Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 8 : ของที่หายไป
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมภายในบ้าน
พิมพ์ดาวลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าอ่อนล้า แม้เธอจะพยายามนอนให้เต็มที่ แต่คำพูดและสายตาของทุกคนเมื่อวานยังคงติดอยู่ในใจ
เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นโดยไม่พูดอะไร ก่อนตรงไปยังห้องครัว
“พี่ดาวคะ”
เสียงของมีนาดังขึ้นด้านหลัง
พิมพ์ดาวหยุดเดิน ก่อนหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“มีอะไร?”
มีนายืนกอดหมอนอยู่ตรงบันได ดวงตาดูเศร้าเล็กน้อย
“เรื่องเมื่อวาน...หนูขอโทษนะคะ”
พิมพ์ดาวมองเธอเงียบ ๆ
“ไม่เป็นไร”
เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับ
แต่มีนากลับพูดขึ้นอีกครั้ง
“พี่ไม่โกรธหนูจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”
พิมพ์ดาวถอนหายใจ ก่อนหันกลับมา
“พี่ไม่ได้โกรธ แต่พี่อยากให้เรื่องเมื่อวานจบแค่นั้น”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า
“พี่ไม่อยากทะเลาะกับใครอีกแล้ว”
มีนาพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง
“ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว”
พิมพ์ดาวเดินออกไป
ทันทีที่เธอพ้นสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของมีนาก็หายไป
เธอมองตามแผ่นหลังของพี่สาวต่างแม่ด้วยแววตาเย็นชา
“อีกไม่นาน...พี่ก็จะไม่มีที่ยืนในบ้านหลังนี้แล้ว”
ช่วงสาย
พ่อของพิมพ์ดาวเรียกทุกคนมารวมตัวกันในห้องรับแขก
สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดจนพิมพ์ดาวรู้สึกผิดปกติ
“มีอะไรหรือคะพ่อ?”
เธอถามพร้อมนั่งลง
พ่อไม่ได้ตอบทันที
เขามองมีนา ก่อนพูดช้า ๆ
“มีนาบอกว่าของสำคัญของเธอหายไป”
พิมพ์ดาวขมวดคิ้ว
“ของอะไรคะ?”
มีนานั่งอยู่ข้างแม่เลี้ยง มือของเธอกำชายกระโปรงแน่น
“สร้อยของแม่ค่ะ”
น้ำเสียงของเธอสั่น
“เป็นสร้อยเส้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้หนู”
พิมพ์ดาวนิ่งไป
“หายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อคืนค่ะ”
มีนาตอบพร้อมก้มหน้า
“หนูจำได้ว่าถอดวางไว้บนโต๊ะก่อนนอน แต่เช้ามามันก็หายไปแล้ว”
พ่อขมวดคิ้ว
“แล้วเมื่อคืนมีใครเข้าไปในห้องมีนาบ้าง?”
มีนาส่ายหน้า
“หนูไม่รู้ค่ะ”
เธอทำท่าครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล
“แต่...”
พ่อมองเธอ
“แต่อะไร?”
มีนารีบส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“พูดมาเถอะ”
พ่อถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
มีนาก้มหน้าอีกครั้ง
“เมื่อคืนหนูเห็นพี่ดาวเดินผ่านหน้าห้องหนูค่ะ”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง
“อะไรนะ?”
มีนาหันมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจ
“หนูไม่ได้บอกว่าพี่เอาไปนะคะ”
“แต่เธอกำลังทำให้ทุกคนคิดแบบนั้น!”
พิมพ์ดาวพูดด้วยความไม่พอใจ ดวงตาเริ่มแดง
มีนาสะดุ้ง ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา
“หนูขอโทษค่ะ...หนูไม่ควรพูด”
แม่เลี้ยงรีบเข้ามาปลอบ
“มีนา ไม่ต้องร้องนะลูก”
พิมพ์ดาวกำมือแน่น
“พ่อคะ ดาวไม่ได้เข้าไปในห้องมีนา”
พ่อมองเธอ
“งั้นถ้าไม่ได้ทำก็ไม่ต้องกลัว”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงัก
“พ่อหมายความว่าอะไร?”
พ่อถอนหายใจ
“พ่อแค่จะให้ทุกคนช่วยกันหา”
ทุกคนเริ่มค้นหาสร้อยในบ้าน
พิมพ์ดาวยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้เข้าไปยุ่งกับใคร
จนกระทั่งมีนาเดินมาหา
“พี่ดาวคะ”
พิมพ์ดาวหันมอง
“อะไร?”
มีนาพยายามยิ้ม
“หนูรู้ว่าพี่ไม่ได้เอาไป”
พิมพ์ดาวนิ่ง
“แล้ว?”
“หนูแค่อยากให้พี่ช่วยหา”
พิมพ์ดาวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ได้”
ทั้งสองเดินไปยังห้องนอนของมีนา
มีนาเปิดตู้เสื้อผ้า
“พี่ช่วยดูตรงนี้ได้ไหมคะ?”
พิมพ์ดาวก้มลงค้นตามที่บอก
ในตอนนั้นเอง มีนากลับยืนมองเธอเงียบ ๆ
ดวงตาของเธอเย็นชา
เพราะทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน
ไม่นานนัก
เสียงร้องของแม่เลี้ยงก็ดังขึ้นจากอีกห้อง
“เจอแล้ว!”
