ทิ้งทวน

“น้องมาแล้วนะตาปริ้นซ์ ตาปายทำคะแนนนำไปแล้วนะจ๊ะ”

“ครับแม่ครับ”

ปากตอบมารดาไป ตาก็มองมองหน้าจอ มือก็แชตคุยกับลูกค้าไปด้วย สมาธิของปภพตอนนี้อยู่ที่งาน มากว่าอยู่กับเรื่องของมารดา

“เห็นว่าจะขอไปรับน้องที่สนามบิน เราไม่อยากทำคะแนนตามเหรอ?”

“ผมน่ะ ปล่อยให้นายปายออกตัวไปก่อนได้เลยครับ ผมยังไงก็ตามทัน”

“แหม...ย่ะ พ่อคนมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง”

คุณปณิตาว่า ตอนนี้ที่นางกำลังทำ คือบิ้วท์ลูกทั้งสองให้มุ่งมั่นแข่งขันกันเรื่องเอาชนะใจของอภิชาภา คนที่เธออยากได้มาเป็นลูกสะใภ้

“มีเยอะครับแม่ความหล่อและเสน่ห์ของผมเลยกล้ามั่น”

เย้าไปแบบนั้น ทางนั้นเลยถอนหายใจใส่ เขาแชตคุยตกลงกับลูกค้าแล้วเรียบร้อยพอดี ขอวางสายจากมารดา แล้วปิด แชตบอกล่าคู่ค้าคนสำคัญ หันมาสั่งเลขา...จริงๆ เขาควรได้เลขาของนายปาย คือทยิดา แต่ว่าน้องชายมาขอโยกเลขาสาวไปเป็นของตัวเอง โยกวรวงศ์กลับมาที่เขา อะไรของหมอนั่นกัน?

เลขานายปายดูจะเป็นสาวใสๆ หวานๆ มีความคล่องตัวสูง ผลการเรียนดี จบจากมหาวิทยาลัยดัง หน้าตาสเปกนายปาย ถึงได้ดึงไปเป็นเลขาของตัวเองแบบนั้น โยนเลขาผู้ชายมาให้เขาเฉยเลย แต่เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไร น้องชอบก็ปล่อยน้อง บรรยากาศทำงานจะได้สดใสสดชื่น นายปายจะได้ตั้งใจทำงาน พักหลังมานี้น้องไม่ค่อยกลับบ้านกลับช่อง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนนี้หรือว่าคนไหน?

เห็นเงียบๆ แต่สาวเพียบนั่นแหละปพล ชอบเลี้ยงไว้กินอีกต่างหาก แม่จับได้ไปทีคาดโทษน้องมาเผื่อเขาด้วย หนก่อนจับได้ปพลแทบจะคอนโดแตก เพราะไปซุกเด็กนักศึกษาไว้กินกรุบ โดนคุณปณิตาตัดโบนัสหน้าเหี่ยวไปเลย

เขาสงสัยเรื่องปพลกับเลขา คงไม่น่า...คงไม่หาเรื่องกินของใกล้ตัว เขาสะบัดหน้าน้อยๆ ไล่ความสงสัยไป ถึงเวลาที่เขาจะต้องรุกบ้าง

“วรวงศ์”

เขาเรียกเลขานุการหนุ่มที่กำลังนั่งพิมพ์เอกสาร ทางนั้นหยุดพิมพ์แล้วหันมามองหน้าเขา

“ครับคุณปริ้นซ์”

“เอ่อ...ช่วยหาข้อมูลของคุณอภิชาภา รายานุพรให้หน่อยสิ”

“คะ ครับ”

มองหน้าเจ้านายอย่างงงๆ สมองของเลขาหนุ่มก็หมุนคิดไปด้วยว่าเจ้านายต้องการข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ไปทำไม

“คือว่า...”

เห็นสีหน้าสงสัยของวรวงศ์เขาก็ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ตาเหลือบมองนาฬิกา เขาอยากไปทิ้งทวนสักหน่อย ก่อนจะเข้าโหมดจีบผู้หญิงที่แม่อยากได้จริงจัง พักนั้นเขาจะแรดไม่ได้แหงๆ มารดาจะต้องคุมเข้มแน่ๆ

“ผมอาจจะต้องจีบผู้หญิงคนนี้ ช่วยหาข้อมูลที่ผู้ชายคนหนึ่งอยากไปทำความรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งให้หน่อย”

“ครับ”

