Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่9 : คนที่เขาเลือกปกป้อง
หลังจากเหตุการณ์สร้อยหาย บ้านทั้งหลังก็เงียบผิดปกติ
พิมพ์ดาวแทบไม่ออกจากห้อง เธอไม่อยากเห็นสายตาของใครอีกแล้ว โดยเฉพาะสายตาของภาคิน...สายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล
สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นเพียงความไม่แน่ใจ
แต่สำหรับพิมพ์ดาว มันเจ็บยิ่งกว่าการถูกกล่าวหาเสียอีก
เพราะเธอเคยคิดว่า...ต่อให้คนทั้งโลกไม่เชื่อเธอ อย่างน้อยภาคินจะต้องเชื่อแต่ตอนนี้แม้แต่เขาก็ยังลังเล
ช่วงเย็น
พิมพ์ดาวลงมาจากห้องเพื่อหาอะไรรับประทาน
เธอเดินผ่านห้องรับแขกอย่างเงียบ ๆ แต่กลับต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงของมีนา
“พี่คินคะ”
มีนานั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดและดวงตายังแดงจากการร้องไห้ ภาคินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“มีอะไร?”
เขาถามด้วยสีหน้าสงสัย
มีนาก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่น
“เรื่องสร้อย...หนูไม่อยากให้พี่ดาวต้องรู้สึกผิดเลยค่ะ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“แล้วเธอคิดว่าพี่ดาวทำหรือเปล่า?”
มีนาเงียบไปทันที
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“หนูไม่รู้ค่ะ”
น้ำเสียงของเธอสั่น
“แต่สร้อยของหนูไปอยู่ในของพี่ดาวจริง ๆ”
ภาคินนิ่ง
“เรื่องนั้นพี่รู้”
“หนูไม่อยากคิดร้ายกับพี่ดาวนะคะ”
มีนาพูดพร้อมเช็ดน้ำตา
“แต่บางที...พี่ดาวอาจไม่ชอบหนูมากกว่าที่หนูคิด”
ภาคินถอนหายใจ
“มีนา อย่าคิดมาก”
“แล้วถ้าหนูทำให้พี่ดาวไม่พอใจจริง ๆ ล่ะคะ?”
มีนาถามเสียงเบา
“หนูควรออกไปจากบ้านไหม?”
ภาคินมองเธออย่างจริงจัง
“พี่บอกแล้วว่าไม่มีใครไล่เธอ”
“แต่พี่ดาวเกลียดหนู”
มีนาพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา
“หนูเห็นจากสายตาของพี่ดาว”
ภาคินกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เพราะในใจของเขาเองก็เริ่มมีความสงสัย
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงของพิมพ์ดาวก็ดังขึ้น
“ถ้าเธอคิดว่าดาวเกลียดเธอ...”
ทั้งสองคนหันกลับไป พิมพ์ดาวยืนอยู่ตรงทางเดิน สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาแดงก่ำ
“ก็ไม่ต้องพูดแทนดาว”
มีนาหน้าซีดลงทันที
“พี่ดาว...”
พิมพ์ดาวเดินเข้ามาช้า ๆ
“ดาวไม่เคยบอกว่าเกลียดเธอ”
เธอพูดพร้อมมองมีนาตรง ๆ
“และดาวก็ไม่ได้เอาสร้อยของเธอ”
มีนาก้มหน้าลง
“หนูไม่ได้กล่าวหาพี่นะคะ”
“แต่ทุกคำพูดของเธอทำให้ทุกคนคิดแบบนั้น”
น้ำเสียงของพิมพ์ดาวสั่นด้วยความเจ็บ
มีนาเริ่มร้องไห้
“หนูขอโทษค่ะ”
ภาคินรีบลุกขึ้น
“ดาว พอเถอะ”
พิมพ์ดาวหันไปมองเขาทันที
แววตาของเธอสั่นไหว
“พี่กำลังปกป้องเธออีกแล้ว”
“พี่ไม่ได้ปกป้องใคร”
ภาคินตอบด้วยสีหน้าตึงเครียด
“พี่แค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย”
พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา
“แต่มันบานปลายไปแล้วค่ะ”
เธอชี้ไปที่ตัวเอง
“ดาวต่างหากที่กำลังถูกกล่าวหา”
ภาคินเงียบ พิมพ์ดาวมองเขาอยู่นาน ก่อนถามด้วยเสียงเบาลง
“พี่คิน...ถ้าเป็นคนอื่นพูด พี่อาจไม่เชื่อก็ได้”
เธอกลืนน้ำลาย
“แต่ถ้าเป็นดาวพูด พี่ควรเชื่อไม่ใช่เหรอ?”
