Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่10 : คนผิดในสายตาของเขา
หลังจากเหตุการณ์บนบันได บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบ
พิมพ์ดาวกลับขึ้นห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
ส่วนภาคินยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ภาพที่มีนาร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนยังติดอยู่ในหัว
แต่ภาพของพิมพ์ดาวที่มองเขาด้วยสายตาเจ็บปวดก็ไม่ยอมเลือนหายเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าควรเชื่อใครและนั่นทำให้เขาหงุดหงิดตัวเองที่สุด
ภายในห้องพิมพ์ดาวนั่งอยู่ริมเตียง มือกำชายเสื้อแน่นน้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ เธอพยายามเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล
“ดาวไม่ได้ทำ...”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“ทำไมไม่มีใครเชื่อดาวเลย”
เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบา ๆหญิงสาวหยิบรูปเก่าของเธอกับภาคินขึ้นมาดู ภาพในวัยเด็กที่เคยมีแต่รอยยิ้ม กลับทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม
“พี่คิน...”
เธอใช้นิ้วลูบใบหน้าของเขาในรูป
“ดาวอยากกลับไปเป็นเด็กเหมือนเดิมจัง”
ตอนนั้น...เขาเคยเชื่อเธอทุกเรื่องไม่ว่าเธอจะทำอะไร เขามักยืนอยู่ข้างเธอเสมอ
แต่ตอนนี้...
แม้แต่คำพูดของเธอ เขายังไม่เชื่อ พิมพ์ดาวหลับตาลง
“หรือเพราะดาวโตขึ้นแล้ว...พี่ถึงไม่อยากปกป้องดาวอีก?”
ด้านล่าง
ภาคินยังนั่งอยู่ในห้องรับแขก
มีนานั่งอยู่ข้าง ๆ เขา พร้อมผ้าประคบที่แขน
“พี่คินคะ...”
มีนาเรียกเบา ๆ พร้อมมองเขาด้วยแววตาเป็นห่วง
“พี่อย่าคิดมากนะคะ”
ภาคินเงยหน้ามอง
“พี่ไม่ได้คิดมาก”
มีนายิ้มเศร้า
“หนูรู้ว่าพี่ดาวไม่ได้ตั้งใจ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“เธอยังปกป้องเขาอีกเหรอ?”
“หนูไม่ได้ปกป้องค่ะ”
มีนาส่ายหน้าเบา ๆ
“หนูแค่ไม่อยากให้พี่กับพี่ดาวทะเลาะกันเพราะหนู”
ภาคินเงียบ
มีนาก้มหน้าลง ก่อนพูดด้วยเสียงสั่น
“ถ้าหนูไม่เข้ามาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น”
“อย่าพูดแบบนั้น”
ภาคินตอบทันที พร้อมถอนหายใจ
มีนาเงยหน้าขึ้น
“พี่คินไม่โกรธพี่ดาวใช่ไหมคะ?”
ภาคินนิ่งไป
เขาไม่ตอบ
มีนาเห็นดังนั้นจึงยื่นมือไปแตะแขนเขาเบา ๆ
“พี่อย่าโกรธเธอเลยนะคะ”
ภาคินมองมือของเธอ ก่อนค่อย ๆ ดึงแขนกลับ
“พี่ขออยู่คนเดียวสักพัก”
มีนาชะงัก
แต่ยังคงฝืนยิ้ม
“ค่ะ”
เธอลุกขึ้นเดินออกไปทันทีที่พ้นสายตาภาคิน รอยยิ้มของเธอก็หายไป
คืนนั้น
ภาคินกลับไปยังบ้านของตัวเอง เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน ท่ามกลางความเงียบ บนโต๊ะมีรูปถ่ายเก่าของเขากับพิมพ์ดาว เขาหยิบมันขึ้นมา
“ทำไมต้องเป็นเธอ...”
เขาพึมพำอย่างเหนื่อยใจ
“ทำไมทุกเรื่องถึงมีชื่อเธอเข้ามาเกี่ยวข้องตลอด?”
ภาคินหลับตา
ในหัวของเขาปรากฏภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ
แจกันแตก สร้อยหาย มีนาล้ม และวันนี้มีนาถูกผลัก
ทุกเหตุการณ์มีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน พิมพ์ดาวอยู่ใกล้เหตุการณ์ทุกครั้ง ฝแต่ก็มีอีกสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันเช่นกัน
ทุกครั้ง..พิมพ์ดาวจะยืนยันว่าเธอไม่ได้ทำ ภาคินขมวดคิ้ว
“หรือว่า...”
เขาหยุดคิด
“เธอไม่ได้ทำจริง ๆ?”
คำถามนั้นเพิ่งเกิดขึ้นในใจเขา แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากมีนา
“พี่คินคะ หนูขอโทษสำหรับเรื่องวันนี้นะคะ หนูไม่อยากทำให้พี่ต้องลำบากใจ”
ภาคินอ่านแล้วถอนหายใจ
จากนั้นจึงพิมพ์ตอบกลับ
“พักผ่อนเถอะ อย่าคิดมาก”
ส่งข้อความเสร็จ เขาวางโทรศัพท์ลง แต่คราวนี้...ความรู้สึกในใจกลับไม่เหมือนเดิม
เช้าวันต่อมา
พิมพ์ดาวลงมาทานอาหารเช้าเพียงคนเดียว เธอนั่งเงียบอยู่ปลายโต๊ะ พ่อกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนแม่เลี้ยงกำลังพูดคุยกับมีนา ไม่มีใครพูดกับเธอ พิมพ์ดาวก้มหน้ารับประทานอาหารอย่างเงียบ ๆ
จนกระทั่งมีนาพูดขึ้น
“พี่ดาวคะ”
พิมพ์ดาวเงยหน้า
“อะไร?”
มีนาหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา
“หนูซื้อของมาฝากค่ะ”
เธอเปิดกล่องออก
ด้านในเป็นกำไลข้อมือราคาแพง
“หนูเห็นว่าพี่ชอบ เลยซื้อมาให้”
พิมพ์ดาวมองของตรงหน้า ก่อนส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร พี่ไม่รับ”
มีนาทำหน้าเศร้า
“ทำไมล่ะคะ?”
“พี่ไม่อยากรับของจากเธอ”
พิมพ์ดาวตอบตรง ๆ มีนาชะงัก แม่เลี้ยงรีบพูดขึ้น
“ดาว น้องเขาอุตส่าห์ซื้อให้ ทำไมต้องพูดแบบนั้น?”
พิมพ์ดาวเงียบ
มีนาก้มหน้าลง
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูเข้าใจ”
พิมพ์ดาวมองเธอ เธอเริ่มรู้สึกบางอย่าง
ทุกครั้งที่มีนาพูดคำว่า “ไม่เป็นไร”
คนอื่นกลับยิ่งสงสารเธอ ส่วนพิมพ์ดาว...กลับกลายเป็นคนใจร้ายทุกครั้ง
ช่วงบ่าย
ภาคินมาที่บ้าน พิมพ์ดาวเห็นเขาแต่ไม่ได้เดินเข้าไปหาเหมือนเมื่อก่อน เธอเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อย
“พี่คิน”
ภาคินมองเธอ
“ดาว”
ทั้งคู่เงียบไป ในที่สุดภาคินจึงเดินเข้าไปหา
“เรื่องเมื่อวาน...”
พิมพ์ดาวหลบสายตา
“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ”
“แต่พี่อยากถาม”
“ถามอะไรคะ?”
ภาคินมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“เธอไม่ได้ผลักมีนจริง ๆ ใช่ไหม?”
พิมพ์ดาวนิ่ง เธอมองหน้าเขาอยู่นานก่อนตอบ
“พี่ถามเพราะพี่อยากรู้ความจริง หรือเพราะพี่อยากให้ดาวยืนยันสิ่งที่พี่คิด?”
ภาคินชะงัก
“พี่แค่อยากรู้”
พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ
“ดาวไม่ได้ทำ”
“แล้วทำไมมีนาถึงบอกว่าเธอทำ?”
“ดาวไม่รู้ค่ะ”
เธอตอบอย่างหมดแรง
“และดาวก็เหนื่อยที่จะหาคำตอบแล้ว”
ภาคินมองเธอ
“ดาว...”
“พี่คิน”
พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ถ้าวันหนึ่งมีนาบอกว่าดาวเป็นคนทำร้ายใครสักคน...พี่จะเชื่อเธอไหม?”
ภาคินนิ่ง
เขาไม่สามารถตอบได้ทันที
พิมพ์ดาวจึงพยักหน้า
“เห็นไหมคะ?”
เธอยิ้มทั้งน้ำตา
“แค่พี่เงียบ ดาวก็รู้คำตอบแล้ว”
“พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
ภาคินรีบพูด พร้อมขยับเข้าไปหา
แต่พิมพ์ดาวกลับถอยหลัง
“อย่าเข้ามาเลยค่ะ”
น้ำเสียงของเธอสั่น
“ดาวไม่อยากทะเลาะกับพี่”
ภาคินยืนชะงัก
พิมพ์ดาวเดินจากไป แต่ก่อนที่เธอจะพ้นประตู เธอกลับพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา
“เมื่อก่อนดาวเคยคิดว่า ต่อให้ทุกคนไม่เชื่อดาว พี่จะเชื่อ”
เธอหยุดนิ่ง
“ตอนนี้ดาวรู้แล้วว่า...ดาวคิดผิด”
ภาคินยืนอยู่ที่เดิม คำพูดนั้นกระแทกเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างรุนแรง
คืนนั้น
ภาคินกลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่ไม่สามารถสลัดคำพูดของพิมพ์ดาวออกจากหัวได้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปเก่าอีกครั้ง ก่อนจะสะดุดกับบางอย่าง
รูปหนึ่งถูกถ่ายเมื่อหลายปีก่อนในภาพมีพิมพ์ดาวและมีนาอยู่ด้วยกัน แต่สิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้ว...คือกำไลเส้นหนึ่งที่อยู่บนข้อมือของมีนา กำไลเส้นเดียวกับที่เธอเพิ่งบอกว่าซื้อมาให้พิมพ์ดาว
ภาคินมองรูปนั้นซ้ำอีกครั้ง สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“เป็นไปไม่ได้...”
เขาพึมพำ ก่อนเปิดรูปขยาย ในภาพ มีนากำลังมองพิมพ์ดาวด้วยสายตาที่แปลกประหลาด ไม่ใช่สายตาของน้องสาวที่กำลังยิ้มให้พี่สาว แต่เป็นสายตา...ของคนที่กำลังมองสิ่งที่ตัวเองต้องการ
ภาคินกำโทรศัพท์แน่น
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า...บางทีเรื่องทั้งหมดอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด และถ้าสิ่งที่เขาสงสัยเป็นความจริง...
คนที่เขากำลังปกป้องมาตลอด
อาจเป็นคนที่กำลังทำร้ายพิมพ์ดาวอยู่เบื้องหลังทั้งหมดก็ได้.
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