หนนี้ยิ่งงงหนัก ปภพหัวเราะแล้วประสานมือกันบนโต๊ะ เขามีทีท่าสบายๆ แต่ท่าทางก็น่าเกรงขามอยู่ดีในสายตาของเลขาหนุ่ม

“บอสใหญ่ตั้งกฎมา ให้ผมกับนายปายแข่งกันทำความรู้จักกับคุณอภิชาภา ถ้าใครชนะ บอสใหญ่ใจป้ำให้หุ้น ช่วยผมหน่อยสิวรวงศ์ ถ้าผมชนะ ผมได้หมั้นได้หุ้น คุณได้โบนัสด้วย”

“คะ ครับ”

เจ้านายเล่นสั่งอะไรแปลกๆ แถมมีของล่อใจแถมท้าย เลขาหนุ่มก็ไม่พูดมาก ทำตามที่เจ้านายสั่ง ปภพบอกว่าขอออกก่อนเวลา มีอะไรให้ไลน์ไปและให้ช่วยหาของขวัญต้อนรับ อภิชาภาให้ด้วย เมื่อเจ้านายไปแล้ว วรวงศ์ก็ยังคงมึนนิดๆ กับคำสั่งพิเศษนี้ แต่ก็จำต้องทำตามสั่งเจ้านายอยู่ดี ไม่รู้ว่าป่านนี้เลขาของทางปพลจะได้รับคำสั่งพิเศษเหมือนเขาหรือเปล่านะ?

“มาแต่วันเลยนะไอ้ปริ้นซ์”

ลภัสทักเพื่อนสนิท ที่พอมาถึงก็เอนตัวกับโซฟาตัวนุ่มตัวโปรดที่เขามักจะมานั่งเล่นเวลามาหาลภัสถึงร้านแบบนี้

“มีอะไรกินแก้เบื่อไหมวะ?”

“ถามแบบนี้ มีงบเท่าไหร่?”

ปภพหรี่ตาแล้วมองหน้าเพื่อนสนิท

“จะคิดเงินกูซะงั้น ไอ้งก”

ลภัสหัวเราะชอบใจ เขากอดอกพลางยักไหล่

“เชฟอย่างกูลงมือทำให้ทั้งทีต้องมีค่าวิชาชีพสิวะ คนเพิ่งสร้างตัว ไม่ใช่ลูกทายาทมหาเศรษฐีอย่างมึงนี่หว่า”

“ครับผมครับ จ่ายครับจ่าย งบกูให้มื้อนี้สามหมื่น”

“ค่าไวน์ที่กูจะเปิดเลี้ยงมึงเย็นนี้เลยสามหมื่นนี่ พวกอาหารกูแถมให้”

ว่าแล้วผิวปากหวือ ขอตัวไปทำอาหารมาเลี้ยงเพื่อน เขาเป็นเชฟโรงแรมห้าดาว ที่หันตัวเองออกมาเปิดร้าน ร้านนี้ปภพมีหุ้นด้วย เพราะเพื่อนขอยืมเงินเขามาทำตามความฝันคือมีร้านของตัวเอง

ไอ้คำสนทนานั่นก็แค่คำเย้าแหย่นั่นแหละ เหมือนโค้ดลับเฉพาะของสองเพื่อนซี้ ว่าเขาอยากกินอะไรแก้เบื่อ แล้วเพื่อนจะไปจัดอะไรมาให้กิน

ร้านของลภัสอยู่ในย่านทองของคนเมือง ค่าเช่าร้านราคาแพงโข กลุ่มลูกค้าคือระดับคนมีเงิน หนึ่งอาทิตย์จะเปิดเป็น เชฟเทเบิ้ลสองวัน และอีกสี่วันคือรับลูกค้าปรกติ วันที่ปภพมานี้เป็นวันเชฟเทเบิ้ล ลูกค้าที่จองโต๊ะไว้เพิ่งจะเช็กบิลออกไปก่อนหน้าปภพจะเข้ามา

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ พร้อมกับผู้หญิงหน้าตาสวยจิ้มลิ้มอีกสองคน คนหนึ่งของปภพ อีกคนของลภัส

“งบสามหมื่นของมึง”

ลภัสขยิบตากับปภพ ที่ยิ้มกริ่มชอบใจ พลางทำมือกดไลค์ให้เพื่อน

“มีอะไรเครียดหรือเปล่าวะ ถึงได้มาร้านกูแต่หัววัน”

