ตอนที่ 3 ขอนอนด้วย (1)

'วันไนต์!!'

คีรินทร์มองหน้าเธออย่างพินิจพิจารณาอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยหวานใสก็จ้องมองเขากลับอย่างรอคอยคำตอบ และตอนที่เขาค่อยๆ เลื่อนสายตาสำรวจเรือนร่างเธออย่างละเอียดในคราวนี้เองที่น้ำเหนียวๆ ในลำคอมันชวนให้อึดอัดจนต้องเผลอกลืนลงคออย่างยากเย็น

ชุดเดรสสีดำยิ่งช่วยส่งให้ผิวขาวเนียนของเธอละเอียดไปทั้งตัว ส่วนเว้าส่วนโค้งสมส่วนเข้ากับชุดพอดีตัว เรียวขาคู่สวยบนรองเท้าส้นสูงนั่นยิ่งสะดุดตา แม้เธอจะดูเตี้ยกว่าเขาอยู่มากแต่กลับดูระหง เธอจัดว่าเป็นคนสวยถึงสวยมากทีเดียวแม้จะแต่งหน้าหนาเตอะไปหน่อยก็ตาม จนเสี้ยววินาทีนั้นคีรินทร์ก็นึกอยากจะเห็นใบหน้าสวยๆ ของเธอว่าตอนที่ไร้เครื่องสำอางจะเป็นเช่นไร

"ตกลง แค่ครั้งเดียวนะ ไม่ต่อ ไม่ผูกพัน"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

แม้จะสงสัยในคำพูดนั้น แต่ชะเอมก็ไม่ได้ทันใส่ใจ เพราะเรื่องที่สำคัญกว่าตอนนี้คือการหาที่ซุกหัวนอน ถ้าให้เธอต้องไปจ่ายค่าโรงแรมนอนคืนละเกือบพันหรือพันกว่า ก็ดูจะน่าเสียดายเกินไป อย่างน้อยก็ถือได้ว่ามีบุญคุณช่วยเหลือลุงรหัสของตัวเอง เขาก็ควรต้องตอบแทนเธอบ้าง

คีรินทร์คงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มหวานดวงตาประกายเจ้าเล่ห์ภายใต้แผงขนตาหนา เพราะตอนที่เขากำลังเปิดประตูรถเธอก็รีบหันหน้าเดินไปที่ประตูอีกฝั่งทันที

รถคันหรูทำเธอตาตื่นทันที ภายนอกว่าหรูหราแต่ภายในกลับยิ่งหรูหรากว่าจนเธอแทบจะไม่กล้าขยับตัวไปทางไหน จนเมื่อเห็นเขารั้งสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดเธอก็รีบคว้าบ้าง

เพียงไม่กี่นาทีจากนั้น เขาก็ขับมาถึงลานจอดรถของคอนโดก่อนถึงมหาวิทยาลัย ถ้าเธอเคยได้ยินมาไม่ผิดพลาด คอนโดที่เขาอยู่เรียกว่าน่าจะแพงที่สุดในย่านนี้ก็ว่าได้

เขาจอดรถแล้วแต่ยังไม่ยอมดับเครื่อง กลับปรับเบาะเอนตัวลงด้วยท่าทางสบายๆ เธอหันไปมองเขาด้วยความสงสัย

"ทำไมรีบหรือ"

"ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ได้รีบ" แม้จะเริ่มอยากนอนแล้วก็ตาม

"เธอรู้จักฉัน แสดงว่าเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน"

"เอ่อ...ค่ะ"

"อยู่คณะไหน"

ชะเอมเม้มปากแน่น มองหน้าเขาอยู่หลายวินาที สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าเอ่ยตอบ

จะให้ตอบอย่างไร ว่าเรียนคณะเดียวกับเขานั่นแหละ แถมยังเป็นรุ่นน้องสายรหัสอีก นอกจากความหล่อจะเป็นที่เลื่องลือ ความเย็นชา ความดุของรุ่นพี่ก็ยังเป็นที่กล่าวขาน จนเธอแทบจะไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้เขาถ้าไม่จำเป็น

