดไม่กล้าหยิบขึ้นมาดูบ่อยนัก

​จนกระทั่งถึง คืนสอบเสร็จวันสุดท้ายของเทอมแรก

​บรรยากาศในผับหรูใจกลางเมืองคึกคักไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงจังหวะหนักแน่น ปานวาดในชุดเดรสสั้นสีดำโชว์แผ่นหลังเนียนสวย ละทิ้งลุคเด็กมัธยมกะโปโลไปจนหมดสิ้น เธอกำลังนั่งหัวเราะเฮฮาอยู่กับกลุ่มเพื่อนแก๊งมหาวิทยาลัยเพื่อปลดปล่อยความเครียด

​"น้องปานวาดครับ... ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ?"

​ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งตัวมีสไตล์เดินเข้ามาทักพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ เขาถือแก้วค็อกเทลในมือและสายตาจ้องมองปานวาดอย่างเปิดเผย

​"อ๋อ... ได้ค่ะ" ปานวาดยิ้มตอบตามมารยาท

​"พี่ชื่อเคครับ เห็นน้องปานวาดตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว น่ารักมากเลย... คืนนี้พอจะขอแลกไลน์หรือเบอร์โทรไว้คุยกันต่อได้ไหมครับ?" ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธออย่างรวดเร็ว

​เพื่อนๆ ในกลุ่มเริ่มส่งเสียงเชียร์แซวกันยกใหญ่ ปานวาดลังเลเล็กน้อย แต่ในเมื่อเธอครองตัวเป็นโสดมานาน และคนที่เคยอยู่ในใจก็หายหน้าไปไร้การติดต่อ เธอจึงกำลังจะยื่นมือไปรับโทรศัพท์—

​หมับ!

​ข้อมือเรียวของปานวาดถูกมือหนาของใครบางคนคว้าไว้จากด้านหลัง สัมผัสอุ่นจัดและแรงบีบที่คุ้นเคยทำเอาปานวาดชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง!

​"ขอโทษด้วยนะครับ... แต่น้องคนนี้ มีคนดูแลแล้ว"

​เสียงทุ้มต่ำติดตึงเครียดดังขึ้นข้างหู ปานวาดหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขน ผู้กองพิชิตยืนอยู่ตรงนั้น! ใบหน้าคมคายฉายแววดุดัน สายตาที่มองชายหนุ่มแปลกหน้าเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตและอาการหึงหวงอย่างปิดไม่มิด

​"เอ่อ... พี่เป็นใครครับ?" ชายหนุ่มชื่อเคชะงัก ชักสีหน้าไม่พอใจ

​พิชิตปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกหลวมๆ เผยให้เห็นสายซองปืนสั้นที่สะพายอยู่ข้างลำตัวอย่างจงใจ ก่อนจะหยิบบัตรข้าราชการตำรวจออกมาโชว์แป๊บหนึ่งด้วยสายตานิ่งสนิท

​"ตำรวจครับ พอดีกำลังปฏิบัติภารกิจสืบสวนพื้นที่นี้อยู่... แล้วก็เป็น 'ผู้ปกครอง' ของเด็กคนนี้ด้วย มีปัญหาอะไรไหมครับ?"

บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดขึ้นทันตา ชายหนุ่มคนนั้นหน้าเสีย รีบยกมือปฏิเสธแล้วขอตัวเดินเลี่ยงหายไปใน đámชนทันที เพื่อนๆ ของปานวาดได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความงุนงง

​"ผู้กอง..." ปานวาดพึมพำ ออกอาการทำตัวไม่ถูก เธอพยายามแกะมือเขาออกจากข้อมือ "มาทำอะไรที่นี่คะ? แล้วทำไมต้องมาขัดจังหวะคนอื่นเขาด้วย!"

​พิชิตไม่ตอบ เขาจูงมือเรียวให้เดินตามออกจากร้านทันที แม้ปานวาดจะพยายามขืนตัวแต่ก็สู้แรงมหาศาลของเขาไม่ได้ ชายหนุ่มพาเธอเดินลัดเลาะมาจนถึงมุมมืดสนิทตรงลานจอดรถหลังผับ

​"ปล่อยนะ! หนูโตแล้วนะผู้กอง ไม่ใช่เด็กม.ปลายที่ผู้กองจะมาคอยดุคอยคุมพฤติกรรมได้แล้ว!" ปานวาดสะบัดหลุดจนได้ เธอยืนกอดอก จ้องมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

​พิชิตหมุนตัวกลับมาดันร่างบางเข้าติดกับประตูรถยนต์ของเขา แขนสองข้างยันกระจกรถไว้กักเธอไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดหน้าผากเธอ ดวงตาคู่นั้นไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับเดือน

​"โตแล้วเหรอ?" พิชิตถามเสียงพร่าต่ำ ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน "โตแล้วถึงมาเที่ยวผับ แต่งตัววาบหวาม แถมยังจะแจกเบอร์ให้ผู้ชายแปลกหน้าต่อหน้าต่อตาฉันเนี่ยนะ?"

​"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผู้กองล่ะคะ!" ปานวาดเชิดหน้าตอบ ทั้งที่หัวใจเต้นระทึกจนแทบระเบิด "ผู้กองหายหัวไปเป็นชาติๆ ไม่เคยติดต่อมา พอเจอกันก็มาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หนูไม่ได้เป็นอะไรกับผู้กองซะหน่อย!"

​"ใครบอกว่าไม่ได้เป็น!" พิชิตเค้นเสียงทุ้มหนักแน่น เขายื่นมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของเธอออกมา ถือวิสาสะเปิดออกแล้วหยิบบัตรนักเรียนม.ปลายใบเก่าที่เธอซ่อนไว้ในช่องซิปออกมาชูตรงหน้าเธอ

​ปานวาดหน้าซีดวูบ "นั่นมัน..."

​"เธอยังเก็บมันไว้อยู่ตลอด... แล้วจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไง?" พิชิตสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงอ่อนลงจนกลายเป็นความออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน "รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนแค่ไหน... ภารกิจสืบสวนคดีนี้ฉันต้องปลอมตัวมาคุมพื้นที่ผับนี้เป็นเดือนๆ ซุ่มมองเธอตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน... แต่พอเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ เห็นเธอทำท่าจะแลกเบอร์กับมัน... สติฉันมันแตกกระเจิงหมดแล้วปานวาด"

​คำสารภาพตรงไปตรงมาทำเอาปานวาดชะงักงัน แก้มสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

​"หนู... นึกว่าผู้กองลืมหนูไปแล้ว..." ปานวาดงุ้มปาก น้ำตาคลอเบาๆ ด้วยความอัดอั้น

​"ไม่มีวันลืม" พิชิตเลื่อนมือขึ้นมาประคองแก้มใสของนิสิตสาวเบาๆ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่เอ่อล้น "สัญญาของเด็กม.ปลายวันนั้น... วันนี้เด็กคนนั้นโตเป็นนิสิตมหา'ลัยแล้ว แล้วคำตอบล่ะ? ยังเหมือนเดิมอยู่ไหม?"

​