บทที่ 1.3

“ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะพี่ใหญ่ แม่รองเพิ่งปรึกษากับข้าว่าจะทำอย่างไรให้ชุนเอ๋อร์หัดปักผ้าได้ ข้าเองก็กำลังคิดว่าจะสอนนางวันนี้”

“ปักผ้าหรือ” หลันเซียวเลิกคิ้ว “นางแยกออกด้วยหรือว่าอันไหนเรียกว่าเข็ม อันไหนเรียกว่าด้าย”

“ท่านพี่ ชุนเอ๋อร์เป็นบุตรสาวท่านนะเจ้าคะ พูดเช่นนี้ไม่ค่อยจะดีกระมัง จะอย่างไรนางย่อมเติบโตขึ้นในสักวัน” สุ่ยเซียนขมวดคิ้ว

“เจ้าดูสิ แตะต้องไม่ได้” หลันเซียวหันไปมองบุตรชายคนโตก่อนถอนหายใจ สุ่ยเซียนจึงอดที่จะค้อนผู้เป็นสามีทีหนึ่งไม่ได้

“ท่านพ่อออกไปพร้อมลูกเลยหรือไม่ขอรับ”

“เช่นนั้นไปเถิด ไม่ต้องรอชุนเอ๋อร์แล้ว สายมากแดดแรงเจ้าเองก็ต้องรีบไปที่เค่อหลี่”

“เช่นนั้นลูกไปส่งท่านพ่อกับพี่ใหญ่นะเจ้าคะ ให้แม่รองกลับไปดูชุนเอ๋อร์หน่อยจะดีกว่า”

หลันเฟิ่งยิ้มให้ผู้เป็นน้องสาว ก่อนที่ทั้งสามจะเดินออกไปยังหน้าประตูคฤหาสน์

สุ่ยเซียนถอนหายใจออกมาเสียงเบา เข้าใจดีว่าหลันเยี่ยเซียงกลัวว่านางจะทำเสียเรื่อง ดังนั้นจึงอาสาออกไปส่งด้วยตัวเองโดยให้นางกลับเข้าไปด้านใน

มองดูแผ่นหลังที่ปกคลุมเอาไว้ด้วยเรือนผมยาวสลวย สุ่ยเซียนมองตามด้วยสายตาชื่นชม บุตรสาวนอกไส้ของนางผู้นี้ แม้งดงามจนได้ชื่อว่าเป็นโฉมสะคราญอันดับหนึ่งของเมืองอี๋หยาง แต่เพราะพรอันเป็นดังคำสาป จึงทำให้ไม่อาจออกไปไหนมาไหนได้อย่างใจปรารถนา

นอกจากใบหน้าที่งดงามนั้นแล้ว ในยามราตรีผิวกายของหลันเยี่ยเซียงจะส่งกลิ่นหอมกรุ่น ราวกับดอกเยี่ยเซียงที่หอมกรุ่นจรุงใจ ทว่าในยามกลางวันกลับไร้ซึ่งกลิ่นเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง

แม้ตั้งแต่แรกตระกูลหลันจะปกปิดข่าวเอาไว้ได้ เนื่องจากเกรงว่าเรื่องนี้อาจทำให้หญิงสาวมีภัย อีกทั้งเกรงว่านางจะถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวประหลาด ดังนั้นหลันเซียวจึงนำดอกเยี่ยเซียงมาปลูกโดยรอบ เพื่อกลบกลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายของบุตรสาวแทน

กระนั้นเรื่องยังคงไม่อาจเป็นไปดังใจหมาย เพราะในวันที่หลันเยี่ยเซียงปักปิ่น แม่นมที่เกษียณออกไปกลับโกรธแค้นที่ถูกจับได้ว่าขโมยของ นางปล่อยข่าวลือนี้ออกไป กระทั่งทำให้ผู้คนต่างพากันมาพิสูจน์

ยังโชคดีที่มีเพียงไม่กี่คนซึ่งรู้ว่าผิวกายของหลันเยี่ยเซียงนั้น จะส่งกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะในยามค่ำคืน ในยามกลางวันที่ผู้คนต่างก็พากันมาพิสูจน์นั้น แน่นอนว่านางย่อมเป็นปกติเช่นคนทั่วไป ดังนั้นเรื่องนี้จึงสามารถกลบข่าวทั้งหมดลงไปได้อย่างง่ายดาย

นานวันเข้าแม้ข่าวลือสร่างซาแต่ยังคงมีคนพูดถึงเรื่องนี้อยู่ เพราะจะอย่างไรความงดงามของนาง ก็ยังคงทำให้สตรีเมืองอี๋หยางต่างก็พากันอิจฉาริษยา

นับจากเกิดเรื่องกระทั่งถึงวันนี้ก็ล่วงเข้าปีที่สอง แต่หลันเยี่ยเซียงก็ยังคงเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ในคฤหาสน์ แม้จะมีชายหนุ่มตระกูลต่างๆ ส่งแม่สื่อเข้ามาทาบทามมากมาย แต่คนเหล่านั้นยังคงไม่อาจเอาชนะใจหลันเซียวและหลันเฟิ่งไปได้

“เฮ้อ” สุ่ยเซียนถอนหายใจออกมาอีกครา

“บุตรสาวที่งดงามของข้า เจ้าจะอายุสิบเจ็ดแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้จะมีบุรุษใดดีพอสำหรับเจ้ากัน บิดาเป็นคหบดีผู้ร่ำรวย พี่ชายหรือก็เฉลียวฉลาดและโดดเด่น เกรงว่าในเมืองอี๋หยางบุรุษที่ยังไม่แต่งงานตอนนี้ ไม่มีใครดีพอในสายตาของพวกเขาที่จะให้เจ้าแต่งออกไปกระมัง”

แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้น สุ่ยเซียนเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่คอยสอดส่องหากว่ามีแม่สื่อเข้ามาทาบทาม เนื่องจากนางไม่ต้องการให้หลันเยี่ยเซียงแต่งให้กับบุรุษที่ไม่มีคุณสมบัติดีพอ

สองปีมานี้ยังคงพบว่าหลันเยี่ยเซียงอยู่กับนางเช่นนี้ ยังดีกว่าแต่งให้กับบุรุษโง่งมมักมากทั้งหลายเหล่านั้น!!!