ร่ำสุรา เคล้านารีไปสักพัก สองหนุ่มก็เริ่มสนทนากัน ปภพมาหาเขาไม่ใช่วันหยุดแบบนี้มันไม่ใช่วันปรกติที่เพื่อนจะมาหา

“นิดหน่อยว่ะ”

ปภพแม้จะรับปากมารดาว่าจะแข่งกันเอาชนะใจอภิชาภา นั่นเพราะมีของรางวัลล่อ แต่เอาจริงแล้วเขาก็ยังไม่ได้อยากมีคู่อะไรขนาดนั้น เขายังรักงาน รักอิสระ

“นึกว่ามีอะไร ถึงได้มาหากู ให้กูหาของเด็ดๆ มาให้กิน”

ปภพยิ้มร้าย มองสาวในอ้อมแขน ทางนั้นก็มองเขาอยู่ด้วยสายตาหยาดเยิ้มหวานฉ่ำ ซบอกเขาอย่างอ้อนๆ

“คงจะกินไม่ได้นานว่ะ วันนี้ต้องรีบกลับบ้าน พักนี้ต้องทำตัวดีหน่อย”

“คุณแม่ของมึง คุมความประพฤติเหรอวะ ลูกชายคนโตยังโสดแม่ต้องหวงแหละ”

“หวงอะไร แม่อยากผลักให้กูไปมีเมียอยู่ นี่ก็เสนอเงื่อนไขอยากได้ลูกสะใภ้ ด้วยการจะให้กูไปจีบสาวไฮโซ”

“โว๊ะ” ลภัสหัวเราะ

“ยังมีอยู่หรือวะเรื่องคลุมถุงชนอะไรแบบนี้ มึงยอมด้วยเหรอไอ้ปริ้นซ์”

“ก็...พอดีมีการเดิมพันระหว่างกูกับนายปายนิดหน่อย มึงก็รู้กูชอบการเดิมพัน ไม่ชอบแพ้”

“เอาที่มึงสบายใจเลยครับเพื่อน”

สองหนุ่มชนแก้วกัน ลภัสมองเพื่อนที่เริ่มหันไปนัวเนียสาวในอ้อมกอด แล้วก็สะกิดสาวข้างกายให้ลุกขึ้น ห้องนี้เป็นห้องทำงานของเขา ทำบัญชี เอาไว้รับแขก และ...เอาไว้พักผ่อน

ลภัสเองก็พาสาวไปที่ชั้นสอง...จัดให้เพื่อนแล้วก็จัดให้กับตัวเองบ้าง

อีกสามชั่วโมงต่อมา ปภพก็เดินตัวเบาออกจากร้านของเพื่อน วรวงศ์ส่งข้อมูลบางส่วนของอภิชาภามาให้เขา เขามองรูปของเธอพลางเม้มปากน้อยๆ ถึงกับซูมดูเลยละ โตมาแล้วสวยมาก ดูท่าทางผู้ดีไปทุกอิริยาบถ แบบนี้สินะแม่เขาถึงอยากได้ ไหนจะนามสกุลของเธออีก เงินต่อเงิน แฮปปี้ทุกฝ่าย

“อืม...นายปายจะมีแผนยังไงบ้างนะ หมอนั่นดูจะเอาจริงเหมือนกันแหะ”

บ่นพึมเบาๆ มองหน้าสาวแล้วก็นึกถึงน้องชาย เรื่องแบบนี้ยอมกันไม่ได้ มันคือศึกแห่งศักดิ์ศรีของสองพี่น้อง ที่เป็นคู่แข่งกันมาโดยตลอดนั่นแหละ

เขาเหลือบมองเจ้าหล่อนอีกหน อภิชาภาก็สวยดี เป็นคนเก่ง หน้าของหล่อนดูเชิดนิดๆ เวลามองกล้อง ทำให้เขารู้สึกเหมือนอภิชาภาเป็นคนที่เย่อหยิ่งในตัวเอง เขาชอบนักละผู้หญิงแบบนี้ ร้ายนิดๆ อันตรายหน่อยๆ ดูแล้วไม่ง่ายในการเข้าถึง

การจะต้องช่วงชิง มันทำให้เกมนี้สนุกมากขึ้น เขาแน่ใจว่าไม่ใช่แค่เขากับปพลแต่มีคนอยากจะเข้าถึงและชิงหัวใจอภิชาภาอีกมาก

รอพี่ปริ้นซ์นะครับน้องน้ำหนึ่ง

เขาบอกกับหล่อนในใจ ตามองจ้องภาพนั้นด้วยนัยน์ตาวาววับ