ตอนที่ 1 นักสืบ (2)

"เห็นไหมล่ะ เราบอกแล้วว่าเอมแต่งหน้าแล้วจะสวยมาก" เธอเชื่อก็ตอนนี้

"ปากมันแดงไปหรือเปล่า แล้วทำไมข้างจมูกมันเป็นคราบดำๆ แบบนี้ล่ะ" แต่เมื่อมองไปทีละส่วนแล้วก็เกิดไม่มั่นใจขึ้นมา

"แบบนี้แหละ ไอ้พี่เฟิร์สมันจะได้จำเอมไม่ได้" ชะเอมยกมือขึ้นทำท่าจะเช็ดไฮไลต์ข้างจมูก มินนี่จึงรีบคว้ามือไว้

"แบบนี้แหละ ถึงดั้งเอมจะโด่งสวยอยู่แล้วก็เหอะ แต่ทำแบบนี้จะยิ่งทำให้หน้าคมจมูกจะยิ่งได้รูปขึ้น"

"เหรอ..."

ชะเอมชะโงกหน้าไปมองกระจก เอียงซ้ายหันขวาพลางทำสีหน้าไม่มั่นใจ

"อ่ะ...เอม นี่ชุดใหม่ยังไม่เคยใส่เลยนะ รับรองอีพี่เฟิร์สมันยิ่งจับไม่ได้แน่นอน"

ชะเอมหันไปมองชุดเดรสสีดำตัวเล็กแล้วก็จินตนาการไม่ออกว่าจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ข้างในไอ้ผ้าตัวนิดเดียวนั่นได้ยังไง

"ต้องใส่ชุดนี้หรือ"

"อืม ชุดนี้แหละ เอมใส่สวยแน่ เราเลือกให้เข้ากับเอมที่สุดเลยนะ ไม่ฉูดฉาด เรียบๆ"

ชะเอมยกชุดในมือมินนี่ขึ้นดูอีกครั้งให้แน่ใจว่ามันเรียบร้อยตรงไหน เสื้อก็ผ่าจนถึงร่องอกแถมยังสั้นอีกต่างหาก

"รีบไปใส่เร็ว จะได้รีบไปดักรอ"

"แน่ใจนะว่าพี่เฟิร์สเขาจะไปที่ผับนี้อ่ะ"

"แน่ใจสิ เราสืบมาแล้ว"

เธอถูกผลักให้เข้าไปห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมทั้งชุดชั้นสีเดียวกัน ที่มินนี่เพิ่งจะหยิบออกมาจากตู้เมื่อครู่

"ของใหม่ทุกอย่าง" มินนี่ยังย้ำให้เพื่อนสบายใจ

ตอนที่เดินออกมาเธอก็ต้องใช้มือคอยรั้งชายกระโปรงสั้นเอาไว้ อะไรก็ไม่ร้ายเท่าไอ้กางเกงชั้นขอบผ้าเส้นเล็กจิ๋วบางเฉียบที่ทำให้รู้สึกเหมือนมันเข้าวินอยู่ตลอดเวลา และตอนที่เธอเอื้อมมือไปขยับคิดจะให้มันเข้าที่เข้าทางกว่านี้ มินนี่ก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

"เอมอย่าไปดึงแบบนั้น เสียบุคลิกหมด"

"ก็มันเข้าวินอ่ะ จะให้ใส่แบบนี้ไปจริงๆ หรือ ไม่ไหวหรอก"

"เดินไปสักพักเดี๋ยวก็ชิน ถ้าไม่ใส่แบบนี้มันจะเห็นรอยกางเกงในไม่สวย" อดไม่ได้ที่เธอจะเอามือลูบบั้นท้ายตัวเองอีกครั้ง และมันก็ไม่เจอรอยกางเกงชั้นในอย่างว่า

ปิดท้ายความสวยด้วยกิ๊บติดผมสีเงินอันเล็กอีกสองอัน เป็นแบบเรียบที่มีเพียงเพชรเม็ดเล็กๆ ประดับอยู่ ด้วยรสนิยมของมินนี่เธอเดาได้เลยว่ามันคงราคาแพงไม่น้อย

ความตื่นเต้นที่หน้าผับช่วงเวลาสามทุ่มกว่า ทำให้เธอลืมไอ้สายเส้นเล็กของกางเกงตัวจิ๋วที่เข้าร่องก้นด้านในไปเสียสนิท

"ทำหน้าดีๆ หน่อย เชิดๆ สวยๆ เข้าไว้" เธอพยักหน้าให้เพื่อน

"เราจองโต๊ะวีไอพีชั้นสองไว้แล้ว เดี๋ยวถ้าผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ไอ้พี่เฟิร์ส เอมก็แอบถ่ายรูปมาเลยนะ" เธอทำเสียงในลำคอตอบรับ พลางพยักหน้า

"แล้วเราจะแอบรออยู่อีกโต๊ะมุมด้านในสุดเลย มีอะไรก็ส่งข้อความมานะ"