ภาคินสบตาเธอ
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลังเล
“พี่แค่ไม่รู้ว่าใครพูดความจริง”
คำตอบนั้นทำให้พิมพ์ดาวนิ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ค่ะ”
เธอพยักหน้า
“งั้นก็ไม่ต้องรู้แล้ว”
ภาคินขมวดคิ้ว
“หมายความว่าไง?”
พิมพ์ดาวเช็ดน้ำตา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดาวจะไม่อธิบายอะไรอีก”
“ดาว...”
“เพราะต่อให้ดาวพูดความจริง พี่ก็ไม่เชื่ออยู่ดี”
ภาคินยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ หายไป
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย เหมือนกำลังเสียบางสิ่งที่สำคัญไปทีละน้อย
คืนนั้น
ภาคินกลับบ้านของตัวเอง แต่ไม่สามารถนอนหลับได้
เขานั่งอยู่บนโซฟา มือถือโทรศัพท์ที่เปิดรูปเก่า ๆ
รูปของพิมพ์ดาวตอนเด็ก
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังยิ้มกว้าง ข้าง ๆ คือเขาที่กำลังทำหน้าบึ้ง
ภาคินเผลอยิ้ม
“ยัยเด็กขี้แย...”
แต่รอยยิ้มกลับค่อย ๆ จางลง เพราะเขานึกถึงสายตาของพิมพ์ดาววันนี้ สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
เขาหลับตาลง
“หรือพี่จะทำร้ายเธอมากเกินไป...”
ขณะเดียวกัน ในห้องของมีนา หญิงสาวกำลังยืนอยู่หน้ากระจก สร้อยเส้นหนึ่งอยู่ในมือของเธอ
มันคือสร้อยอีกเส้นหนึ่ง...ไม่ใช่สร้อยที่ถูกพบในกล่องของพิมพ์ดาว มีนายิ้มออกมาอย่างพอใจ
“พี่คินเริ่มสงสัยแล้วสินะ”
เธอพูดกับตัวเอง ก่อนวางสร้อยลง
“งั้นฉันต้องทำให้เขาไม่มีโอกาสสงสัยอีก”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
“ฉันต้องการให้ช่วยฉันเรื่องหนึ่ง”
ปลายสายตอบกลับสั้น ๆ
มีนายิ้ม
“ครั้งนี้...ฉันจะทำให้พี่ดาวกลายเป็นคนผิดต่อหน้าพี่คินด้วยตัวเอง”
เช้าวันต่อมา
เขาตั้งใจจะถามพิมพ์ดาวเกี่ยวกับเรื่องสร้อย
แต่ทันทีที่เดินเข้าประตูบ้าน...เสียงร้องของมีนาดังขึ้นจากชั้นบน
“ช่วยด้วยค่ะ!”
ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที
“มีนา!”
เมื่อไปถึงหน้าห้อง เขากลับเห็นมีนานั่งอยู่กับพื้น มือกุมแขนตัวเองแน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
“เกิดอะไรขึ้น?”
ภาคินรีบเข้าไปประคอง
มีนาส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว
“พี่ดาว...”
เพียงสองคำ
ก็ทำให้สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไป
“ดาวทำอะไร?”
มีนาก้มหน้า ร้องไห้หนักขึ้น
“พี่ดาว...ผลักหนูค่ะ”
ภาคินนิ่งไปและในวินาทีนั้นเอง...พิมพ์ดาวก็เดินออกมาจากอีกฝั่งของทางเดิน เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้ามีนาร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของภาคิน
ส่วนภาคินกำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ดาว...”
เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เธอทำอะไรมีนา?”
พิมพ์ดาวหน้าซีด
“ดาวไม่ได้ทำอะไร”
“แต่มีนาบอกว่าเธอผลัก”
“เธอโกหก!”
พิมพ์ดาวเผลอตะโกนออกมา น้ำตาไหลทันที
มีนาสะดุ้ง แล้วรีบซุกหน้าลงกับอกของภาคิน
“พี่คิน...หนูกลัว”
ภาคินโอบไหล่เธอแน่นขึ้น
จากนั้นจึงหันมามองพิมพ์ดาว
“พอได้แล้ว”
คำสองคำนั้น...ทำให้พิมพ์ดาวยืนนิ่ง เธอมองมือของภาคินที่กำลังปกป้องมีนา ก่อนมองใบหน้าของเขา หัวใจของเธอค่อย ๆ แตกสลาย
“พี่เลือกเธอแล้วสินะ...”
เธอถามเสียงเบา
ภาคินนิ่งไป
พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา
“งั้นต่อไป...ดาวจะไม่รบกวนพี่อีก”
เธอหันหลังเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่า...ในวินาทีที่เธอเดินพ้นบันได ภาคินกลับมองตามเธอด้วยแววตาสับสน
เพราะครั้งนี้...เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ใครกันแน่ที่กำลังพูดความจริง
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