เพราะไอ้ความเย็นชาอันแสนเย่อหยิ่งต่อหมู่สตรีทั้งหลายนี่แหละ มันทำให้สาวๆ กว่าครึ่งมหาวิทยาลัยอกหักดังเป๊าะตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าสาวๆ เข้าหายากที่สุด จนหลายครั้งที่เธอยังแอบได้ยินข่าวลือว่าเขาเป็นพวกชายรักชายด้วยซ้ำจนกระทั่งตอนที่เขาประกาศเป็นแฟนกับพี่ข้าวสวย จนกระทั่งเลิกรากันไปก็ได้ข่าวว่าเขาไม่ยอมกินสาวๆ ที่ไหนอีกเลย ทำให้เธอกล้าเอ่ยปากขอเขานอนด้วย

คีรินทร์เหลือบสายตามองหญิงสาวข้างๆ ก่อนจะยักไหล่ด้วยท่าทางไม่ยี่หระ

ไม่บอกก็อย่าบอก ไม่ได้อยากรู้เท่าไร

เขาเอนตัวขึ้นเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะหน้ารถ เธอก็รีบหลบขาให้เขาได้เปิดถนัดๆ แต่พลันสายตาที่เหลือบไปเห็นของที่เขากำลังจะหยิบ ใบหน้าหวานก็ชาวาบร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ถุงยางอนามัย

กว่าจะรวบรวมสติได้ก็ตอนที่เห็นเขาหยิบมันออกมาหนึ่งกล่องยัดใส่กระเป๋ากางเกง และตอนที่เขายัดมันใส่กระเป๋าสายตาเธอก็ดันเหลือบมองไปที่ไม่ควรมอง เธอรีบหันหน้ากลับ

ฝ่ามือเล็กประสานกันแน่น ริมฝีปากแห้งผากจนต้องเผลอแลบลิ้นออกมาเคลือบความชุ่มชื่น และคีรินทร์ก็ทันได้เห็นจังหวะนั้นพอดี

เธอพยายามเรียบเรียงความคิด ความเข้าใจเรื่องราวใหม่อีกครั้ง และคำตอบมันคงจะอยู่ในตอนที่เธอขอเขานอนด้วย

อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายก็ตอนนี้ เธอหมายความว่าขออาศัยที่นอนซุกหัวสักคืน เพราะกลับเข้าหอในไม่ทันแล้ว แต่เขาคงคิดว่าเธอขอนอนกับเขาแบบปั่มปั๊ม

"ทำไม อยากเปลี่ยนใจหรือ ถ้างั้นข้อตกลงของเราก็ถือว่าโมฆะ ถือว่าฉันไม่ติดค้างอะไรเธออีก"

ไม่มีที่นอน...หรือ...นอนกับคนที่แอบชอบ...สักครั้ง

"ปะ...เปล่าค่ะ"

หัวใจที่เต้นรัว กับคำตอบของตัวเอง ตอบเขาไปแล้วแม้แต่ตัวเองก็แทบจะไม่เชื่อ

นี่เธอต้องเอาความกล้ามาจากไหนถึงกล้าขนาดนี้ ได้แต่หายใจเข้าลึกๆ พยายามให้กำลังใจตัวเอง

นอกจากครั้งนี้...เธอไม่มีโอกาสจะเข้าใกล้เขาได้อีกแล้วนะ

ชะเอมรีบก้าวเท้ายาวๆ ให้ทันคนขายาว แต่จังหวะที่สาวเท้าเร็ว กระโปรงตัวสั้นก็ยิ่งร่นขึ้นในบางจังหวะก็รัดรูปเข้าร่องเข้ารอยจนคีรินทร์ที่หันมามองเห็นพอดีต้องหยุดจังหวะก้าวขาให้ช้าลง

เมื่อรู้ว่ามีสายตาแอบมอง เธอก็รีบดึงชายกระโปรงลงด้วยความเขินอาย แม้รู้ว่ามันจะยาวไปไม่ได้มากกว่านี้

เธอตามเขามาถึงห้องไม่ทันได้มองเลขหน้าห้องด้วยซ้ำ รู้แต่ว่าเขากดลิฟต์ขึ้นมาที่ชั้นยี่สิบเก้า

ภายในห้องพักขนาดใหญ่ ที่แยกสัดส่วนห้องนั่งเล่นกับห้องครัวกันอย่างชัดเจน เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ริมผนังกระจกใสบานใหญ่มองเห็นวิวภายนอกยามค่ำคืน มันกลายเป็นฉากหลังที่สวยงามให้เสี้ยวหน้าคมสันของคนที่ก้มๆ เงยๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์นั่นได้อย่างดี จนเธอไม่อาจละสายตา