ตอนที่ 2 ช่วยเหลือ

ถึงจะระวังอย่างไรสุดท้ายเธอก็ก้าวพลาดจนได้ จังหวะที่คิดว่าตัวเองคงจะไถลลงมาตั้งแต่บันไดขั้นที่สองจนถึงขั้นสุดท้ายแน่ กลับมีมือของใครบางคนคว้าแขนช่วยพยุงเธอไว้ได้ทัน

"เป็นไรหรือเปล่า"

เธอตกใจรีบหันไปมองข้างหลัง เผลออุทานชื่อเขาออกมาอย่างลืมตัว

"พี่คีน!!..."

เจ้าของชื่อเลิกคิ้วสูง ไม่คิดว่าสาวสวยออร่าชุดดำที่เขาเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวอีกฟากเมื่อครู่ด้วยท่าทางหลุกหลิกแปลกๆ จะรู้จักเขาด้วย และด้วยสรรพนามที่เธอเรียกเดาได้ว่าเธอคงจะอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขาแน่นอน

"รู้จักฉันด้วยหรือ"

"เอ่อ..."

ชะเอมรู้ตัวว่าพลาดก็ตอนนี้ แอบกัดปากตัวเองเอาไว้แน่น ตั้งแต่เดินเข้ามาว่าตื่นเต้นแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกมันยิ่งทวีคูณ ถ้าเขาจะไม่ใช่รุ่นพี่สายรหัสคณะเดียวกันที่เธอแอบชอบ แอบปลื้ม แต่ไม่เคยคุยกันเกินสิบประโยคด้วยซ้ำ

"เดินไหวหรือเปล่า"

คีรินทร์เอ่ยถาม ตอนที่เขาจะปล่อยมือออกเธอก็ทำท่าจะถลาลงบันไดไปอีกครั้งให้ได้

"ไหวๆ ค่ะ"

เธอไม่ไหวแล้ว แข้งขามันยิ่งอ่อนแรงก็ตั้งแต่มือใหญ่เขาคว้าต้นแขนเธอไว้

"คีน...จะกลับแล้วหรือ"

เสียงหวานที่ดังขึ้นอยู่ข้างหลัง ทำให้ฝ่ามือใหญ่ยิ่งกระชับต้นแขนเธอแน่นขึ้นอีก จนเธอแอบหันไปมองตามเสียงเรียกนั้น และก็ยิ่งตกใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนสวยนั้นเคยได้ชื่อว่าเป็นแฟนเก่าเขา

พี่ข้าวสวย สาวสวยสมชื่อปีสี่แห่งคณะบริหาร จากดาวคณะปีหนึ่งสู่การเป็นดาวค้างฟ้า แม้เธอจะมาตอนพี่คนสวยเป็นเฟรชชี่ไม่ทัน แต่เรื่องความสวยที่เล่าขานกันมาจนทุกวันนี้ก็ยังหนาหู ยิ่งตอนที่ดาวคณะบริหารประกาศคบหากับหนุ่มฮอตแห่งคณะวิศวะ สร้างความฮือฮาเมื่อปีที่แล้วเป็นอย่างมาก แต่เหมือนเวลาไม่ถึงปีก็ได้ยินข่าวว่าทั้งคู่เลิกรากัน ถ้าเธอเดาไม่ผิดน่าจะหลายเดือนแล้วด้วย ไม่คิดว่าจะมาเจอทั้งคู่ที่นี่ ตอนนี้

"อืม จะกลับแล้ว แฟนฉันมาตาม"

แฟนมาตาม

นอกจากพี่ข้าวสวยจะตกใจจนตาโต ตอนนี้ตาเธอก็แทบจะเป็นไข่ห่าน แหงนหน้ามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ คาบันไดราวกับโลกหยุดหมุน

แฟนมาตาม

ฉันเหรอ...ไม่ใช่มั้ง

เมื่อได้สติเธอก็มองไปรอบๆ...ไม่มีใคร

และตอนที่คีรินทร์กระชับแขนเธอแน่นขึ้น มืออีกข้างก็โอบมาที่รอบเอวจนเธอยืนตัวแข็ง ในตอนนี้เธอถึงเริ่มเข้าใจว่า แฟน ของเขาคงหมายถึงเธอ

สายตาขอร้องที่มองมา ยังไม่เท่าน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหู

"ยอมเป็นแฟนฉันสักห้านาที แล้วจะให้ขอได้หนึ่งข้อ"

เธอกำลังจะหันหน้าไปมองชายหนุ่มข้างๆ ให้ชัด ก็ยังไม่ทันได้มองเมื่อถูกเขารั้งให้ค่อยๆ ก้าวขาลงบันไดมา โดยมีพี่ข้าวสวยที่ยังเดินตามมาด้วย

"แต่ห้ามขอเป็นแฟน"

เขาคงกลัวเธอจะขอเขาเป็นแฟนละมั้ง เมื่อเดินลงมาได้อีกนิดเขาก็รีบบอกข้อแม้ก่อนทันที เธอก็ไม่คิดอยากจะขอแบบนั้นสักหน่อย แต่เมื่อเขาพูดขึ้นมาเธอก็ต้องรีบซ่อนรอยยิ้มทันที