ทุกคนรีบวิ่งไปดู
แม่เลี้ยงกำลังถือสร้อยเส้นหนึ่งอยู่ในมือ
แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไร...
มีนากลับชี้ไปที่กล่องใส่ของของพิมพ์ดาว
“เดี๋ยวนะคะ”
เธอพูดด้วยสีหน้าตกใจ
“กล่องนั้น...”
ทุกคนหันไปมอง
พิมพ์ดาวเองก็ขมวดคิ้ว
“กล่องของดาวทำไม?”
มีนาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมา
สร้อยเส้นเดียวกัน...
หล่นลงมาจากใต้ผ้า
ทุกคนเงียบสนิท
พิมพ์ดาวหน้าซีดทันที
“ไม่จริง...”
เธอรีบเดินเข้าไปหา
“มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”
พ่อมองเธอด้วยสีหน้าผิดหวัง
“ดาว”
“พ่อ ดาวไม่ได้เอามา!”
พิมพ์ดาวรีบส่ายหน้า น้ำตาคลอ
“ดาวไม่เคยเห็นสร้อยเส้นนี้ด้วยซ้ำ”
มีนายืนอยู่ข้างหลังทุกคน เธอทำสีหน้าตกใจ
“พี่ดาว...”
น้ำเสียงของเธอสั่น
“หนูไม่คิดว่าพี่จะทำแบบนี้จริง ๆ”
พิมพ์ดาวหันขวับไปมอง
“มีนา!”
เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธ
“เธอรู้ว่าดาวไม่ได้ทำ!”
มีนาถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมน้ำตาไหล
“หนูไม่รู้ค่ะ...”
“เธอรู้!”
พิมพ์ดาวเดินเข้าไปหา
แต่ภาคินที่เพิ่งเดินเข้ามากลับรีบจับแขนเธอไว้
“ดาว!”
เขาพูดเสียงเข้ม พร้อมมองเธอด้วยสีหน้าตึงเครียด
“พอแล้ว”
พิมพ์ดาวหันมองเขา
“พี่คิน...”
แววตาของเธอสั่นไหว
“พี่ก็คิดว่าดาวเป็นคนทำเหรอ?”
ภาคินมองสร้อยในมือของพ่อ ก่อนมองกล่องของพิมพ์ดาว
เขาไม่ได้ตอบ
แต่แววตาลังเลของเขาทำให้หัวใจของเธอเจ็บยิ่งกว่าเดิม
“ตอบสิคะ”
พิมพ์ดาวถามพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา
“พี่เชื่อดาวไหม?”
ภาคินเม้มริมฝีปาก
“พี่ไม่รู้”
เพียงสามคำ...
หัวใจของพิมพ์ดาวก็เหมือนแตกสลาย
เธอพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอดึงแขนออกจากมือของเขา
“ถ้าพี่ยังไม่รู้จักดาวมากพอที่จะเชื่อ...ก็ไม่เป็นไร”
เธอหันกลับไปมองทุกคน
“แต่ดาวขอยืนยันอีกครั้งว่า ดาวไม่ได้เอาสร้อยของมีนา”
พ่อเงียบ
แม่เลี้ยงกอดมีนาไว้
ส่วนภาคินยืนมองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน
พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก ก่อนเดินขึ้นห้อง
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง
พิมพ์ดาวทรุดตัวนั่งกับพื้น
เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
“ทำไม...”
น้ำตาไหลไม่หยุด
“ทำไมไม่มีใครเชื่อเราเลย...”
เธอไม่รู้เลยว่า...
หลังจากเธอเดินออกไป มีนาแอบเหลือบมองภาคิน
แล้วพูดด้วยเสียงเบา
“พี่คิน...อย่าโกรธพี่ดาวนะคะ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“มีนา”
เขามองเธออย่างจริงจัง
“เรื่องนี้มันแปลก”
มีนาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
แต่รีบทำสีหน้าเศร้า
“พี่หมายความว่ายังไงคะ?”
ภาคินมองสร้อยในมือ
“พี่แค่รู้สึกว่า...”
เขาหยุดพูด ก่อนหันไปมองทางบันได
“บางอย่างมันไม่ถูกต้อง”
มีนาใจเต้นแรงขึ้นทันที
แต่เธอยังคงฝืนยิ้ม
“บางที...พี่ดาวอาจแค่เผลอหยิบไปก็ได้ค่ะ”
ภาคินไม่ตอบ
เขาเดินออกจากห้องรับแขก
แต่ก่อนจะเดินพ้นประตู เขาหยุดชั่วครู่
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกล่องของพิมพ์ดาวที่วางอยู่บนโต๊ะ
คิ้วของเขาขมวดแน่น
เพราะกล่องใบนั้น...มีร่องรอยบางอย่างที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยว่า สร้อยเส้นนี้อาจไม่ได้ถูกเก็บไว้ที่นี่ตั้งแต่แรก
และเป็นครั้งแรก...
ที่ภาคินเริ่มคิดว่า
หรือที่ผ่านมา เขาอาจกำลังเชื่อคนผิดมาตลอด?
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