"อืม...แต่จะดีหรือ" พอถึงเวลาจริงเธอก็กลับกลัวขึ้นมา

"มาถึงนี่แล้ว เอาน่า พอได้รูปแล้ว ส่งข้อความมาเราจะได้กลับกันเลย ไปเอมเข้าไปก่อน"

เมื่อพนักงานต้อนรับพาเธอมาถึงโต๊ะ และส่งรายการอาหารเล่มใหญ่ให้ ชะเอมก็ต้องนั่งอึ้งอยู่หลายวินาที เพราะส่วนมากจะเป็นรายการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เสียมากกว่า อาหารก็มีบ้างแต่ไม่เยอะ

"รับเครื่องดื่มแบบไหนดีครับ"

เธอเงยหน้ายิ้มให้พนักงาน พลางรีบหยิบโทรศัพท์ "เดี๋ยวขอถามเพื่อนก่อนนะคะ"

แอลกอฮอล์หลายชนิดที่รู้จักแต่ชื่อไม่รู้ว่ามันดื่มแล้วจะเมาขนาดไหน สำหรับคนที่ไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์เลย

เธอรีบส่งข้อความไปถามมินนี่

ชะเอม : ต้องสั่งเหล้าแบบไหน กินแต่น้ำขวดได้ไหม

Minnie : สั่งเป็นค็อกเทลก็ได้ แอลกอฮอล์น้อยหน่อย แต่งตัวอย่างสวยกินน้ำขวดได้ที่ไหน

เธอเปิดหน้าเครื่องดื่มแก้วทรงสวยน้ำหลากสี ไม่รู้จักมันสักอย่าง

"ค็อกเทลของทางร้านเป็นสูตรเฉพาะเลยนะครับ..."

เธอเงยหน้ายิ้มให้พนักงานอีกครั้ง จิ้มลงไปที่แก้วน้ำสีฟ้าสวยๆ อันแรก ไม่ทันได้ฟังต่อว่าพนักงานจะพูดอะไร และเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าไอ้แก้วนั้นมันเป็นสูตรพิเศษอย่างว่าที่ผสมแอลกอฮอล์มากกว่าปกติ

"เอาอันนี้ก่อนแล้วกันค่ะ เดี๋ยวรอเพื่อนมาก่อนค่ะค่อยสั่งเพิ่ม"

"ครับ"

พนักงานเดินออกไปแล้วเธอก็แอบลอบถอนหายใจแรงๆ และก็ไม่ลืมที่จะกวาดสายตามองหาเป้าหมายของยายมินนี่

เครื่องดื่มมาเสิร์ฟจังหวะเดียวกับที่พนักงานกำลังพานักท่องราตรีกลุ่มใหญ่ขึ้นมาด้านบนและหนึ่งในคนกลุ่มนั้นเธอก็จำได้ดี พี่เฟิร์ส

ผู้หญิงที่เกาะแขนคู่หมั้นยายมินนี่ทำให้เธอแอบมองเพียงแวบก่อนจะเสเอื้อมมือหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอึกใหญ่ จังหวะที่วางแก้วลงจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแอบถ่ายก็ยังไม่ถนัดเธอก็ต้องคว้าแก้วขึ้นดื่มแก้เก้ออีกหลายอึก

จนบทเพลงจากนักร้องด้านล่างจบไปถึงสองเพลงเธอก็ยังไม่ได้รูปสักที แต่อยู่ๆ พี่เฟิร์สก็เหมือนรู้สึกตัวว่ากำลังถูกแอบมอง ตอนที่เขากำลังเดินตรงมาทางนี้ เธอแทบจะกลั้นหายใจยกแก้วที่เหลือขึ้นดื่มจนหมดแก้วแบบไม่รู้ตัว

แต่จังหวะที่พี่เฟิร์สเดินผ่านหน้าเธอไป เธอก็ยิ่งตกใจและรู้ได้ทันทีว่ายายมินนี่ถูกคู่หมั้นตัวเองจับได้เสียแล้ว

นอกจากแผนจะแตก ยายเพื่อนตัวดีก็ถูกพี่เฟิร์สลากแขนเดินออกมาจากมุมมืด ยังดีจังหวะที่เดินผ่านเธอออกมาอีกครั้งยายนั่นไม่ทำให้พี่เฟิร์สผิดสังเกต

เธอรีบเรียกพนักงานเช็กบิล ค่าเหล้าสีสวยแก้วเดียวก็ทำเธอสะดุ้ง เพราะมันกินข้าวได้สองวันสบายๆ

เมื่อจ่ายเงินเสร็จเธอก็รีบลุกออกจากโต๊ะ หวังจะตามยายมินนี่ออกไป แต่พอยืนขึ้นเธอก็ต้องจับขอบโต๊ะอยู่ครู่กว่าจะก้าวเท้าพารองเท้าส้นสูงกว่าสี่นิ้วออกจากโต๊ะมาได้

แม้แต่ตอนที่ค่อยๆ เดินลงบันไดเธอก็ต้องคอยจับราวบันไดเอาไว้แน่น