ถ้าได้แบบนั้นก็ดีนะสิ

เขารั้งให้เธอเดินออกมาจนถึงลานจอดรถ

"คีน คุยกันสักแป๊บสิ"

"ขอโทษนะข้าวสวย ไม่สะดวกจริงๆ แฟนฉันคงไม่ชอบใจ" พี่ข้าวสวยมองหน้าเธอเขม็ง อย่างพินิจพิจารณา

"รุ่นน้องหรือ เรียนคณะไหนล่ะ"

เธอไม่ตอบ เพราะไม่อยากให้รู้อยู่แล้ว ส่วนเขาก็เงียบ รั้งเธอเดินต่อไปอีก ในตอนนี้เองที่เธอได้สติเมื่อเห็นรถของพี่เฟิร์สกำลังแล่นผ่านหน้าไป แม้จะมองไม่เห็นคนในรถแต่เธอก็เดาได้ทันทีว่ามินนี่ก็คงอยู่ข้างในรถแน่ เธอมองกลับไปที่ลานจอดรถอีกครั้งก็ไม่เห็นเพื่อนสาวแล้ว เห็นแต่รถคันเล็กของมินนี่ยังจอดอยู่ที่เดิม

"ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอข้าวสวย กลับไปซะเถอะ"

"ข้าวแค่จะเดินไปส่งคีนที่รถ" คำตอบของพี่ข้าวสวยบ่งบอกว่าไม่เชื่อคีรินทร์แน่

ตอนนี้เธอเองก็อยากจะปลีกตัวออกจากสถานการณ์ถ่านไฟเก่าที่กำลังจะระเบิดใส่กันนี่เต็มทนแล้ว

ถ้าไม่รีบกลับหอพักตอนนี้รับรองได้ว่าคืนนี้เธอไม่มีที่นอนแน่ ไม่รู้ว่ายายมินนี่จะถูกคู่หมั้นพาไปที่ไหน จะโทรตามก็คงไม่เข้าท่า ยังแอบหวังว่าจะกลับเข้าหอทันทั้งที่เหลือเวลาเพียงสิบกว่านาที

พี่ข้าวสวยยังเดินตามมาจนถึงรถพี่คีรินทร์อย่างว่าจริงๆ และก็ยังไม่ยอมจะไปทางไหนด้วยซ้ำ จนเธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี แต่อยู่ๆ สมองขี้เลื่อยของเธอก็คิดแผนการออก คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เธอถึงคิดแก้สถานการณ์โง่ๆ แบบในละครสั้นไร้เหตุผลยอดฮิตอย่างในตอนนี้

อยู่ๆ เธอก็รั้งลำคอหนาของคนตัวสูงให้โน้มเข้าหา ก่อนที่ตัวเองจะแหงนหน้าเผยอปากรอรับจุมพิตอย่างไม่ทันตั้งตัวของเขา

แต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะเล่นสมบทบาทราวกับพระเอกมินิซีรีส์จีน เมื่อบทนำกลายเป็นเขาที่แสดงได้สมบทบาท ขยับริมฝีปากบดจูบเธออยู่เนิ่นนาน

ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยแต่มองเขาไกลๆ ตอนนี้แม้แต่ลมหายใจอุ่นๆ ก็กลับรดรินอยู่ข้างแก้ม ริมฝีปากที่เกร็งแข็งทื่ออยู่เมื่อครู่ถูกเขาเล้าโลมขบเม้มเบาๆ จนเธอเผยอปล่อยให้เขาจูบอยู่นาน

และตอนที่เขาปล่อยให้เธอหายใจ เธอก็ต้องรีบโกยอากาศเข้าปอดอย่างรวดเร็ว แลบลิ้นออกมาเลียปากตัวเองราวกับมันแห้งผากทั้งที่ยังสัมผัสได้ถึงความชุ่มชื่นที่เขาเป็นคนมอบให้

เธอหันไปมองพี่ข้าวสวยในตอนนี้จึงได้เห็นแต่แผ่นหลังขาวเนียนเมื่อชุดที่พี่เขาใส่มันเว้าหลังจนเกือบถึงเอว

หันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า เธอก็ต้องรีบปล่อยชายเสื้อที่เผลอขยุ้มไว้แน่นมือออก ถอยหลังเพียงก้าวเดียวสะโพกกลมก็ชนเข้ากับรถสปอร์ตคันหรูของเขา

"ขอบใจที่ช่วย จะให้ฉันตอบแทนอะไร แต่ห้ามขอเป็นแฟน"

"ขอนอนด้วยได้ไหมคะ"

เมื่อเห็นดวงตาคมเข้มจ้องหน้าเธอเขม็ง เรียวคิ้วเข้มได้รูปที่พาดเหนือดวงตาขมวดมุ่น เธอก็รีบละล่ำละลักเอ่ยบอก