ตำรวจหนุ่มหลงเด็ก 2

​"หนูรู้แล้วค่ะ..." ปานวาดหน้าสลดลงทันตา มือเล็กๆ กุมประสานกันไว้แน่น "หนูไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความเดือดร้อนให้ผู้กองนะ... หนูแค่นึกถึงผู้กองเป็นคนแรก เวลาที่มีปัญหา..."

​ประโยคหลังเบากระซิบ แต่กลับส่งผลต่อหัวใจของตำรวจหนุ่มอย่างรุนแรง พิชิตถอนหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าละลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่อาจซ่อนได้อีกต่อไป

​เขาขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปแตะศีรษะเธอเบาๆ "เด็กดี... ฉันไม่ได้โกรธที่เธอโทรหาฉัน ดีแล้วที่มีอะไรก็บอก แต่เธอต้องสัญญาว่าต่อจากนี้จะตั้งใจเรียน ไม่โดดเรียนอีกแล้ว"

​ปานวาดช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตาไหวระริก "ถ้าหนูสัญญา... แล้วเวลาหนูคิดถึงผู้กอง หนูจะทำยังไงล่ะคะ? หนูโดดเรียนไปหาที่ผับไม่ได้แล้วนะ"

​พิชิตหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเลื่อนมือลงมาแตะแก้มใสของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว ก่อนจะรีบดึงมือกลับเมื่อนึกได้ว่าอยู่ในบริเวณโรงเรียน

​"ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ฉันจะมารับไปกินข้าว แล้วพาไปส่งบ้าน... แค่นี้พอแก้คิดถึงได้ไหม?"

​ปานวาดตาโตทันที รอยยิ้มสดใสกลับคืนมาบนใบหน้าเนียน "จริงนะคะ! พูดแล้วห้ามคืนคำนะผู้กอง!"

​"ตำรวจพูดคำไหนคำนั้น" พิชิตยิ้มตอบ "เอ้านี่... บัตรนักเรียนของเธอ เอาคืนไป" เขาหยิบบัตรนักเรียนที่เคยยึดไว้ส่งคืนให้เธอ

​"ไม่เอาค่ะ! ให้ผู้กองยึดไว้แบบเดิมนั่นแหละ" ปานวาดดันมือเขากลับ "ถือว่ายึดไว้เป็น 'ตัวแทน' ของหนู... จนกว่าหนูจะสอบติดมหา'ลัย แล้วผู้กองค่อยเอามาคืนพร้อมกับคำตอบเรื่องของเรานะ!"

​เด็กสาวส่งยิ้มกว้าง ก่อนจะหมุนตัววิ่งกลับเข้าอาคารเรียนไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ผู้กองหนุ่มยิ้มขำอยู่คนเดียว มือหนากำบัตรนักเรียนใบเล็กไว้แน่น ในหัวใจพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ช่วงเวลาสำคัญที่สุดชีวิตมัธยมปลายเวียนมาถึง การสอบปลายภาคผ่านพ้นไปพร้อมกับการโหมอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

​แต่ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ผู้กองพิชิต กลับหายตัวไปอย่างสมบูรณ์แบบ... ไม่มีสายโทรศัพท์ ไม่มีการมารับหลังเลิกเรียน และไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับ ปานวาดที่เคยเฝ้ารอกลายเป็นเริ่มชินชา ความเหงาและความกังวลเรื่องสอบทำให้เธอต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการติวหนังสือหนักวันละหลายชั่วโมง จนกระทั่งภาพของตำรวจหนุ่มค่อยๆ ลางเลือนไปพร้อมกับคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้

​ณ ร้านกาแฟใกล้โรงเรียนเรียนติวเตอร์ชื่อดัง ยามเย็นที่ฝนโปรยปราย

​ปานวาดยั่งถกเครียดอยู่กับกองเอกสารติววิชาภาษาอังกฤษ บนโต๊ะมีแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนเจือจาง เธอถอนหายใจยาวพลางขยี้ตาด้วยความเหนื่อยล้า

​"นั่งหน้ายุ่งจนคิ้วผูกเป็นโบว์หมดแล้วยัยตัวแสบ"

​เสียงทุ้มอันคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานานนับเดือนดังขึ้นเหนือหัว ปานวาดชะงักกึก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำแจ็กเก็ตยีนส์ ใบหน้าคมคายดูซูบลงเล็กน้อย มีรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่โหนกแก้ม แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอดมองเธอด้วยความอบอุ่นและคิดถึงอย่างปิดไม่มิด

​"ผู้กอง..." ปานวาดพึมพำ ออกอาการอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียบเรียงอารมณ์กลับมาอย่างรวดเร็ว "มาได้ยังไงคะ? แล้วหน้าไปโดนอะไรมา?"

​พิชิตเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามลงนั่ง ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าแต่รอยยิ้มกลับประดับบนใบหน้า "เพิ่งปิดคดีใหญ่สำเร็จน่ะ... ภารกิจลับข้ามจังหวัดเป็นเดือนๆ แทบไม่ได้จับโทรศัพท์เลย พอเสร็จงานปุ๊บก็รีบซิ่งรถกลับมาหาเธอเป็นคนแรกเลยนะ"

​เขาจ้องมองเด็กสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ค้นหาความตื่นเต้นหรือรอยยิ้มดีใจแบบที่เธอเคยทำประจำ แต่ปานวาดกลับทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้อย่างเรียบง่าย

​"อ๋อ... งานตำรวจคงยุ่งมากสินะคะ ขอบคุณนะคะที่แวะมาทักทาย" ปานวาดพูดพลางก้มลงเก็บชีทติวเตอร์ใส่กระเป๋า "หนูอ่านหนังสือเสร็จพอดี คงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวเย็นมากแม่จะเป็นห่วง"

​ท่าทีที่เหินห่างและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัดทำเอาพิชิตใจเสีย ชายหนุ่มรีบยื่นมือไปรั้งแขนเรียวไว้เบาๆ

​"ปานวาด... เป็นอะไรไป? โกรธฉันเหรอที่หายไปนาน?" พิชิตถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล "ฉันขอโทษจริงๆ นะที่ไม่ได้ติดต่อมา แต่มันเป็นคดีสำคัญมากจริงๆ"

​ปานวาดมองมือหนาที่จับแขนเธอไว้ ก่อนจะช้อนสายตามองเขาด้วยความราบเรียบ "ไม่ได้โกรธหรอกค่ะผู้กอง... หนูแค่มกมุ่นกับการอ่านหนังสือสอบมากไปหน่อย ช่วงนี้หัวสมองหนูมีแต่เรื่องฟิสิกส์ เคมี เคมี ชีวะ เต็มไปหมด จนลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว"

​คำว่า 'ลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว' ทำให้อกข้างซ้ายของพิชิตกระตุกเกร็ง เขาเคยกังวลเรื่องช่องว่างระหว่างวัย เคยกังวลว่าตัวเองไม่คู่ควร แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันที่เขากลับมา เด็กสาวที่เคยวิ่งไล่ตามเขาจะลืมเขาไปจริงๆ

​"ลืม... ลืมแม้กระทั่งสัญญาของเราเหรอ?" พิชิตถามเสียงเบา หยิบบัตรนักเรียนใบเล็กของเธอออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต บัตรที่เขาเก็บบูชาไว้อย่างดีตลอดเวลาที่ลงพื้นที่เสี่ยงอันตราย "สัญญาทั้งหมด... เรื่องสอบติด มหา'ลัย เรื่องที่เราจะคุยกัน..."

​ปานวาดมองบัตรนักเรียนในมือเขา นัยน์ตาฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเค่นยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนผู้ใหญ่ขึ้นมาก

​"ช่วงที่ผู้กองหายไป... หนูได้อยู่กับตัวเอง ได้คิดอะไรหลายอย่างค่ะ" ปานวาดพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ "หนูรู้แล้วว่าอนาคตกับการสอบติดมหา'ลัยมันสำคัญแค่ไหน สัญญาเด็กๆ วันนั้น... ผู้กองอย่าเอามาใส่ใจเลยนะคะ ถือว่าหนูพูดเล่นไปตามประสาเด็กใจร้อนตอนนั้นก็แล้วกัน"

​พิชิตกำบัตรนักเรียนในมือแน่นจนข้อขาว ความรู้สึกจุกอกถั่งโถมเข้ามา ตำรวจหนุ่มไฟแรงที่ไม่เคยเกรงกลัวผู้ร้ายหน้าไหน บัดนี้กลับรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับความเย็นชาของเด็กสาววัย 18 ตรงหน้าอย่างหมดรูป

​"แต่ฉันไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆ เลยนะปานวาด..." พิชิตสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "ตลอดเวลาที่ฉันต้องไปเสี่ยงชีวิตอยู่ในป่า ในดงยาเสพติด... สิ่งเดียวที่ยึดรั้งฉันไว้ และทำให้ฉันต้องรอดชีวิตกลับมาให้ได้ ก็คือสัญญาของเรา"