เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน

“พี่คิน...ถ้าวันหนึ่งทุกคนไม่เชื่อดาว พี่จะยังเชื่อดาวอยู่ไหม?”

หญิงสาวถามทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นจนแทบขาดหาย ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับกำลังฝากความหวังสุดท้ายเอาไว้กับเขา

ภาคินกลับนิ่งเงียบ เขามองเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ราวกับเหนื่อยที่จะฟังคำอธิบายของเธออีกต่อไป

“พี่ไม่รู้...”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์ดาวค่อย ๆ เลือนหาย

เธอหลุบตาลง กำมือแน่นเพื่อกลั้นน้ำตา ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่หัวใจแทบแตกสลาย

“งั้นเหรอคะ...”

เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้น...ดาวคงไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว”

ภาคินขมวดคิ้วมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ

“ดาว เธอกำลังพูดอะไร?”

เขาถามพลางก้าวเข้าไปหา แต่พิมพ์ดาวกลับถอยหลัง

หนึ่งก้าว...

สองก้าว...

จนแผ่นหลังของเธอชิดกับราวกั้นบนดาดฟ้าเรือ สายลมกลางทะเลพัดเส้นผมยาวของเธอปลิวว่อน น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มอย่างเงียบงัน

เธอมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ชายคนที่เธอรักมาตลอดชีวิต คนที่เคยจับมือเธอในวันที่เธอล้ม ทคนที่เคยบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะปกป้องเธอ

แต่วันนี้...

กลับเป็นคนเดียวกับที่ไม่เชื่อเธอ

“พี่คิน...”

พิมพ์ดาวเรียกชื่อเขาเบา ๆ ริมฝีปากสั่นระริก

“ดาวขอโทษนะคะ”

ภาคินเบิกตากว้าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที

“ดาว! อย่าขยับ!”

เขาตะโกนพร้อมพุ่งตัวเข้าไปหา

แต่สายเกินไป...

ร่างของหญิงสาวพลัดออกจากขอบเรือ

“ดาว!”

เสียงตะโกนของภาคินดังลั่น

มือของเขาเอื้อมออกไปสุดแขน แต่คว้าได้เพียงอากาศว่างเปล่า ในวินาทีนั้นเอง...เขาเพิ่งรู้ว่าเขากำลังสูญเสียผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปและสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...

เขาเพิ่งรู้ตัวว่ารักเธอ ในวันที่เธอไม่สามารถได้ยินคำว่ารักจากเขาอีกแล้ว

และนี่คือเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกคนทั้งโลกตัดสินว่าเป็นคนผิด ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรผิดเลย...

ก่อนที่ความจริงจะปรากฏในวันที่หัวใจของเธอไม่เหลือความหวังอีกต่อไป